Chapter 3

NAKAMATA lang si Kiro sa babaeng lumusob na sa tubig. Wala siyang gagawin sa ngayon pagsawain muna niya ang mata sa napakagandang tanawin sa harapan. Pipigilan niya ang sarili hanggang kaya pa niya. Mahirap ng gumawa ng kakaiba baka mahalata pa siya nito. Pero kung talagang hindi niya hahayaan na ang sarili kung ano ang gagawin.

Muling umahon sa tubig si Hirana naupo para maghihilod sa katawan pabukabukaka pa siya. Alam naman niyang wala tao sa paligid kundi siya lamang.

Sa nakita ni Kiro.”Ahhh!” Sabay kuyom sa kamao. Sino ba ang hindi pagpapawisan o kaya tatablan sa nakikita. Hindi niya napigilan ang mahalagang parte ng katawan na maglayag ng todo dahil nasa mismong harapan niya ang babae.

Nang mapasin ni Hirana na papalubog na ang araw.”Kailangan kung makauwi bago dumilim.”Napatayo na siya kailangan pa niyang kumuha ng halaman gamot. Bumaba siya sa tubig umabante siya.

Napaatras si Kiro aba muntik ng masagi nito ang kanyang pagkalalaki. Kung nangyari iyon tiyak magugulat ang babae.

“Prinsipe Kiro!” dinig niyang tawag ng isang kawal. At alam niyang lalabas ito sa talon kung kayat tinakpan niya ng salamanka ang babae upang hindi nito makita.

Tama nga siya nasa gilid na ito ng batuhan.”Kamahalan, pitatawag ka ng Reyna,” ang alam ng kawal ay nasa talon ng kanilang kaharian ang prinsipe.

“Sige mauna ka na susunod ako.”

Yumukod ito bigla na lang nawala. Napatingin si Kiro sa babae nakabihis na ito.

“Magkikita pa tayong muli binibining maghuhula,” wika niya. Hindi muna siya umalis sasamahan ang babae mahirap na baka may magawing masamang kalahi nila eh, mapahamak pa ito lalo pa’at kayganda nito puwedeng gawin asawa ng namumuno ng masasamang katulad nila. Hindi naman siguro mahalaga ang sasabihin ng ina sa kanya. Sinundan niya ang babae ng maglakad ito at sa may kakahuyan pumasok.”Anong gagawin niya riyan?” Sununod na lamang siya sa babae. Napatango siya ng makitang may kinukuha itong mga dahon gamot.

Dalawang klase ng halaman gamot palang ang nakukuha ni Hirana, para sa pananakit ng dibdib ng ama.”Tama na muna ito dumidilim na kailangan ko ng umuwi.”

Habang papalabas ang babae sa gubat. Nakasunod lang Kiro sa likuran nito. Sasamahan niya ito hanggang makalabas na sa gubat.

Biglang nakadama ng kakaiba si Hirana para kasing may tao siyang kasama, nagpalinga-linga siya wala naman kahit papaano kinabahan siya. Kung kayat naglalakihan ang kanyang paghakbang. At pumasok sa isip niya ang mga kuwentong kababalaghan sa may gubat lalo na sa may talon. Na bigla na lang nawawala ang isang babae at hindi na bumalik pa sa kanila. Kahit na hindi siya naniniwala sa kuwentong iyon kinalabutan pa rin siya.

Natatawa naman si Kiro nakikita, para kasing gusto ng tumakbo ng babae.”Hmmm, baka nararamdaman niya ako.”

Nang nasa labasan na ang babae hindi na sumunod pa si Kiro nakatingin na lang siya sa babaeng papalayo. Nang hindi na niya makita ito kimunpas ang kamay sa isang saglit nasa kaharian na nila siya.

Sinalubong siya ng kawal na tumawag sa kanya sa talon.”Kamahalan, mabuti at dumating ka na, galit na ang Reyna, sa kakahintay saiyo.” Sabi nito.

“Ako ang na ang bahala sa kanya.” Pumasok na siya sa loob na kita ang Ina na nagsalubong ang maganda nitong kilay.

“Akin mahal na Ina, pinatatawag mo raw ako?”

“Saan ka na naman ba nanggaling ha, Kiro?!” Pasinghal na sabi nito.

“Ina, relax ka lang, andito na ako.” Lumapit siya rito at niyakap.”Hindi maganda saiyo ang nagagalit, mahal na Reyna.”

Napailing ang reyna at ngumiti na pag nilalambing kasi siya ng pasaway na anak nawawala na ang kanyang inis.”Lagi mo na lang akong pinaghihintay. Naku kung hindi lang kita anak pinarusahan na kita!”

Sanay na si Kiro sa ina sa salita lamang ito hindi magawang parusahan siya kahit na mababa lang na kaparusahan.

“Bakit mo ako pinatawag, Ina?”

“Bukas na ang tag-saya. Kaya ikaw ang mauuna meron akong regalo sa’yo nasa silid mo na ito.”

Gustong tumutol ni Kiro sa nais ng ina. Pero hindi niya puwedeng tanggihan ito dahil nga tradisyunal ng kanilang lahi ito.

“Ina, siguraduhin mo lang na walang magdadalang-tao sa kanila, Ina.”

“Oo naman akin Anak, ayokong magalit ka sa akin. Sige na humayo ka magpakaligaya sa kanila.” Ngumiti ang reyna dahil may balak siya para sa anak.

“Ang akin Ama, nasaan siya, Ina?” tanong muna ni Kiro bago siya lumabas.

“Namamahinga na siya.”

“Namamahinga o may kasama na, Ina?”

Sa kanilang kaharian kahit na asawa ka pa ng reyna. Maaari kang sumabay sa tag-saya. Puwera naman lang kung ikaw ay may respeto at mahal na mahal mo ang iyong kabiyak. Ang mga kalalakihan sa kanila ito ang kanilang hinihintay sa bawat taon namay kasiping na iba-iba babae. Minsan nga narinig niyang pinag-uusap ng mga babaeng tagasilbi nakadaya naman daw ng kanilang tradisyunal bakit mga lalaki lang ang puwedeng makipagsiping. Dapat daw eh, sila rin meron may tradisyunal para sa mga babae. Tinanong nga niya ang ama tungol dito. Ang sagot nito dahil ang mga lalaki ay hindi nabubuntis. Ang tag-saya ay para dumami pa ang kanilang lahi.

“Alam mong mahal na mahal ako ng iyong, Ama. Kiro.”

Napatango si Kiro sa ina yumukod at lumabas na siya.

Habang patungo siya sa kanyang pahingaan.”Si Ina, talaga desperada na maparami ko ang amin lahi. Pero hindi pa sa ngayon magkakaroon lang ako ng anak sa babaeng mapupusuan ko,” ng maisip niya ang babaeng nasa talon kanina na nagbigay sakit sa kanyang puson. Tamang-tama mailalabas niya ito ngayon.

Yumuyukod ang mga kawal sa kanya habang naglalakad patungo sa kanyang tulungan.

“El,” tawag niya rito para kay Kiro hindi kawal ang turing dito kundi isang matalik na kaibigan.

Magmula pagkabata sila na ang magkasama, magkasangga sa kalukuhan niya. Ito ang tagatakip ng mga ginagawan kapilyuhan.

“Kamahalan, bakit?”

Bumulong si Kiro rito.”Umuwi ka na, magpapadala ako ng magpapasaya sa’yo ngayon gabi.”

“Pero, kamahalan hindi dapat ito,” anas nito.

“Walang nakakaalam kundi tayo, sige na umuwi ka na naghihintay na sila sa iyo.”

Napailing na lang si El, sino ba siya para tumangi sa biyayang kaligayahan. May pananabik siyang umuwi na.

Pagpasok ni Kiro sa silid. Hindi na siya nagtaka pa sampong babae na hubad na ang naghihintay sa kanya.

Napailing siya.”Si Ina, talaga ang daming reserba.”

“Magandang gabi, kamahalan,” sabay nilang sabi at yumukod.

Napatingin siya isa-isa sa mga ito ang iba nag-ahit pa ang iba may mga pinong buhok pa para sa kanya mas gusto niya ang may nakatabing para surpresa ito.

“Ano ang inihanda ninyo para sa akin?” kanyang tanong sa mga ito.

Lumapit ang isa sa kanya.”Isang napakasarap na gabi para sa iyo, Kamahalan,” bulong nito sa kanyang tenga na may kasamang halik.

“Kung ganon ano pa ang hinihintay ninyo, dapat lang na masiyahan ako ngayon gabi.” Umangat ang kanyang palad humaplos sa makinis na dibdib ng elf na babae.

Lumapit pa ang dalawa sa kanila isa-isang siyang hinuhubaran. Ang iba nasa may kama nakapalibot naghihintay ng kanilang termino.

Hinila ng tatlong babae si Kiro sa kama sumandal siya sa headboard ng kama, sumampa sa kanyang harap ang isang babae.

Ramdam ni Kiro ang kalambutan ng katawan nito at ang nasa gitna nito damang-dama niya na mainit ito handang pagsilbihan siya.

“Sige na gawin mo ang lahat para masiyahan ako,” sabi niya.

Isang matamis na ngiti ang binigay ng babae kay Kiro. Dumapa ito masuyong pinagapang ang labi sa katawan ng lalaki. Hanggang marating nito ang puno.

The woman sucked his hardness. Kiro feel the pleasure a moan coming out from his mouth.

Kinuha ng isang babae ang kamay niya pinakagapang ito sa katawan patungo sa pagkababae. Kiro knows it what to do. His fingers go between her thighs pinadaan ito, the woman is already wet and shout when his fingers inside her.

Nasiyahan si Kiro sa narinig mula sa babae. Pumasok sa isip niya bigla ang babaeng manghuhula. Para sa kanya mas nakakaengganyo ang pag ungol nito. Naipilig ni Kiro ang ulo para mawala sa isip ang babaeng tagamundo ng tao. Ito munang nasa harapan ang atupangin ng mailabas ang nag-iinit niyang likido kanina sa talon.

Ang ibang babae nanunuod lang hindi naman sila puwedeng gumalaw kung walang utos ang prinsipe sa kanila. Kahit na gustong-gusto na nilang sipingan ito. Nagalak nga sila kanina dahil isa sila sa magpapaligaya sa prinsepe. Maraming may nais na sana ay isa rin na makapiling ang isang makisig na prinsepe.

Sa isang babae pinagapang ni Kiro ang palad sa dibdib nito pinaglaro ang daliri rito pinagsawa ang kamay dito the woman breast are swollen already. At nakikita ni Kiro na nakahanda na itong sumanid sa kanya. Pero hindi pa. Hindi pa siya nasisiyahan.

Sumenyas siyang lumayo na ang dalawang babae ang natira ay ang isa.”Bigyan mo ako ng kakaibang kaligayahan,” aniya sa babae.

“Masusunod, kamahalan,” tugon nito na may ngiti sa labi.

Pumuwesto ang babae sa ibabaw niya ito and then her breast start bounced. Kiro just staring her wala siyang madamang saya o kaligayahan man lang pero ang kanyang pagkalalaki handa ng lumusob sa matinding labanan.

Nang alam na ni Kiro na malapit na siya.”May binigay ba si Ina sa inyong lahat?” kanyang tanong.

Ang tinutukoy ni Kiro ay pills para mabuntis ang mga ito. Ngayon lang niya naisip hindi puwedeng hindi magbibigay ang ina dahil sa balak nitong magkaanak siya.

Napahinto ang babae sa ibabaw ni Kiro makikita sa mata nito na malapit na rin hindi puwedeng mabitin sa ere.

“Tinatanong kita o kayo!” biglang tumaas ang boses ni Kiro.

Nataranta ang mga babae”Me---meron, kamahalan.”

Dahil sa pagdulas ng dila nito.”Umalis ka sa ibabaw ko!” Singhal ni Kiro.

“Pe---pero, kamahalan, malapit na tayo!” protesta nito.

Oo naroroon na siya malapit na talagang sumabog ang bulkan niya pero dahil uminom sila sa gamot na binigay ng ina pipigilan niya ito. Malakas niyang tinabig ang babae. Mabilis siyang tumayo.”Umalis na kayo!”

Napatingin ang mga babae sa prinsepe lalo na sa pagkalalaki nitong buhay na buhay pa sila ay napalunok at may panghihinayan sa kanilang mga mata na hindi nila matikman man lang ito. Pagkakataon na sana nila mauudlot pa.

Nakikita ni Kiro ito kahit siya nabibitin. Pero hindi siya papayag na mapunlaan sila.

“Ano pang hinihintay ninyo, umalis na kayo. Kung ayaw ninyong parusahan ko kayo!”

Nagmamadaling nagdamit ang mga babae saka lumabas na.

Sa kanilang lahi kaya niyang punlaan ng sabay-sabay ang mga babae dahil sa taglay nilang lakas bilang ingkantong mabubuti. Ewan ba niya kung bakit tinatawag silang ingkanto ng mga tao. Dahil ba sa nangunguha sila ng taong mapupusuan nila. Pero hindi naman basta sumasama ang isang babae o lalaki kung ayaw nila. Nililigawan muna nila ito saka sasabihin sumama sa kanilang kaharian para mamuhay ng tahimik walang pinuproblemang kahirapan sa buhay. Sa kanila ay sagana sila sa lahat ng bagay.

Lalong sumakit ang puson ni Kiro sa nangyari kailangan niyang mailabas ito. Kundi hindi sigurado bugnutin siya buong araw bukas.

“Ahhh!” Hiyaw niya kailangan niyang mailabas ang kumukulo niyang likido saka kinumpas ang kamay naglaho na siya.