Babysitter of a Playboy (Book 2)

THIRD PERSON'S POV

Hindi mapigilan ni Haila ang magalit nang makita ang taong 'yun na hindi niya inaasahan. Nakaparami ng atraso ng taong 'yun sa kaniya kaya naman gano'n nalang ang galit niya. Para siyang nabingi sa ingay ng paligid pagkarinig sa boses nito. Malaking pasalamat niya't nakaya niyang tumakbo palabas ng kanilang munting bahay.

Para bang may tumusok sa dibdib niya sa hindi malamang dahilan. Gusto niyang magwala sa galit at ipakita rito ang sakit na kaniyang naramdaman. Hindi niya akalain na magtatagpo sila ngayon. Nawala pa sa isip niya ang pang-iinsulto ng Kuya nito sa amo. Naglaho lahat dahil sa isang tao lamang.

"Haila, pakiusap, huminahon ka.." usal ng kapatid nito ng hinabol siya. Kahit pa man gaano siya kabilis tumakbo ay nagawa pa rin siya nitong abutan. Napansin niyang sinundan siya ng kaniyang kapatid. Kumukulo ang dugo niya pagkatapos makita ang ama.

"Ano to, Kuya? Bakit may gano'n? Ha?"

Hinawakan ni Gino ang magkabilang balikat ng nakababatang kapatid." Haila, alam kong magagalit ka pero sana intindihan mo naman ako. Gusto kong naroon si Papa sa kasal namin ng ate Marie mo. Gusto kong kasama siya papunta sa altar." Depensa ng binata.

Napailing si Haila. Hindi niya akalain na uunahin pang isipin ng kapatid nito ang kagustuhan kesa sa kaniyang nararamdaman. Kahit na sino yata ang ilagay sa sitwasyon niya ay galit ang mananaig.

"Kuya, no'ng tumawag ka sa'kin at sinabing hindi na makabangon si Lola, narito na siya no'n?" Pilit pinapakalma ni Haila ang sarili. Ayaw na ayaw niyang nagagalit dahil nakakapagbitiw siya ng masasakit na salita.

Tumango si Gino. Halos wala siyang mukha na maiharap sa kapatid. Alam naman niyang hindi ito matutuwa pero ginawa niya pa rin. Pero gusto niya lang naman maayos ang alitan sa pagitan nila sa ama. Matagal niyang ninais na ayusin ang lahat alang-ala sa ikakapanatag ng kaniyang loob.

"So, ginamit mo lang si Lola para umuwi ako't makita siya? Gano'n ba?" Prangka ni Haila. Tanging tango ang naisagot ng Kuya nito na noon ay nakayuko na. Tinapik ni Haila ang kamay ng Kuya nito na nakahawak sa kaniyang balikat.

Napahawak ito sa sentido at pakiramdam niya at pinagtaksilan siya ng mundo. Gusto niyang umiyak sa inis pero hindi niya magawa. Para siyang binuhusan ng maraming pako't nagsitusok iyon sa kaniyang puso.

"Patawarin mo ko, Bunso. Wala na kasi akong maisip na paraan para mapauwi ka. Matagal ko ng nakakausap si Papa. Binalak namin na umuwi rito para sa inyo ni Lola. Kaya ko lang naman nagawa 'yun ay para magkaayos na kayo ni Papa. Alang-ala sa kasal ko."

Napabuntong-hininga ang dalaga." 'Yung tungkol kay Lola ay napagbigyan kita, Kuya. Pero tungkol sa taong 'yun, pasensiya na, hindi ko kaya."

"Lala, nagbago na siya. Ramdam at nakita ko 'yung pagbabago ni Papa. Parang awa mo na, kahit ngayon lang."

"Nagbago? Sa'n ka bumase, Kuya, sa mga salita niya? Psh! Nakalimutan mo na ba 'yung ginawa niya sa'tin? Kuya, bata pa 'ko nun. Sariwang-sariwa sa utak ko 'yung araw na iniwan niya tayo. Tapos ngayon ganiyan ka? Gano'n kadali sayong itapon lahat ng sakit na ipinaramdam niya sa'tin? Kuya, kung tutuusin, hindi niya deserve ang kapatawaran."

"Pero tatay natin siya. Nangungulila tayo sa kaniya diba? Narito na siya para punan lahat ng pagkukulang niya noon, Bunso.'Wag ka namang magmatigas ng ganiyan oh."

"Isipin mo rin sana 'yung sakit na dinulot niya sa'kin, Kuya, hindi 'yung puro sarili mo lang ang iniisip mo. Pagkatapos ng pang-iiwan niya sa'tin, magpapakita sya na para bang walang nangyari? Ano 'yun, wala lang sa kaniya? Wala siyang pakialam sa dinanas nating hirap sa pang-iiwan niya. Gano'n ba?"