Nagbihis si JM ng uniporme namin sa paaralan. Puting polo na may nakatatak na pangalan ng aming paaralan at pants. Magkasabay naman kaming pumunta sa bahay upang makapagbihis na rin ako. Makakahabol pa kami sa afternoon class. Hindi ako pwedeng umabsent dahil may reporting kaming gagawin dalawa ni JM. Siya ang gumawa at sumulat sa aming mga ipapakita sa aming mga kaklase. Hindi ko pa gaanong nabasa ang aming magiging report dahil sa mga nangyari. Narito kami ngayon sa may karenderia at imbis na umupo lamang ay binabasa ko ang aming magiging report, habang hinihintay ang pagtunog ng kampana ng paaralan.
Kapag hindi ka nakinig sa buong third year hgh school mo ay mahihirapan ka talagang makapasa sa huling exam. Bukod kasi sa mga naging topic namin sa boung huling marakahan ay isinasama na rin ng mga guro sa exam ang mga importanteng katanungan na mula pa sa mga nagdaang markahan. Dito masusubok ang buong talino ng buong third year students.. Ayos lang din naman sa akin. Isang tinginan lang, disiplina sa sarili at magbasa ng mga libro, makukuha ko rin ang malaking grado.
“Pumasok na tayo!” untag niya. Agaran ko siyang tiningnan at seryoso niya akong pinapapasok sa paaralan. “Sa silid na lang natin ayusin ang lahat.” Ayusin ang lahat? Sana ganoon lang kadaling ayusin ang pangalan ko sa loob ng paaralan. Sa patung patong na panghuhusga ng mga tao sa akin, parang sobrang hirap na. Hindi ko na nga binubuksan ang social media ko upang hindi ako makahanap ng makakaaway e. Nakakapanghina na ang aking mga nababasa. Minsan pati ang pamilya ko ay nadadamay dahil lang sa mga walang kwentang pinag-iisp ng ibang tao. Alam ko namang tungkol sa aming gagawing presentasyon ang pinapahiwatig niya pero hindi ko masisi ang sarili ko na isipin ang ganitong mga bagay bagay.
Nakaharap na kami sa tarangkahan ng aming buong paaralan. Kaunting mga araw na lamang ang mga nalalabi at matatapos na ang aking pagiging third year student. Gusto kong matapos ang mga bulong-bulungan bago matapos ito, upang matapos ko ang third year ko na walang ibang iniinda. Maayos ko rin ang lahat ng ito.
“Hali ka na!” Hinawakan niya ang kamay ko. “Huwag kang mag-aalala. Nandito lang ako palagi kapag may sumulong sa iyo.” Napangiti na lamang ako. Siguro ito na ang pagkakataon. Hindi ako dapat matakot.
“Kaya ko ito!” Binitawan ko ang pagkapit niya sa aking mga kamay. Itinali ko ang aking mahabang buhok at tinapik tapik ang aking kulay asul na saya at iniayos ang aking student ID. Naka-uniforme ako. Estudyante pa rin ako sa paaralang ito Lahat ng estudyante ng paaaralang pinapasukan ko, matatapang.
Pagtapak ko pa lamang sa bukas na tarangkahan ay nasisilayan ko na naman ang mga matang mapanghusga. Iniiwas ko na lamang ang aking tingin. Hindi ko rin maiwasang marinig ang mga bulungbulungan pero ito ay hindi ko na lang din pinapansin. Sobrang malaki na talaga ng pinagbago ng mga estudyante sa paaralang ito mula ng matalo ako bilang Presidente ng Supreme Student Government. Dati, pagtapak ko pa lamang sa tarangkahan ng paaaralan ay hindi talaga nawawala iyong mga tumatawag sa akin, iyong mga ngiti ng mga estudyante na nagbibigay ng magandang umaga sa akin at ang mga kaklase kong sasalubong sa akin. Minsan naiisip kong sana pala hindi na lamang ako tumakbo, o kaya sana pala hindi na lang kami nagkakilala ni Kael, Chalmer at JM. Wala sana akong kinakaharap na isyu ngayon. Pero, hindi rin. Kasi sa gitna ng mga pangyayaring ito unti-unti kong nakikilala ang sarili ko. Iyong ako at kasama ang iba pang tao.
“Aray!” napaigik ako matapos bumangga sa akin ang bola ng baseball. Agaran namang lumapit sa akin si JM upang itanong kung, “Ayos ka lang ba?”
“I’m sorry. Akala ko kasi, sobrang galing mo ring sumalo. Nung umulan kasi ng kakapalan ng mukha, parang nasalo mo lahat e!” Boses pa lamang ay kilalang kilala ko na kung sino ang nagsasalita. Sobrang galit ba niya talaga sa akin?
“Bestie, I’m sorry.” Patalikod na sana siya nang biglaan siyang mapahinto dahil sa aking tinuran.
“Bestie, nagkamali ako para kay Kael. Akala ko kasi hindi na siya magbabago.” Nilapitan ko siya. “Alam kong nagkamali ako na husgahan siya bigla.” Hinawakan ko ang kanyang kamay. “Patawad kong nasira ko ang inaasam asam mong lovestory.”
Kung may magandang epekto ang mga nangyari, iyon ay ang malaman kung hindi talaga ako perpekto. Hindi sa lahat ng oras ay mananalo ako at hindi sa lahat ng oras ay tama ang mga disisyon ko. Hindi dapat nating husgahan ang ibang tao basi lamang sa ating mga pananaw, dapat muna natin silang kilalanin ng husto bago natin sila husgahan.
“Bestie!” Humarap siya sa akin ng hindi inaasahan. “Iyan ang gusto kong marinig sa iyo. Ang tanggapin mo sa sarili mong minsan ay nagkakamali ka rin,” litanya niya sa akin.
“Alam ko!” Hinagkan ko siya ng mahigpit. “Wala akong plano na agawin siya sa iyo.” Hinaplos ko ang kanyang likuran. “Nakakamiss kang kayakap, Bestie.”
“Wala talaga?” Ngumisi siya. “Baka naman gusto mo na talaga siya.” Sinamaan ko ulit siya ng tingin. “Ayos lang sa akin. Alam mo, siguro kong hindi rin kami naghiwalay ay baka hindi rin siya magbabago. Hindi ko rin natutuhang mahalin muna ang sarili ko.”
“I’m sorry kung…”
“Huwag ka ngang humingi ng tawad. Ako, ako ang dapat na humihingi ng tawad sa iyo. Nasaktan kaya kita ng sobra.” Hindi niya ako pinatapos sa pagsasalita at humiwalay siya sa pagyakap sa akin.
“Dahil sa iyo kaya hindi ako naging Presidente!”
“Hali ka nga ulit!” Lumapit naman ako sa kanya at muli niya akong niyakap. “Nakakamiss ka rin kayakap, Bestie!” Hinagod niya ang likuran ko at pinagtatapik ko naman ang likuran niya. Nasaan na kaya si JM? Tinawag pala ng guro namin sa Science, ang guro na aming pagre-reportan mamaya.
“Bati na ba tayo?” Humiwalay siya ulit sa pagkakayakap sa akin. “Kung mauulit ang eleksyon, ako na ang iboboto mo?” Ibinalandra ko ang aking kamay upang hawakan niya, bilang tanda ng aming pagkakaibigan.
“Sorry, hindi pa rin e!” nakangiti niyang sagot habang kinukuha ang kamay ko.
“Bakit naman?’
“Syempre, roon pa rin ako sa gwapo!” Naghalakhakan kaming dalawa.
“Patawad sa lahat, Bestie!” seryoso niya akong tiningnan at niyakap ulit. Pinahiran ko na lamang ang kaunting patak ng mga luha sa kanyang mga mata.
“Nagkaayos na kayo?” lumapit sa amin si JM at itinanong ito. Ngumiti lamang kaming dalawa. “Kumpleto na ulit tayong tatlo?” Tumango ulit kaming dalawa. “Yehey! Sa wakas!”
Nagkaayos na rin kami ng bestie ko. Simpleng kapatawaran lang pala at pagtanggap sa mga pagkakamali. Siguro, malaking leksyon na naitulong niya sa akin, sa naging pagsubok kung ito ay ang paniniwala. Paniniwalang ang lahat ng tao ay pwedeng magbago.
“Ano nga pala ang sabi ni Ma’am Perez?” Ang guro na kausap niya kanina.
“Hindi raw muna tayo magre-report kasi may meeting ang mga maestra sa oras natin sa kanya.”
“Dating gawi?” tanong ni Jeany.
“Dating gawi!” Kapag kasi walang guro ay naglalaro kaming tatlo ng scrabble. Syempre, hindi nila ako natatalo kasi matalino ako. Pero, minsan pakiramdam ko sinasadya lang din ni JM na magpatalo. May nabasa ako mula sa librong gawa niya na pinapaubaya niya lang sa akin ang pagkapanalo dahil doon siya nasisiyahan.
“Bestie, Fall In Love With My Bestfriend ba iyan?” Itinuro niya ang isang libro na hawak ko. Tumango ako. “Wah! Kakalabas lang niyan sa bookstore, kanina. Trending din iyan sa social media dahil sa magandang estorya. Saan mo nakuha iyan?” Napatingin ako kay JM. Ngumiti naman siya.
“May nagbigay lang.”
“Kilala mo ang mesteryosong author niyan?” untag niya. “Parang gusto ko kasi siyang makilala e. Fan na fan ako ng mga gawa niya.” Kinikilig na sambit niya. Napaharap ako sa libro. Ngayon ko lamang napansin. Mr. Doraemon. Pseudoname pala ang gamit ni JM. Siguro, kaya hindi siya makilala.
“Nakakaawa siya.” Parang biglaan akong na-curious kaya hinarap ko ulit si Jeany. “Trending iyong post niyang, ‘To Someone I Love The Most! #FallInLoveWithMyBestfriend’.” Nakatingin lang ako sa kanya. “Hindi ka ba nagbubukas ng social media mo?” Tumango ako.
“Paano naman ako magbubukas kong puro paninira lang naman sa akin ang mga nababasa ko?” tanong ko. Minsanan na lang ako kung magbukas. Simula noong biyernes ay hindi ko pa nabubuksan ang social media account ko.
“Kunsabagay. Kaya pala hindi ka makapagreply sa mga chats ko.” Hinawakan niya ang selpon niya at binuksan ito.
“Alam mo, Bestie. Hindi ko talaga alam kung sino ang mga nagsisira sa iyo e. Pero…”
“May sinususpitsahan ka?” tanong ko.
“Wala naman pero kung sa social media kumalat ang mga larawan at tsismis sa iyo. Maaayos mo rin iyan gamit ang social media!”
Maganda yata ang naiisip niya pero paano naman? Sana madali lamang. Maganda naman ang pagtatapos ng buong maghapon. Nagulat ang iba kong mga kaklase dahil sa muli naming pagkakabati ni Jeany. Wala na silang magagawa.
Sa ngayon, kailangan ko ng ayusin ang aking nasimulan. Kailangan ko ng pumili sa kanilang tatlo, nang tuluyan na ring mawala ang paulit-ulit na panaginip.
“Kapag tapos mo na iyang basahin, bestie. Pahiram ako a?” tumango na lamang ako habang palipat ang tingin sa librong gawa ni JM.
“Oo ba. Basta, ipakilala mo ako sa bago mong manliligaw.”
“Si Bernie? Hayaan mo bago matapos ang school year na ito maipapakilala ko rin siya sa iyo.
=======