NAPAPAOS na ang aking tinig matapos humingi ng tulong. Hinihingal na akong tumatakbo subalit wala akong nakakasalamuhang taong tutulong sa akin. Madilim ang buong paligid, maging ang dinadaanan ko ay hindi ko na makabisa ng maayos. Ang tanging ginagawa ko lang ay makawala sa anino ng sasakyang bubundol sa akin. Gusto kong malaman kung sino ang nagmamaneho pero hindi ko magawa. Papalapit pa lang ako ay aakma ng susugod sa akin ang sasakyan.
Nanginig ako matapos akong madapa sa putikan. Namamasa na ang aking damit, ang aking paa ay humahapdi na rin bunga ng batong natamaan ko dahil sa kakatakbo. Hinahangos kong pinakalma ang aking sarili at marahang umupo. Sumasakit na talaga ang aking mga paa.
Isang malakas na ulan ang biglaan na lamang nagsipatakan. Sobrang lamig nang aking nararamdaman. Naisin ko mang sumilong pero hindi ko magalaw ng maayos ang aking mga paa. Kinapakapa ko ang aking mga kamay sa lupa. Sobrang dilim talaga. Napapapikit na lamang ako dahil sa takot.
Isang ilaw mula sa aking likuran ang nagbigay ng pag-asa sa akin. Saktong sakto ang pagtama ng ilaw sa isang putol na punong kahoy, animo’y isang sungkod ang kahoy na ito. Ginapang ko ang kahoy at maayos ko naman itong narating. Tumayo ako gamit ang kahoy sa gitna ng kalsada. Habang iwinawagayway ang aking isang kamay mula sa paparating na sasakyan
“Tulong!” nakasigaw din akong muli. SUbalit, labis ang aking panghihina matapos kong masilayang ang sasakyang paparating ay ang sasakyang kanina ko pa iniiwasan. Buhat sa pagkaharap sa sasakyan ay muli akong bumaling sa aking dinadaanan at nanghihinang lumakad gamit ang tungkod.
Isang itim na pusang gala ang biglaan na lamang dumaan sa aking nilalakbay. Bago pa ito makaalis ay natatakot pa niya akong tiningnan at ipinakawala ang tinig ng umiiyak at nakakatakot na pusa. Kakaiba talaga ang tinig nito at para bang isang batang kinuhanan ng candy.
Nadudulas na ako sa sobrang dulas ng ang dinadaanan. Nahihirapan na akong ibalanse ang aking sarili. Palapit na ng palapit ang ilaw ng sasakyan kaya kahit sobrang sakit na ng aking mga paa ay hinakbang ko pa rin. Subalit, muli naman akong nadapa dahil sa panghihina na rin ng aking buong katawan. Namudmod na rin ang aking mukha sa namamasang lupa. Sguro, isa itong maliit na kanal at may mga putik. Nakadapa lamang ako at nawawalan na ng pag-asa. Siguro, ito na nga ang katapusan ko. Lalo pang nanikip ang aking dibdib ng marinig ang beep ng sasakyan.
Isang hindi ko maipaliwanag na nararamdaman ng may maramdaman akong kakaiba mula sa aking kanang kamay. Dinungaw ko ito at ikinamulagat ko nang masilayan ko ang tatlong paru-parong itim na magkasabay na dumapo sa aking kamay. Magkasabay din silang nagsiliparan. Buhat sa singaw ng ilaw ng sasakyan ay nakita kong nasa tapat pala ako ng simbahan.
Diyos ko! Nawa ay tulungan po ninyo ako. Nahihirapan akong tumayo, bago pa ako makatayo ng maayos ay nakakita ako ng tatlong barya. Pinulot ko ito, isa isa. Subalit, huli na dahil kasabay nito ay ang pagharurot ng sasakyan bumundol sa akin.
–
HINIHINGAL na naman akong nagising muli buhat sa aking panaginip. Katulad lang din ng dati. Ito ang pangalawang tulog ko na naimulat ko ang aking mga mata buhat sa panibagong kakaharaping pangitain. Ngunit, may isang pagbabago na nangyari sa aking panaginip ngayon kaysa roon sa una. Kung noong una ay mayroong itim na paru paro ang dumapo sa ginawa kong tungkod, ngayon ay tila nawala ito. Hindi ko na alam ang aking gagawin. Namamasa na naman ulit ang aking buong katawan dahil sa pawis. Walang katapusang hinahabol ko naman ang aking paghinga. Gusto kong sumigaw at humingi ng tulong subalit batid kong mag-aalala ng husto sina Mommy at Daddy. Baka, imbis na abala sila para sa paparating na graduation ni Kuya ay malipat sa akin ang atensyon. Imbis na pananabik ay mabalot ng pag-aalala ang paparating na graduation.
Namilog ang aking mga mata matapos kong masilayan ang mga itim na paru paro sa aking buong paligid. Buhat sa singaw ng ilaw mula sa maliwanag na buwan sa labas ng aking silid ay nasisilayan ko ang mga ito. Lalo akong nakadama ng takot ng animo ay humaplos sa aking balat ang malamig na hangin na pumasok buhat sa aking bintana. Nakakapanindig balahibo ang tunog na bunga sa lakas ng hanging humahampas sa aking bintana. Naisin ko mang bilangin ang bawat paru paro, ngunit nanginginig na ako sa takot. Kailangan ko na talagang malaman kung ano ang kahulugan ng itim na paru paro. Kung hindi ay lalo akong mahihirapang harapin ang kasalukuyan.
Dinampot ko ang aking cellphone at marahang tinungo ang pampabukas ng ilaw. Malumanay ko namang sinarado ang bintana ng tuluyang nagsilabasan ang itim na mga paru paro. Alas tres na pala, pero sobrang lakas pa rin ng ilaw mula sa maliwanag na buwan.
ITIM na paru paro,
Itinipa ko ito sa aking cellphone. Bago ko pa napindot ang search button ay nagimbal ako sa pagkahulog ng isang picture frame na nasa aking kwarto. Nabitiwan ko ang aking cellphone at marahang kinuha ang nabasag na frame. Isang itim na paru paro ang biglaan na lamang lumitaw at dumapo sa isang taong nasa larawan. Nabitiwan ko dahil sa pagkagulat ang hinawakan kong larawan.
JM? Kailangan kong iligtas si JM. Biglaang tumunog ang aking cellphone. Sino naman kayang magcha-chat sa akin nitong ganitong mga oras? Pinahiran ko ang aking mga pawis at marahang hinablot ang aking cellphone mula sa aking higaan.
Bestie! Ang aga mo namang online. Siguro, hindi ka na naman makatulog no? Tawagan mo lang ako kung gusto mo ng kausap.
Si Bestie Jeany lang pala ang nag-chat. Saktong sakto kailangan ko ng kausap. Kailangan ko ring malaman kung nag-reply na ba sa kanya si JM.
“Bestie!” bungad niya agad mula sa kabilang linya.
“Bestie! May nagbago sa panaginip ko,” agaran kong litanya.
“Ha? Ano?” dama ko ang pag-aalala niya buhat sa kanyang boses.
“Ganoon pa rin ang panaginip ko pero may isang bagay na biglang naglaho sa panibago kong panaginip,” pagsisimula ko. Naririnig ko naman ang boses niya na sumasang ayon at nagpapakawala ng hangin sa bibig. “Hindi ba nga noong una ay matapos kong madapa ay may sumingaw na ilaw na dumiritso sa isang kahoy na may nakadapong paru paro?”
“Tapos?”
“Wala ng paru parong nakadapo sa kahoy.”
“Maaari kayang ako iyong paru parong nawala?” Hindi ako makapagsalita buhat sa aking naring? Maari kaya? Pwede? Kasi, siya lang naman ang nasabihan ko bago nagbago ang aking panaginip. “Oy! Natahimik ka diyan. Naisip ko lang naman. Pero, impossible naman iyon,” tumawa siya ng pilit. Hayaan na nga lang. Baka, nagbabago ang panaginip ko dahil…
“Teka nga, bestie. Hindi ba nagreply sa iyo si JM?” untag ko.
“Balita ko ay may pinuntahan dawng lugar si JM at walang gaanong signal. Si Chalmer naman ay nasa bakasyon pa habang si Mike ay hindi nagsumasagot sa mga text at tawag ko.”
“Bestie! Nasa panganib si JM.”
“Ano?”
“Biglang nahulog at nabasag iiyong larawan nating tatlo na naka-frame sa kwarto ko. Biglang dumapo ang itim na paru paro sa mukha niya sa larawan. SIgnos ba ito?” nanginginig kong ipinakawala ang mga katagang ito.
“Kung ganoon nga ay kailangan mo siyang sabihan agad agad bago pa mahuli ang lahat.”
Mabilis akong naligo, nagbihis at kumain. Kailangan maaga kong mapuntahan si JM. HIndi na ako nagpaalam kina Mommy at Daddy. Sabado naman ngayon kaya wala akong gaanong gagawin. Maglalaba sana ako kaso kailangan ko munang unahin ang importanteng bagay. Sumakay ako ng dyip papunta sa kanilang tahanan.
Alas 8:00 na pala. Ang bilis ng mga oras. Parang kanina lang ay nanginginig pa akong gumising. Kumpulan ang tao sa labas ng bahay nina JM. Biglang bumilis ang tibok ng aking dibdib. Hindi ko alam pero nananikip ito ng biglaan. Hindi naman siguro.
Bumaba ako ng dyip at dahan dahang naglakad palapit sa nagkukumpulang tao.
“Walang awa naman iyong nakabangga. Hindi man lang siya pinanagutan.”
“Nakakaawa naman si James Martin. Mabait na bata pa naman iyon!”
Hindi ako makahinga ng maayos matapos kong marinig ang bulungan sa may malapit sa akin. James? Hindi pwede? Marahan akong napa upo habang dumadaloy ang mga luha sa aking mga mata. Hindi ko siya nailigtas. Patawad, JM. Hindi ko maiwasang humagulgol sa may kilid na eskeneta.
—--