CHAPTER 11; MR. PARKER

"Ahm, excuse me miss, done checking me? Bakit parang ang bata mo pa para maging business partner ko? Don't get me wrong ha, medyo ang bata mo kase sa personal kesa sa picture na ipinakita sa akin ng assisstant ko"

Nakaupo na s'ya ngayon habang nagpupunas ng kamay at ulo n'ya na nabasa ng ulan.

"So, to formally introduce my self, I am Kenneth Parker the COO of Parkanian's Company, and you? Ms. or Mrs. Wu?"

"Sorry but I'm not Ms. Wu" sagot ko, sa unang pagkakataon ay nagsalita ako.

Nagtaka siya..

Napalinga s'ya sa paligid bago muling ibalik ang tingin sa akin.

"O-oh, so nagkamali pala ako?"

"Yes Mr. Park"

kringggg kringggg kringggg

Nakita ko na cellphone ng lalaki'ng nasa harap ko ang tumutunog kaya hindi na ako nag-abala na tingnan pa ang cellphone ko.

Tumingin muna s'ya sa akin bago niya kunin at sagutin ang cellphone na nasa mesa.

"Hello? Mrs. Wu?"

"Oh, yeah sure sure, I'm sorry if I made you wait"

"Yeah, yeah sure, no problem. Just send the details to my assisstant."

"Thank you, you're welcome Mrs. Wu, Godbless. Bye"

Ibinaba n'ya ang phone sa tumingin sa akin apologitically.

"Im sorry Ms. napagkamalan kita. Ikaw na lang kase ang walang kasama sa table na ito."

Napatingin ako sa paligid at tama ang sinabi niya. Kung hindi siya dumating at umupo sa harap ko ay ako lang nga ang walang kasama s atable na inookupahan ko.

"It's okay, I have to go" inayos ko na ang sarili ko at saka nag-iwan ng pera sa table, bayad sa mga kinain ko.

"What, hey Ms. wait up! You looked familliar, what's your name?"

"My dad said don't talk to strangers, stop talking to me Mr."

Sabi ko na parang ka-edad ko lamang ang kausap ko.

"Oh, I'm just asking your name, you really looked familliar to me"

"My name is non of your business Mr. Park, so leave me alone"

"Wow, you talk like her too" napatingin ako sa kan'ya.

"What?" naguguluha'ng tanong ko

Her? Who's her?

"A-ah, nothing, nevermind."

"Okay"

Nasabi ko na lang at saka naglakad palayo.

Her?

Who the hell is her?

Ano na naman ba ito?!

Tss just stop asking your self Queren!

Marami pa'ng mas importante'ng tanong bukod d'yan!

Hays

At pumasok na naman sa isip ko ang lahat ng narinig ko.

Bakit ganito Lord? Bakit ganito ang buhay na meron ako?

Gusto ko lang naman po ng isa'ng maganda at masaya'ng pamilya.

Gusto ko lang naman po na magbago na si mommy.

Gusto ko lang po na sama-sama nami'ng sinusuportahan ang isa't isa.

Gusto ko lang naman maging masaya.

Bawal po ba 'yun?

Di po ba  p'wede sa akin ang maging masaya?

Bawal po ba ako sumaya?

Gusto ko lang nama'ng matupad ang pangarap ko kasama sila.

Tahimik ko'ng dasal habang nalalakad sa gitna ng daan sa ilalim ng bumubuhos na ulan.

Hinayaan ko'ng sumabay sa agos ng tubig ulan ang luha ko'ng sagana sa pagbagsak.

Basa'ng basa na ako, alam ko, pero sad'yang wala lang talaga ako'ng pakealam.

Heto ako at nakatingin sa kawalan, ini-imagine ang buhay ko na wala'ng kahit ano'ng kapintasan.

Perpekto, nagkakaisa, nagmamahalan. Walang away, walang sakitan, walang hiwalayan, walang lamangan, walang bastusan. Puro saya at pagmamahalan lamang.

Wala na ako'ng ibang makita kung hindi ang mga sitwasyon na nai-imagine ko, wala na ako'ng iba'ng maramdaman kung hindi ang lamig sa paligid ko.

Ang saya, ang sarap sa pakiramdam.

Tiningnan ko ang paligid para alamin kung saan na ba ako napadpad..

Wala ako'ng iba'ng makita kung hindi mga puno sa bawat tagiliran ng kalsada.

Tumingin ako sa harap at sa likuran, tila nasa gitna ako ng kawalan..

8:30p. m. na nang makita ko ang oras sa wristwatch ko.

Kailangan ko nang umuwi, hinahanap na nila ako.

Naglakad-lakad pa ako papunta sa kung saan, nagbabaka-sakali na makakita ng bahay o tao na mapapagtanungan..

Habang naglalakad ay biglang tumunog ang cellphone ko. Tumigil ako sandali para sagutin ang caller, hindi na rin ako nag-abala na tingnan kung sino ito, busy ako sa pag-alam kung nasaan ako

"Hello?" sagot ko.

"Queren, where are you? Manang told us that you're still not home since you left this morning, are you still there at your mom's house?" si kuya.

"No kuya, I'm just getting some fresh air somewhere, don't worry I'm going home. I'll just get a cab" dahilan ko sa kan'ya. Nagpatuloy ako sa paglalakad.

"You sure? I can pick you up, or dad. Maybe he's also heading home right at this moment. Hold on, I'll call him"

May nakita ako'ng liwanag sa banda'ng unahan, di kalayuan sa akin.

"No kuya, you don't have too. I can manage, I just want to be alone for a while"

Nagmadali ako sa paglalakad para marating agad ang liwanag na naaaninag ko.

Sana tao 'yun or may bahay na mapagtatanungan.

Natahimik si kuya sa kabilang linya.

"Okay okay, call me when you're home"

"I will, bye"

Dali-dali ko'ng ibinaba ang tawag. Tumigil ako sandali para pindutin ang phone ko at buksan ang flash light nito.

Nag-struggle pa ako sa paghahanap dahil hindi ko alam kung saan hahanapin ang flashlight icon. Nakahinga ako ng  maluwag nang makita ko ito. Kasama lang pala ng iba'ng icon sa notification bar.

Nang matapos ay tumingin ako sa nakita'ng liwanag kanina.

Muli sana ako'ng maglalakad nang mapansi'ng sobra'ng liwanag ng unahan ko. Nanggagaling ang ilaw iyon sa likuran ko.

Lumingon ako para tingnan kung ano 'yon, ngunit laking gulat ko nang isang motorsiklo na animo'y may hinahabol sa sobrang bilis ang bumungad sa akin.

Oh my god

Pfffffft! Pffffffffttt! Pffffffft!

Tuloy tuloy ang preno nito ngunit ang paa ko ay tila nakadikit sa semento ng kalsada.

Hindi ako makagalaw, hindi ko alam kung ano'ng gagawin, ayaw magproseso ng utak ko. Hindi ko maihakbang ang mga paa ako!

Sh*t sh*t sh*t

Pfffffffffffffttttt!!!

"Aaahhhh!" she scremed as she feel an excruciating pain.

Ah!

Natagpuan ko na lang ang sarili ko na nakahandusay sa ibaba ng puno na pinaghampasan ko matapos ako'ng mabangga ng motor.

Ugh!

Sinubukan ko'ng tumayo kahit sobra'ng sakit na ng katawan ko.

Ngunit nang makita ang sariling dugo na nagmumula sa ulo ko ay nanghina ako lalo.

Fvck

Nandilim ang paningin ko, nahilo ako, bumagsak lalo ang katawan sa lupa'ng kinahihigaan ko.

Lumapit ang tao'ng nakabangga sa akin.

"Miss!"

"Miss gising! Miss! Miss gumising ka miss!" natatarantang tawag n'ya sa'kin habang niyuyugyog ang balikat ko.

"Ugh!" w-wag, lalong sumasakit ang katawan ko

Daing ko na lang

"Miss! Miss! Fvck!" binuhat niya ang ulo ko.

Ramdam ko ang nginig n'ya lalo nung makapa ang dugo sa na nagmumula sa ulo ko.

"Sh*t, d*mn" ibinaba niya'ng muli ang ulo ko.

P-Please, s-save me

Hindi ko na nasabi dahil kusa nang pumipikit  ang mata ko.

Ack! Ugh!

Hindi ko na kaya...

Hinayaan ko nang humandusay ang katawan ko sa lupa at tuluyan nang ipinikit ang mata ko.

Lord, please save me.