Chapter 15: The Contract

Lumipas ang oras pero nandito pa rin kami sa bench, hinihintay na matapos ang operasyon.

"Yes, Memorial hospital, yes son. Okay, we'll just wait you here" tinapos na ni mommy ang tawag.

She just talked to my brother, Kevin.. He got home but no family member is there so he called mom to ask our whereabouts.

Then mom told him the truth, that I got involved in the incident and we're here in the hospital to get an update on the victim.

She didn't told him who the victim was, I wondered why?

He told her that he will go here to get more informations and to ask my situation.

Mom was hesitant to agree at first but dad suggested to. So she decided to let him go here.

Mom sit on the bench beside me and started to squiz my hands.

"Everything will be okay Kian, we'll pray for her safety" she said.

I just nod and lean on her. I don't have any rest and I still have jetlag.

What the hell had just happened tonight Kian Joseph..

I keep my eyes closed and wait until the doctor came out on the operating room.

THIRD PERSON'S POINT OF VIEW

Ang pamilya Park ay payapang naghihintay sa paglabas ng doktor sa operating room.

Samantala..

Ang mag-ama'ng Chui ay hindi maintindihan kung ano'ng gagawin.  Kung titingnan, kinakabahan ang dalawa..

Hindi malaman ng panganay na anak kung maglalakad ba s'ya pabalik-balik sa harap ng ama o mananatili na lamang sa binatana upang tingnan ang mga doktor na nag-oopera sa kapatid niya.

Sa kabilang banda, ang ama'ng Chui ay hindi magkamayaw sa pagsasa-ayos ng paghinga niya. Napatingnan na siya ng anak sa mga nurse sa kabilang istasyon at binigyan nila ito ng oxygen. Sinuhest'yon ng mga nurse na pumasok muna siya sa isa sa mga k'warto ngunit tumanggi ito, hihintayin niya'ng matapos ang operasyon, sagot niya.

Maya-maya lamang ay may narinig sila'ng isa'ng tinig ng binatilyo.

Nagtatanong kung mayroon ba'ng pasyente na naka-admit sa hospital na Kian Park ang pangalan.

Tumanggi naman ang mga nurse at sinabi'ng wala sila'ng pasyente na may gano'ng pangalan.

Nang marinig ito ng padre de pamilya ng mga Park ay nagsimula siya'ng maglakad palapit sa binata upa'ng salubungin ito.

ACSEL'S POVNapalingon kami'ng lahat nang marinig ang pamilya na boses ng lalaki.

Kevin..

Napatingin ako kay Kian, tila wala siya'ng alam sa relasyon ng dalawang bunso.

Lumapit ako kay daddy para tingnan ang lagay niya.

"Dad, how was your breathing?" tanong ko dito habang inaayos ang lagay ng host sa may ilong niya.

"It's getting fine, just make it lower"

"Okay" inayos ko naman ang tangke na nasa tabi niya at pinihit sa temperature na gusto niya.

"Is that fine" tanong ko nang mapihit ito.

"Yeah, that will do" umupo na ako nang maayos sa tabi niya nang marinig ang mga yabag na papalapit sa amin.

"Call your tita Dennise, she needs to know this" napalingon ako kay dad nang sabihin niya iyon.

Nakatingin siya sa hallway na pinaggagalingan ng yapak upang salubungin ng tingin ang paparating.

I will call her..

But how..

How will I tell it to her?..

"Okay" sabi ko na lang at tumayo para lumayo sa kanila.

"Kuya Acsel, Tito Nico? You're also here?" napatingin naman ako sa nagsalita. Nasa harap na pala namin sila.

"Unluckily.. Yes" sagot ko na lang, nagtatanong ang tingin niya, nilingon n'ya naman ang kapatid at ina.

"I thought kuya got involved on the accident?.. I.." nagtatakang sabi niya habang nakaturo sa pinanggalingang hallway.

"I asked his name but the nurses said he's not on the lists.."

"He's fine" sagot ng daddy niya.

"But why are you here? Who's the patient?" muling tanong niya. Tinapik ko na lamang ang balikat niya at naglakad papalayo sa kanila..

I picked up my phone and dial tita Dennise's number..

The phone on the other line started ringing.

After 5 rings, someone answered the call..

"Hello, this is Stacey ma'am Dennise's secretary. How may I help you?" sagot nito.

"It's Acsel, where is she?" I asked.

"She's currently in the meeting sir, would you mind telling me the reason why you called her so I can just tell her to call you back?" I looked at my wristwatch 10:30pm.

"Is the meeting will last until midnight?"

"No sir, actually madam is currently closing the meeting. Hold on" nakahinga naman ako nang maluwag at pinakinggan na lamang ang nangyayari sa kabilang linya.

["Madam, Mr. Acsel on the other line"]

["Bakit daw"]

"He didn't say any reason ma'am, here"

"Hello, what do you need?" bungad ni tita. Tsk

"Queren is in the hospital, you needed to be here"

"What is she doing there?" tila wala'ng pake'ng tanong nito.

Nainis ako, she's just dealing with it like it's non of her business!

"She got hit" imporma ko dito. I heard her sigh on the other line.

"Okay, just let me rest for a while, katatapos ko lang makipag meeting sa mga stockholders ko"  napapikit ako nang madiin, d*mn it!

Nanggigigil ko'ng pinatay ang tawag at huminga nang malalim saka muling nagdial sa iba'ng number.

After 3 rings, she picked up the phone.

"Hello Acsel, it's late in the evening, why'd you call?" sagot ni tita Faith, yeah siya ang tinawagan ko.

"tita, Queren is in the hospital" anuns'yo ko sa kan'ya. Narinig ko naman na may nalaglag sa kabilang linya.

"Tita, what happened? Are you okay?" nag-aalalang tanong ko dito.

"Yeah yeah, I'm fine. It's just the wine i'm holding, it slipped on my grip. Anyways, what happened to Queren, why is she there?" tanong nito nang may himig na pag-aalala.

See, buti pa talaga si tita.

"Naaksidente s'ya tita. Hit by a motorcycle" sabi ko naman.

"What?!" she exclaimed.

"Is she fine? Wait, where is that hospital?!" walang preno'ng tanong niya.

Narinig ko naman na may nagkalampagan sa kabilang linya.

[ Sh*t  sh*t where's my shoes, fvck!] she cussed, I know it's not time to smile but natatawa talaga ako kay tita.

Her reaction is far away from tita Dennise's. She's calm, calmness overload, even the ambiance is calm as her. While tita Faith is struggling, the things near her were moved, falling, making a loud thud.

I chuckled.

"Acsel, hello? Are you still there? Can you please send me the details?" biglang sumeryoso ang mukha ko nang maalala ang pinag-uusapan namin.

I look at the logo of the hospital under the wall of nurse's station.

"Sure tita, mag-iingat ka" narinig ko naman ang kalampagan ng susi, ano ba'ng nangyayari kay tita.

"Okay sige, thank you" yun lang at ibinaba na niya ang tawag.

Pagkababa ng tawag ay agad ko nama'ng itinext sa kan'ya ang adress at pangalan ng hospital na ito.

Bumalik na ako sa loob para sabihin kay daddy ang nangyari sa pagtawag ko.

Nang makabalik, nadatnan ko na kausap na ng doctor si daddy.

"She needs a blood donor mr. Chui, she's a type AB, who among the family or any relatives has the same type, we need that immediately. She loose so much blood after the incident." pagpapaliwanag nito.

Dad look at me after feeling my presence "Did you already inform Dennise? She's not type AB but I know she knew someone with that type" he said to me.

"I told her to come over but she just said give her some time to rest. Katatapos lang daw ng conference meeting n'ya with stockholders" walang gana ko'ng sabi.

"D*mn, inuna pa talaga niya ang pahinga ha" si daddy, kapag talaga si tita Dennise ang pag-uusapan tataas talaga lahat ng dugo mo sa katawan.

"Tawagin n'yo na lang ako kapag may donor na. Mr. Chui, your daughter won't be fine if she's lacking so much blood"

'Yes doc, we'll immediately find a donor. Thank you" sabi ni daddy bago tumalikod at lumayo sa amin.

Nakita ko na kinuha niya ang phone n'yaat may tinawagan.

"Ninong Parker id type AB, why don't you suggest him?" suhest'yon ni Kevin. Alam na niya ang nangyari?

"That's right hijo, but your ninong and Queren's mother has an issue with each other so that will be impossible" paliwanag ng mommy nito, kumunot naman ang noo ng bata, nagtataka...

"Uunahin pa ba niya iyon kesa sa buhay ng anak niya?" nagkatinginan ang mag-asawa sa isa't-isa.

I just heaved a loud sigh and just shrugged. Kahit ako natatangahan na kay tita Dennise e, ewan ko ba kung nag-iisip pa ba 'yon, malala na ata ang sira no'n sa utak e.

"Nico! Acsel called me, what happened?" nagmamadaling bungad ni tita.

"Naaksidente si Queren, katatapos lamang niya ma-operahan at ang sabi ng doctor ay kailangan agad namin makahanap ng blood donor dahil marami na ang dugo na nawala sa kanya" dire-diretso'ng balita nito kay tita.

"Oh my God, what's her blood type, maybe I can help?" nuling tanong nito.

"AB, type O ka" biglang nanlumo si tita. Type O? Same kami ah?

Si daddy ay type A, si tita Dennise ay type B. Ano kaya ang sa tatay ni Queren.

Lumingon sa gawi namin si tita. "Sharmie? Aquill? Kayo pala. Kian, Kevin, ako na lang pala ang hindi nakakaalam nito. Ano ba talaga ang nangyari, nasaan ang nakabangga?" balik tanong ni tita kay daddy.

"My son, Kian, siya ang nakabangga" singit ni Mr. Park.

"W-what? You?" turo ni tita sa katabi'ng binata ni Kevin.

"Y-Yes" kabado'ng sagot nito sabay tungo.

"Wait" lumapit si tita sa mag-anak, nilampasan si daddy.

"Is he your older son? iyo'ng ipinagkakasundo'ng ipakasal ni Dennise kay Queren?" nangunot ang noo ko, nagtataka.

Huh?

"Faith that's Park, the one you're talking is the first son or mr. Chan" paliwanag ni daddy, that's what I know too.

"No, after she learned that Margarette don't want her brother to have a connection with her, she decided to talk to this couple for their son's hand to be Queren's groom on the wedding she is planning, right?" turo nito sa mag-asawa.

Wtf, tita?

"Are you for real?! That's not even inhumane!" I exclaimed, namumuro na 'yan si tita Dennise!

Akala mo'y isang laruan lamang si Queren para gawin n'ya lahat ng gusto niya dito!

Napatingin ako kay dad, nanlulumo siya. Binulungan niya si tita at tinanguan lamang siya nito.

"Dad, is that true?" tanong ni Kian sa ama.

"Yes, she hand us the contract but we didn't signed it. She told me that she will give us time and if we signed it, she will pull out the contract with mr. Chan" paliwanag naman ng ginang.

"D*mn it!" gigil na bulong ni daddy "Are you planning to sign the contract?" tanong nito.

'We decided to ask Kian about it, if he agreed, we wll sign the papers, but if not sorry but we need to give back the favor" paliwanag nila.

"Nahihibang na talaga siya. Mas mabuti nang sa kamay niyo mapunta ang bata kesa sa kamay ng iba" sabi naman ni tita.

Umupo siya sa dulo ng bench, isinandal ang likod at ulo sa wall, nag crossed arms at tumingin sa taas.

"Let me just refresh my mind, we just have an argument about that earlier" sabi lamang niya at saka ipinikit ang mata.

Nagkatinginan kami'ng lahat at hinayaan na lamang siya.