Chapter 47

Asereath's POV

Lumapit ako at sinakal siya.

Sakal-sakal ko si Zid papunta palapit sa pader. Nagpupumiglas siya pero ‘di ko naman gaano hinigpitan ang pagkasakal ko sa kaniya.

Noong napasandal na si Zid sa pader medyo mahina na ang pagkasakal ko. Ubo siya ng ubo kaya hinintay ko siyang matapos ubuhin.

This is my chance.

Yes, this is.

Ngumiti ako.

Mabilis kong tinanggal ang maskara at bago pa man makakita si Zid sa 'kin ay tinakpan ko na ang kaniyang mata gamit ang kamay kong nakasakal sa kaniya.

Ngumiti ulit ako.

“What the fu—” ‘di ko na siya pinatapos pa at hinalikan ko na siya.

My first time to kiss him, being the real me. The real Asereath Riz Romano.

At hindi siya nagdadalawang isip na halikan ako pabalik. I smiled between our kisses. I kissed him passionately and so did he.

Seconds or minutes siguro kami nag-kiss. Basta bahala na 'yon. Nang tumigil siya nakita niya ako. Titig siya ng titig sa akin.

“Aser, baby,” he cupped my face, “All along you–you're Blatess?” he said as he traced down my face down to my lips.

I nodded.

“Why didn't you tell me?” He asked me, his eyes full of emotion that I can't explain what's inside of it. Love? Hate or Betrayal?

I bit my lips. I can't fully explain all of it to him.

“Everyone thinks that I’m dead. My plan actually after I woke up inside those three months slumber, is to attain vengeance to them. But then, I woke up knowing I have a life inside me.” Napayuko ako, “And the rest is history.” I look at him. I saw him smiled at me.

“S–Sorry kung hindi ko agad sinab—” he hushed me down.

“You don't need to say sorry.” He traced down my lips, “Past is past already. We should focus about our future.”

I grinned at him. Yeah, we should focus about our future.

“Is this fate? That the Blatess I love, turns out to, be you?” Tumaas ang kilay niya, “Or the red strings lead us to each other?”

“Tss. It’s our hearts that lead us through each other.” I smiled at him. Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa likod ng leeg niya.

Siya naman ay inilagay ang dalawang kamay sa baywang ko and he lean down to kiss my lips.

We again, kissed passionately but later was interrupted by the cries of our son and daughter and even the laughter of Skud.

“Baka pinigilan nila tayong gumawa ng kapatid nila?” ani ni Zid at nilapitan ang stroller nila.

Tumawa naman ako sa ideya niya.

I just shrugged when I face him off.

Noong una talaga akala ko magagalit siya sa akin dahil hindi ko sinabi sa kaniya ang totoo na ako si Blatess. Nakakapagtaka nga rin na tanggap na tanggap niya ang alibi ko. Hindi kaya? Pero puwede naman. Hindi kaya? Alam na niya ang totoo.

Kaya para makompirma ko ang nasa utak ko, lumapit ako sa kaniya na pinapaypayan ang mga anak namin. Kinalabit ko siya, lumingon naman siya sa gawi ko.

“Yes, Aser baby?” May ngiting tanong niya.

Hinanda ko muna ang aking sarili sa tanong na gustong kong tanungin sa kaniya.

I look into his eyes.

“Alam mo na ba na, ako si Blatess? No’n pa?” pagkasabi ko noon napatigil siya sa pagpapaypay. Kalaunan ay tumingin siya sa akin ng maigi at nagsalita.

“Yeah,” bumuntong-hininga siya, “I investigated you.” Napatungo siya.

“Kung alam mo na pala, bakit hindi ka nagtanong sa akin?” Tanong ko habang nakataas ang isa kong kilay.

“At first, I wasn’t sure if you are really her then after further investigation, I found out you are her. Kaya di ako nagtanong kasi gusto na ikaw ang magsabi,” he said between his smiles.

Kinapa ko ang likod ng leeg ko at nag buntong-hininga.

“It's something about trust, right?” I looked at him and he nodded in response. “Of course, I trust you. Imma just waiting for the right time.” Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ko ang baywang niya.

After that we smiled to each other knowing we don't feel uneasy towards each of us. We both gain Trust.

Kinuha ko ang dala-dala niyang paypay at pinaypayan ang mga anak namin. Tinulak ni Zid ang stroller nila kaya lumipad si Skud patungo sa balikat ko. Lumabas kami sa silid at agad ring napatigil.

“D'you do that?” He asked me while pointing to the motherfucker’s body.

I nodded and smiled at him.

He gulped. Baka ang nasa isip niya ngayon na bawal talaga siyang magloko dahil lagot ang babae at siya. Note! May Sabrina pa pala, pero hindi rin naman 'yon nagpaparamdam na.

Itutulak na sana ni Zid ang stroller ng may tumawag ng pangalan ko galing sa likod.

Napatingin kaming tatlo ni Zid, Skud at ako sa likod. Kitang-kita namin ang mag-jowa na sina Zord at Tomi na papalapit sa amin.

Nice timing.

Nang nasa harapan na namin silang dalawa, hingal na hingal pa ang mga animal.

“Aser? or should I call you Blatess?” tanong ni Zord na naka stand straight pa. ‘Di ko naman siya papatayin.

“I suppose, Tomi already told you about me?” tanong ko habang tumingin sa kaniya at kalaunay kay Tomi. I glared at her.

“May feeling kasi ako na sasabihin mo na kay Elzid ang totoo kaya sinabi ko nalang,” she hands up as if she's surrendering.

“At dahil sinabi mo sa kaniya, ikaw na ang maglinis sa katawan ng babaeng ‘yan,” wika ko habang nakaturo do’n sa babae.

Napailing-iling nalang siya.

“’Wag mong ilibing ‘yang babae na ‘yan. Ipasalubong mo nalang yan sa pamilya niya,” wika ko at pinaypayan ang sarili ko dahil na din sa init dito.

Nakita ko naman sa salamin na may tinawagan si Tomi siguro ‘yong mga tauhan na maglilinis sa katawan ng babae at nandoon din si Skud na hindi ko man lang naramdaman na lumipad pala patungo kay Zord.

Nang nakalabas na kami sa bahay agad akong napa at-ease dahil na rin sa sariwang hangin. Pero may naalala ako na nalimutan kong tanungin sa kaniya.

“Kung alam mo na pala na ako si Blatess, bakit ka PUMATOL don sa isa?” taas kilay kong tanong sa kaniya. Tumingin siya sa ‘kin, pero hindi direkta, patingin-tingin siya sa paligid.

“I tot it was you, hehe,” pinagpawisan niyang sagot.

For sure, nalimutan nang pulgas na ‘to na alam niyang ako si Blatess tapos bumalik lang no’ng nakita niya ako as Blatess.

Umismid ako at hinayaan nalang ang katangahan niya. “Umuwi na tayo,” saad ko at pumunta na sa kotse ni Zid.

“How about your bike?” Taas kilay'ng tanong niya.

“Hayaan mo na 'yan, nadekwat ko lang yan sa may kanto, basta doon, oo basta,” ani ko habang kinuha ang stroller nang kambal papasok sa shotgun seat.

“Zord and Tomi?”

“Leave them be” Saad ko at nilalaro ang kamay ni Avie.

At pinaharurot na ni Zid ang kaniyang kotse patungo sa Romano's Mansion.

Third Person's POV

“Ang mga apo ko,” magiliw na wika ng aking ina na aligagang kinuha si Avie.

Si Zid at papa naman ay nag-usap—man to man daw. Ako dito naman ay aligagang marinig ang pinag-usapan nila or malaman man lang, kasi si papa wala ring kuwenta 'yang kausap. Sa aming magkakatapatid lahat kami matitino, mabuti at hindi kami nagmana sa kanila. Kanila nila mama at papa. Mahirap na.

Ang lalaki ko namang anak na si Ane ay nando’n kay Ate Agoeath kasama niya si Kuya R, nilalaro ang pisngi ni Ane.

Pumasok naman si Kuya Ace kasama ang babae niya na ate ni Toni. Lumapit sila kay Ate Agoeath para kunin si Ane dahil kasi pagdo’n sila kay mama mahirap makuha.

No’ng akmang kukunin ni Kuya Ace si Ane, mas mabilis pa sa kidkat na tumayo ako at kinuha ang anak ko.

Kasi alam ko kapag nasa kamay na ni Kuya si Ane o kahit na si Avie, ipapakarga niya din ‘yon sa babae niya at 'yon ang ayaw ko.

Basta ayaw ko lang talaga.

“Aser, let me,” humindi naman ako. Kumunot naman 'yong noo niya.

Hine-hele ko si Ane nang lumapit sa akin ang ate ni Tomi.

“Aser! Can I carry baby Ane?” Tiningnan ko lang siya at nilagpasan siya. Pumunta ako sa gawi ni Zid na hindi pa rin tapos sa pakikipag-usap kay papa.

Nakita ko naman sa peripheral vision ko na nanlumo si Toni. I don't call her ate or what dahil isa lang naman ang ate ko.

Lumapit naman sa akin si Kuya Ace at pinagalitan ako.

“Let my girl carry your boy,” masungit niyang saad. At nag e-ingles na, ibig sabihin seryoso siya.

Si Kuya ang klase na tao na nagtatagalog lang sa mga mahal, importante, espeyal mga gano’ng klaseng tao. Kapag nag-eenglish ‘yan ibig sabihin wala siyang paki sa ‘yo pero once na nag-eenglish siya sa mahal niya or what nako lagot na.

Ewan ko lang diya’n sa kaniya, ah, pero ilang buwan na silang nagsasama ni Toni ni hindi ko parin siya naririnig mag-tagalog sa harap ni Toni.

Ewan ko ba sa lalaking yan. Bahala siya sa buhay niya. Malaki naman siya, e.

Gano’n na nga, e. Malaki na nga siya pero kahit ni katiting hindi niya alam na BULAG na siya.

Tiningnan ko lang siya ng maigi nang pinagalitan niya ako at nilagpasan siya.

Pumunta ako sa gawi ng mama ko at kitang-kita ko na naaaliw siya. Sakto naman na tapos na mag-usap sina Zid at Erpats.

Lumapit silang dalawa sa gawi namin. Si Zid sa tabi ko at si papa kay mama.

“Nak? Kailan niyo ba balak binyagan mga apo naming?” tanong ni papa.

Napatingin naman ako sa gawi ni Zid.

Narinig naman 'yon ng mga kapatid ko kaya lumapit sila sa gawi namin.

“Oo nga, kailan ba?” Ate.

“Basta alam mo na bunso kong ano ako,” kumindat si Kuya R pagkasabi niya do’n.

“Same here.” Kuya Ace.

“Ninang din ak—”

Hindi ko na pinatapos pa sa pagsasalita si Toni at tumingin ako kay Zid na nakatingin din sa akin.

“Ikaw na ang bahala.” He shrugged.

Napa-isip naman ako. ‘Di ba December na ngayon? At malapit na rin naman ang pasko. Why not gawin ang binyag sa desperas. Oo tama, sa desperas nga.

“December 24, then.”

At tig-iisa silang ngumiti ng totoo, Ahhh... maliban pala sa isa.