The Mayor of Santo Cristo

Thea’s POV

"Hoy, hoy, hoy! Ano'ng ginagawa n'yo ha? Bakit pinagti-tripan ninyo ang kaliit-liit na batang 'yan!" sigaw kong pagkalakas-lakas. Halos umalingawngaw sa buong paligid ang boses ko. Sukat ba naman kasing mahagip ng mga mata ko ang tatlong kabataang lalaking iyon na pumapalibot doon sa isang batang lalaking mas maliit kaysa sa kanila.

Tila pinagti-trip-an iyon. Kaya naman halos takbuhin ko ang pababang bahaging iyon sa gilid ng tulay ng Santo Cristo. Kamuntik pa nga akong matipalok eh. May bahagyang heels kasi ang suot kong sandals. Buti na nga lang at agad kong napigil ang aking katawan sa pagbagsak. Kung nagkataon malamang ngudngod ang beauty ko. Medyo matarik pa naman ang pagka-slope niyon.

Kanina ko pa kasi napapansin ang apat na kabataang lalaking iyon habang tumatawid ako ng tulay. Patungo ako sa kabayanan ng Santo Cristo. Sobrang traffic kasi kanina. Kaya sa pag-aalala na baka dilimin ako sa daan bumaba na agad ako kahit malayo pa sa sentro ng bayan.

Doon pa talaga ako dapat bababa eh. Kaya lang nga baka tumagal pa ang traffic gabihin pa ko. Ang nakakainis pa kung kelan naman nakababa na ako saka gumalaw ang mga sasakyan.

Kaya ayun binabagtas ko ngayon ang may kahabaang tulay. Habang naglalakad ay napasulyap ako sa gawing ibaba nito. Hindi nakatakas sa mga mata ko ang apat na kabataang lalaking iyon na na nasa pampang ng ilog. Tila nais bugbugin iyong isang batang kayliit-liit. Mga walang awa. Mga halang ang kaluluwa. Kaybabata eh.

Noong una akala ko naman ay mga naglalaro lamang doon. Ngunit nang tuluyan na akong makalapit sa mga ito, narinig ko ang mga boses. Mukhang may pinagtatalunan ang mga iyon. Sobrang lakas ng boses noong isang pinakamalaki sa lahat. Hindi ko naman sana papansinin pa kaso biglang pinalibutan noong tatlo iyong musmos.

Bago pa ako makapag-isip ay sumigaw na agad ako. Baka sakaling magsipagtakbuhan pag binulabog ko at tantanan iyong bata. Pero wa epek ang pagsigaw ko. Parang wala lang na nilingon ako ng tatlong pasaway. Sa tingin ko dose anyos lang iyong pinakamaliit eh. Mga disisais o disisyete marahil iyong tatlong mukhang goon. Mukhang gusgusin ang mga itsura.

"Hoy! Pag hindi ninyo tinantanan ang maliit na batang 'yan. Tatawag ako ng pulis. May pulis doon sa may bandang itaas," pananakot ko sa mga ito. Sana nga may pulis doon. Dasal ko. Traffic enforcer lang ang natanaw ko kanina.

Nilingon lang din ulit ako noong pinakamatangkad. Hindi man lang talaga natinag sa sigaw ko. Na sinabayan ko pa ng nagbabagang tingin. Mga pasaway talaga. Hindi ba takot sa pulis ang mga ito?

Lalong nanlaki ang mga mata ko nang umastang lalaban iyong maliit. Kuyom ang mga palad nito at nakahandang sumuntok. Hindi ko malaman kung hahangaan ito sa mga oras na iyon. Hindi nag-iisip eh.

Baka akala nito siya si Superman. Makakaya ba naman niyang labanan ang tatlong higit ang laki kaysa sa kanya? Kahit gaano pa siya katapang, hindi niya maipagtatanggol ang sarili. Dapat malaman ng batang iyon na kung minsan ang karuwagan ay katapangan din. Lalo na sa mga pagkakataong ganito.

"Uy bata, kung ako sa'yo tatakbo na ako. Tsu! Takbo na," pagtataboy ko rito. Mabuti naman at ginamit ang utak. Nang malingat iyong mga nakapalibot sa kanya agad na kumaripas ng takbo. Bago pa makahuma iyong tatlo ay nakalayo na ito.

Mukhang hahabol pa sana iyong tatlo pero ewan kung ano'ng naisip sapagkat imbes na sundan iyong bata ay sabay sabay na bumaling sa’kin. Nagbabaga ang mga mata at kuyom ang mga palad na humakbang ang mga iyon palapit sa’kin.

Ano naman ang balak ng mga ito?

"Te, tutal naman nakialam ka na rin lang, ibigay mo sa'min ang pera at cellphone mo," wika noong pinakamatangkad sa lahat. Ito marahil ang lider.