53 | Us
Follow me on Facebook:
Juanna Balisong
ENJOY READING (/>o<)/
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
NAKATAYO si Faith sa gitna ng dagat ng mga mapupulang rosas sa hardin nang umagang iyon. The flowers are dancing as the wind blows. Animo mga alon sa dagat ang pagsayaw ng mga ito kasabay ang tugtugin ng hangin.
She opened her arms and welcome the morning breeze. She deeply sighed and feel the soft touch of the sun to her skin. Hindi pa ganoon sumisikat ang araw ngunit napakapayapa at kay sarap sa pakiramdam ng bukang liwayway na iyon.
Nagmulat siya ng mata at sinalubong ang magandang tanawin ng lugar.
Tila ngayon niya lamang naramdaman ang ganong pakiramdam. Pakiramdam na walang dinadalang mabigat at napakaluwag sa paghinga. Animo may mahika ang lugar at sa isang iglap lamang ay lahat ng bigat na matagal niyang pasan-pasan ay kon a.
Hinarap niya ang kinaroroonan ng swimming pool kung saan natatanaw niya ang makinang na dagat.
‘This place… Is indeed a paradise.’
Kahit saan ka tumingin sa paligid ay talagang naghuhumiyaw ang kagandahan ng tanawin. Hindi siya makapaniwala na ang lugar na iyon ay siyang magiging tahanan nila at ng mga magiging anak pa nila.
How did Lorenzo did this? Ang maghintay sa kanya sa haba ng panahon kahit na marami siyang kon a pagkukulang dito noon.
Hindi niya maunawaan ang nararamdaman. Tila sa mga isipin pa lamang kung papaanong humantong sila kon ag ay tila nais sumabog ng kanyang puso.
Inakala niya na matatapos na ang lahat sa kanila ni Lorenzo. After those years of suffering from the past. The guilt. The sadness. The anger… Ay bigla na lamang naglaho.
Here they are… Starting over again. Starting their new beginning. Making new memories. Again.
Hindi niya namalayan ang paglandas ng luha sa kanyang pisngi. She’s been crying without knowing her she was.
Sa sobrang galak na nadarama ay maski ang kanyang sarili ay hindi na niya maintindihan. Sa ilang araw na pananatili nila roon ay tila napapadalas ang pag-iiba-iba ng kanyang mood. May mga kon ag bigla na lamang siyang iiyak sa hindi malamang dahilan o hindi kaya ay mangingiti at tatawa.
Sa sobrang saya niya ay hindi niya ma-control ang emosyon. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala na nangyayari ito. It was like a dream that came true.
Pinahid niya ang luha at napangiti. Kung panaginip man nga iyon… Ay hindi siya makapapayag na sa kanyang paggising ay hindi iyon magkakatotoo.
Napatingin siya kay Tobi na hinahabol ang mga paro-parong dumadapo sa mga bulaklak. Maski ito ay natutuwa sa lugar.
Niyuko niya ang tumpon ng mga rosas sa kanyang harapan. Pulang-pula ang mga iyon na animo nag-uudyok sa kanya na hawakan.
Pumitas siya ng isa at inamoy ang halimuyak niyon.
Napaangat siya ng tingin nang may mapansing istruktura sa hindi kalayuan. She held the hem of her dress and walk to it’s direction.
Sumunod naman si Tobi sa amo.
Habang papalapit roon ay saka lamang niya napag-alamang may extension pa pala ang garden. Marahil ay hindi niya iyon napansin dahil sa may kasukalan ang lugar.
Hinawi niya ang ilang lumalagong halaman sa daan.
Nang matunton ang lugar ay hindi mapigilang mapasinghap ni Faith.
It was a gazebo!
Medyo kumukupas na ang pintura ng istruktura ngunit hindi iyon kon a hadlang dahil may mga halaman na pumulupot na sa mga poste nito. Kumukulay sa lugar ang kulay rosas at pula dahil sa mga bulaklak sa paligid nito.
Puno ng pagkamangha na lumakad palapit roon si Faith.
[Gazebo – a freestanding roofed structure usually open on the sides.]
**
Kabababa lamang ni Lorenzo ng hagdan nang salubungin siya ni Orlando. Yumukod ito bilang pagbati nang makita siya.
“Good morning Señorito.” Pormal nitong sabi.
“Good morning, Orlando.” Ngiti niya rito at agad na hinanap ng mata ang babae. “Where’s Faith?”
“Nasa hardin po kasama ang inyong aso.”
Napatingin siya sa bukana ng pintuan papuntang hardin nang makita niya si Tobi na may hinahabol na paro-paro.
kon a sumilay ang ngiti sa labi ni Lorenzo na tinungo ang pintuan.
**
Sa gitna ng gazebo habang hawak ang isang tangkay ng rosas na kanyang pinitas, hinawakan ni Faith ang talulot ng bulaklak at sinipat ang kagandahan niyon. Sa hindi inaaasahang pagkakataon ay may dumapong paro-paro na kanya mismong hawak na bulaklak.
Sa pagkamangha ay namimilog ang matang tiningnan niya iyon. Buong ingat niyang hinawakan ang rosas nang sa gayon ay hindi ito matakot at lumipad.
**
Nagpalinga-linga si Lorenzo sa hardun upang hanapin ang babae. Nakita niya si Tobi na tumakbo patungo sa kung saan.
“Tobi! Hey!”
Patakbong sinundan niya ang aso.
**
Animo nakikipag-ugnayan kay Faith ang paro-paro sa paraang marahan nitong ikinukumpas ang magaganda nitong papak na tila ba ay nagpapahinga ito mula sa paglipad.
Marahan niyang inilapit ang kamay rito at ipinadapo sa kanyang tintuturo.
“Hey there beauty.” Aniya rito nang kusang ito pa mismo ang dumapo sa kanyang hintuturong daliri.
Buong pagkamanghang tiningnan niya nang malapitan ang paro-paro nang-
Mabilis na tinakbo ni Tobi ang kinaroroonan ng among babae nang makita sa daliri nito ang isang nakadapong paro-paro. ‘Ayun!’
“TOBI!”
Kamuntikan nang kon a si Faith nang dambahan siya ng aso. Napasubsob kon a siya sa mga halaman kung hindi lang dahil sa matipunong bisig ang sumalo sa kanya at mabilis siyang nahapit palapit sa katawan nito.
Lumipad palayo ang natakot na paro-paro.
“Ikaw talagang aso ka!” Asik ni Faith.
‘Opp my bad!’ Agad kon a nagtatakbo palayo ang aso.
Hahabulin kon a ni Faith ang kumakaripas ng takbo na aso nang may kamay na pumigil sa kanya.
“Hey there beauty.” Baritonong ani Lorenzo at mabilis na muli siyang nahila at siniil ng matamis na halik sa labi.
Hindi na nakapalag pa si Faith at ikinawit na lamang ang mga kamay sa leeg ni Lorenzo. She immediately responds to his kiss as Lorenzo deepend it more.
Hinapit pa siya ni Lorenzo palapit sa katawan nito at mas ninamnam ang kanilang halik. Animo mga uhaw na uhaw na nilalang habang pinagsasaluhan nila ang isang putahe na tanging sila lamang ang makapaghahain.
Kapwa sila kapos sa paghinga nang maghiwalay ang kanilang labi.
Lorenzo brushed his thumb to her swollen lips because of their intense kiss.
Napapikit naman si Faith habang hinahabol ang kanyang paghinga. Nang tumingala siya rito ay sinalubong niya ang magagandang pares ng mga kon a Lorenzo. She run her hands on the back of his head and burry her hands on his dark hair.
“Kailangan ba tuwing umaga ay may halik?” Natatawa niyang sabi rito.
“Of course, there will always be. Hindi pwedeng mawala.” Kindat sa kanya ni Lorenzo bago muling nagnakaw ng mabilis na halik sa kanyang labi.
Napatawa si Faith. “Hoy nakakarami ka na ha!” She planted her both hands on his strong chest to put space between them.
“Well? I’m just spoiling myself with you.” Yuyuko kon a si Lorenzo upang halikan sana muli si Faith nang iiwas ni Faith ang sarili rito.
“Teka lang.” She planted her index finger on his lips to stop him. “Anong spoil ka d’yan? Hindi ka pa ba nagsasawa? E halos gabi-gabi mo na lang ako-AAAAAAAAHHHHHHHH!”
Hindi na naituloy pa ni Faith ang sasabihin nang walang kahirap-hirap na naiangat siya ni Lorenzo sa lupa at buhatin sa matitipunong bisig nito.
“A-ano ba’t?! Ibaba mo ‘ko!”
Hindi magawang makawala ni Faith kay Lorenzo. Bukod sa mas malakas ito sa kanya ay talagang pinanghihinaan siya sa katatawa.
“Isa Lorenzo! Sinasabi ko sa-“
Muli ay napatikom siya nang muling magnakaw ng halik si Lorenzo.
“Halik ko lang pala makakapagpatikom sa’yo ang dami mo pang sinasabi. Sinong nagsabing ginagabi-gabi kita? Hindi ba at parati mo akong tinutulugan?” Anito at nagsimulang maglakad.
Namumula ang buong mukha at nag-iinit ang mga pisnging napalabi si Faith. “Halik mo nek-nek mo! Ano ba?! Ibaba mo kon a!” Nagpumiglas siya rito ngunit walang silbi. “Lorenzo dalawa!”
Ngunit tila walang narinig si Lorenzo at patuloy lamang sa paglalakad papasok ng kon a. “Tatlo, apat, lima. Kahit umabot pa ‘yan ng sampu hindi ka makakawala.” Ngising asong wika ni Lorenzo.
Animo may kakaibang ngiti sa labi ang ipinaskil nito sa gwapo nitong mukha. Agad na nakaramdam ng kaba si Faith. Mukhang alam niya na kung saan sila pupunta.
Pumanaog si Lorenzo sa hagdan paakyat sa kwarto.
Walang pakundangan na mas lalo pang naglikot si Faith. “Put me down Lorenzo!”
“H’wag kang malikot baka mahulog tayo pareho.” Natatawang saad ni Lorenzo at mas lalo pang hinigpitan ang pagkakahawak sa babae.
“Bitawan mo kon a! LORENZOOOOOOOO!”
Naiiling naman si Orlando na nakatingalang tiningnan ang dalawa paakyat ng hagdan. “Daig pa ng mga ito magharutan ang mga bata.”
Napayuko siya nang tumabi sa kanya si Tobi na nakalawit pa ang dila at hinihingal.
“Pati rin ba ikaw nasanay na sa dalawang iyan?” Tanong niya rito na animo sasagot naman ito sa kanya.
Tumingin sa kanya ang aso.
‘Ako pa tinanong mo e sa sobrang haharot ng mga iyan pati mga may asawa na maiinggit sa kanila.’ Kinamot ng aso ang tainga nito gamit ang paa.
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
| Casa De Huespedes |
NAKAUPO si nanay Rosa sa isang tumba-tumba katapat ng bintana habang naggagansilyo. Nasa labas naman sina Martha at kon a nagdidilig ng mga halaman.
Sinipa ni Seli si Martha upang kuhanin ang atensyon nito.
Napalingon sa kanya ang kaibigan.
Tiningnan muna ni Seli si nanay Rosa sa may bintana na abala sa paggagansilyo nito. “Nagkausap na ba kayo ni Boyet?”
“Ah? Tungkol naman saan ang paguusapan kon a?” Ginupit ni Martha ang mga patay na kon a sa mga halaman.
Pinatay ni Seli ang hose at nakapamaywang n hinarap si Martha. “E ano pa kon a? Komprontahin mo na habang maaga pa. Malay ba nating unti-unti na iyang inaahas ng isang cobra?”
Napailing si Martha. “Hay nako Seli, daig mo pa anv detective kung mag-isip. Mas paranoid ka pa kesa sa akin.” Ipinagpatuloy niya ang paggupit ng halaman.
“Bahala ka. Ikaw rin, pinapaalalahanan lang kita.” Kibit-balikat ni Seli at muling binuksan ang hose.
**
Hawak ang isang batsa, inilapag ni Martha ang batsa sa paanan at sinimulang kuhanin ang mga natuyong sinampay.
Isa-isa niyang tinanggal ang mga ipit sa damit at inilalagay sa isang lagayan.
Kinuha ni Martha ang isang sinampay na kurtina nang makita niyang dumaan si Boyet sa hindi kalayuan. Kababa lamang nito sa pick-up truck na pinagdalhan nito ng mga inani sa hacienda.
Basa ang pang-itaas nitong damit dala ng tumatagaktak na pawis. But it makes him more attractive dahil animo naghihimutok pa ang mga muscles nito sa suot nitong grey T-shirt at kupas na pantalong maong.
Napalunok si Martha
His wet hair was messy in sexy way. Animo isa itong modelo ng alak sa isang advertisement sa TV.
Ngunit agad na may nakaagaw ng kanyang atensyon. May hawak itong isang mineral bottle sa kamay at nangangalahati na ang laman.
> Nakapamaywang na hinarap ni Seli si Martha. “Hindi ka ba nababahala kon a pati si Boyet ay bingwitin niya rin? Naikwento rin sa akin ng isang kakilala ko roon na nagtitinda ng gulay, na minsan ay nakikita niyang kinakausap ni Rita si Boyet o hindi kaya kung minsan ay inaabutan ng tubig kapag katapos magbagsak ng mga delivery sa gulayan.” <
Mabilis na hinigit ni Martha ang mga damit sa sampayan at pabalandrang inilagay sa batsa. Wala na siyang pake kung muling madumihan ang mga nilabhang damit at padabog na binuhat ang batsa at pumasok sa kabahayan.
Napaigtad si Boyet mula sa pagbaba ng mga walang lamang basket sa truck nang bigla na lamang humambalos nang malakas ang pinto sa backdoor.
“Meron na naman ba ang isang ‘yun?” Hinubad niya ang suot na damit at ipinunas sa pawisang leeg.
“Paniguradong ako na naman aawayin n’on mamaya.” Isinampay niya ang damit sa balikat at ipinagpatuloy ang ginagawa.
**
Kunot na kunot ang noo ni Martha habang nagtutupi ng mga damit. Sakto naman na pumasok si Seli sa kanilang silid.
“O? Ba’t nakabusangot ka d’yan?”
“Wala.” Diretso ang mukhang sagot nito.
Tumabi ng upo si Seli rito. “Sus! Ang sabihin mo nahuli mo na sa akto iyang jowabels mo.” Sundot niya sa tagiliran nito.
Napabuntong hininga si Martha.
Agad na nagtaasan ang kilay ni Seli. “Tama ako hindi ba?”
“Ewan ko ba Seli.” Napailing si Martha. “Ayoko kon a basta nalang sumbatan ng kung ano si Boyet.”
“Kaya nga kausapin mo. Komprontahin mo kung nagpapakita kon kanya ng motibo iyong si Rita.”
Muling nagpakawala ng buntong-hininga si Martha.
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
KAPUWA mga walang saplot sina Faith at Lorenzo na nakahiga sa kama at ang tanging tumatakip lamang sa kanilang kahubadan ay ang kumot na nakatabon sa kanila.
Nagbabasa ng libro si Lorenzo habang nakaunan naman sa mga bisig nito si Faith.
Lorenzo flipped the book to the next page.
“Dadalhin din ba natin dito sila nanay Rosa?” Faith asked while playing Lorenzo’s hair on his chest.
Niyuko ni Lorenzo ang babae. “Of course, they will be here with us kapag nakalipat at ikinasal na tayo.” Lorenzo kissed her top.
Napangiti si Faith. Tiningnan niya ang kumikinang na singsing sa kanyang daliri. “I still can’t believe na nalampasan natin ang lahat ng iyon.”
Lahat ng paghihirap at pagsubok na kanilang pinagdaanan sa mga nakalipas ay ngayon ay natapos na. They fought all those circumstances of life.
“God knows how much I thanked him for bringing you back to my life.” Hinapit pa ni Lorenzo palapit si Faith at hinalikan ang noo nito.
Napapikit si Faith at dinama ang pumipintig nitong puso sa kanyang palad. “Lorenzo, I love you.” She utters with all her heart.
“I love you more than you do.” Ani Lorenzo at mulung hinalikan siya sa kanyang noo.
Hindi malaman ni Faith sa kanyang sarili kung ano ang mararamdaman. Tila nagkakabuhol-buhol ang kanyang emosyon at nais pumutok ng kanyang puso.
“Hey,” napatingin si Lorenzo kay Faith. “Why are you crying?”
Napasinghot si Faith. “E-ewan ko s-sobrang saya ko lang. Ikaw kasi e.” Aniya at pinahid ang luha.
“Oh, bakit naman sa akin nabuntong ang sisi?” Natatawang wika ni Lorenzo ang pinahid ang luha nito sa pisngi gamit ang kanyang hinlalaking daliri.
“L-lorenzo… I can’t b-believe this is happening waaaaaaaahhhh~” mas lalo pang bumuhos ang luha nito.
Mas lalong lumakas ang tawa ni Lorenzo nang isubsob ni Faith ang mukha nito sa kanyang dibdib. “Stop crying love. I know you’re just overwhelmed. Pero huwag naman sana pati uhog mo tumulo na sa’kin at sa bedsheet.” Aniya at hinawakan ito sa magkabilang pisngi upang itinaas ang ulo nito paharap sa kanya.
Nakagat ni Lorenzo ang ibabang labi upang pigilan ang tawa.
Faith’s face was all wet because of her tears. Namumula ang pisngi at ilong nito at tuloy-tuloy ang pag-agos ng mga luha sa kon ag.
Mukha itong batang inaway ng mga kalaro.
Naiinis na hinampas ni Faith si Lorenzo sa dibdib. “H’wag kang tumawa d’yan! I-ikaw ang may dahilan kung bakit ako umiiyak!”
“Why is it me now? Hindi ba at ikaw ang-ARGHHH!” Napadaing si Lorenzo nang kurutin siya nito sa tagiliran. “FINE! Fine it was my fault.” Nakataas ang dalawang kamay na sabi niya.
Muling isinubsob ni Faith ang mukha sa dibdib ni Lorenzo ay patuloy kon a-iyak. She can’t help to stop her tears. Animo kusa na lamang tumutulo ang mga ito.
Niyakap ni Lorenzo si Faith. “Oh love… Please stop crying already. Baka maligo na ako sa luha mo.” Aniya rito nang maramdaman ang mga luha nito sa kanyang dibdib.
Muling nag-angat ng mukha si Faith kay Lorenzo. “I-i just can’t h-help it.” Wika niya habang patuloy pa rin ang pag-agos ng luha.
Napayuko si Lorenzo sa babae. Her hair was sexily disheveled making a curtain to her redinning face. Her chest was pressing on him making him feel her round breasts. Mula sa pagyuko sa babae ay nakikita niya ang sumisilip nitong bilugang dibdib na dumidikit sa kanya.
Mabilis pa sa apoy na kumalat ang init sa kanya. Napalunok siya at nag-iwas ng tingin dito.
“Oh namumula ka! Tatawanan mo na naman ako!” Singhot ni Faith at nagpahid ng luha.
“Oh no love, I won’t…” Iling ni Lorenzo dito. “But I can make you ‘CRY’ more…” May kakaibang ngisi sa labing wika niya.
And what he mean of making her ‘cry more’ he meant it with pleasure.
Natigilan si Faith at agad na nangunot ang noo. “A-anong “cry more”?”
Lorenzo’s eyes are full of naughtiness as he looked down and pointed something in somewhere using his lips.
Nagtataka naman si Faith na sinundan ang tinitingnan nito.
Nanlaki ang mata niya nang may mapansing nakaumbok na animo flagpole sa ilalim ng kumot.
Agad na nag-init ang pisngi ni Faith at pinamulahanan. “Ewan ko sa’yo! Pangit!” Aniya at padabog na tumayo sa kama at mabilis na dumiretso ng banyo.
Napahagalpak ng tawa si Lorenzo tumayo na rin sa kama. “Pa-sabay maligo!” Habol niya sa namumulang babae.
“Maligo ka mag-isa mo!” Anito at pabalandrang isinara ang pinto ng banyo.
**
Bagong ligo si Faith na bumaba ng hagdan. She’s wearing a red boho dress na umabot sa kanyang paa ang haba. Medyo basa pa ang buhok niya dahil hindi na siya nag-abala pang mag-blower. Si Lorenzo naman ay naiwan sa kwarto at naligo.
Kahit na anong katok nito sa kanya sa pinto ng banyo upang sumabay sa pagligo ay hindi niya talaga ito pinagbuksan. Baka may kon a na kon a mangyari kung magsasabay pa sila. Saka lamang siya nagbukas ng pinto nang matapos na siyang maligo.
Pagkababa ay agad siyang sinalubong ng battler na si Orlando. “Gusto n’yo po bang kumain Señorita? Nakahanda na po ang hapag.”
Sa sinabi ni Orlando ay saka lang naalala ni Faith na tanging isang baso ng gatas at pancakes lamang ang kinain niya kaninang umaga nang magising.
“Dito po tayo Señora.” Ani Orlando at iginayak siya sa dining room.
Nang maamoy ang nakatatakam na aroma ng mga putaheng isa-isang inihahanda ng mga katiwala ay agad na nakaramdam ng gutom si Faith. Ramdam na niya ang pag-aalboruto ng kanyang tiyan nang makita ang mga pagkain sa hapag.
Ipinaghila siya ni Orlando ng upuan at sinimulan siyang silbihan ng mga maid na nakauniporme pa.
Napalunok siya nang makita ang mga isini-serve na pagkain. Pakiramdam niya ay kaya niyang ubusin ang lahat ng iyon ng isang upuan.
Nais niya pa sana hintayin si Lorenzo ngunit hindi na niya mapigilan ang sariling sumubo na ng pagkain.
“Hmmm…” Aniya nang namnamin ang sarap ng sinangag. Muli siyang sumubo.
Napangiti si Orlando nang makita kung gaano kaganado kumain si Faith.
Napatigil sa pagnguya si Faith nang mapansin ang ibang katiwala at si Orlando na nakatayo lamang sa gilid. Inisang lagok niya ang kinakain bago nagsalita. “Kumain na ba kayong lahat? Kung hindi pa hali kayo at sumabay kayo sa’kin.” Nakangiti niyang saad.
Nagkatinginan naman ang mga katiwala at halata ang pagkagulat sa kanyang itinuran.
Napansin iyon ni Faith. Halatang hindi sanay ang mga ito sa ganoong pakikitungo. Marahil ay tumatak na sa isipan ng mga ito na katiwala lamang sila at hindi dapat nakikihalubilo sa mga hindi nila kapantay ang antas.
Napabuntong si Faith sa isiping iyon. Hindi niya alam kung bakit kon a ganoon ang pakikitungo ng ilang nagha-hire ng mga katiwala sa tahanan. Oo nga at para sila ay magsilbi ngunit hindi ibig-sabihin niyon ay hindi na sila ituturing ng hindi makataong asal.
“Pasensya na kayo ah.” Kapagkuwan ay muli niyang wika. “Hindi lang kasi ako sanay na walang kasabay kumain.” Tiningnan niya ang parihabang kon ag tanging siya lamang umuukupa. “At saka sa dami ba naman ng pagkaing ito ay ako lang ang kakain?” Patungkol niya sa iba’t ibang putaheng nakahain.
Napayuko naman ang ilan sa mga katiwala.
“Salamat po sa paanyaya Señorita pero itinuro po sa amin ng mga mas nakatatandang katiwala na hindi kami maaaring sumabay sa amo kon a lalo na po sa hapag.” Ani ng isang maid sa kanyang kaliwa.
Tumingin siya kay Orlando at marahan lamang itong tumango.
Muli siyang bumaling sa mga ito. “Pero walang batas na nagsasabing ganoon nga.”
Napaangat ng tingin ang mga ito sa kanya.
“Well, it ain’t a rule for me. Hindi naman siguro kayo makukulong kung sasabay kayo ng pagkain sa akin hindi ba?” Ngiti niya.
Muli ay nagkatinginan ang mga katiwala.
“Hay nako! Huwag na kayong mahiya at sabayan kon ako rito!” Bahagya niyang tinaasan ang boses.
Agad kon a nagsipulusan kon a-upo ang mga ito sasa mga bakanteng upuan at inukupa iyon. Nilingon niya si Orlando na nanatiling nakatayo sa kanyang gilid. “You too Orlando. Kanina pa naghihintay ang pagkain.”
Napangiti sa kanya ang battler saka naupo sa isang upuan.
Nagsimulang umingay ang lamesa dahil sa pagkalansing ng mga pinggan at kubyertos. Napangiti si Faith nang makita kung gaano kasigla at puno ng buhay ang hapag. Nasanay siya noon na palaging magkakasama ang buong pamilya sa pagkain. Puno ng kwentuhan ang tawanan at hindi nauubusan ng maidadaldal ang kanyang mga kuya noon.
“Eh Señora papaano po si Señorito? Hindi po ba siya magagalit kung sumabay kami sa inyo?” Tanong ng isa.
Natigil din ang ilan at nilingon ang kanyang gawi.
“May dapat ba s’yang ikagalit? Natatakot kayo sa mokong na iyon e hinahalikan lang n’on paa ko.” Aniya at kumagat ng hotdog na nakatuhog sa kanyang tinidor.
Nagtawanan naman ang ilan at pinagpatuloy ang pagkain.
Nang umagang iyon ay napuno ng ingay ang hapagkainan. Narito at hindi maubos-ubos ang kwento ng kahit sino.
“Naalala ko pa po noon na minsan pong umuwi ako ng lasing sa bahay kon a, nabungaran ko ang asawa kong may hawak na itak. Ay kon a ang aking lasing at kumaripas na ng takbo.” Kwento ni Mang Roger na ikinatawa ng lahat.
Sumubo si Faith ng kanin nang maramdaman ang pagdampi ng kon a kanyang pisngi. Napalingon siya at napag-alamang si Lorenzo iyon.
Halatang bagong ligo ito dahil sa mamasa-masa pa ang itim nitong buhok at naaamoy niya pa ang mabangong body wash na ginamit nito.
“Good morning.” Nakangiti nitong bati at hinagkan siya sa labi.
Napangiti siya dito. “Good morning.”
Nagkantiyawan naman ang ilan nang makita sila.
Naupo si Lorenzo katabi niya.
“Magandang umaga po Señorito.” Bati ng mga katiwala sa lalaki.
“Magandang umaga rin.” Tangong ngiti ni Lorenzo sa mga ito at muling binalingan si Faith.
Matapos maiabot sa kanya ng isang katiwala ang pinggan ay si Faith na mismo ang nagsandok ng pagkain sa pinggan ni Lorenzo. “Heto at may garlic chicken, ubusin mo ha.” Muli siyang umayos ng kon a mapansin na nakatitig sa kanya si Lorenzo. “Bakit? May dumi kon mukha ko?” Aniya at pinunasan ang magkabilang gilid ng labi.
Umiling si Lorenzo. “Nothing. You’re just so beautiful especially in the morning.” Wika nito at hinawakan ang kanyang kamay saka dinala sa mga labi nito upang hagkan.
Agad na nagkantiyawan naman ang mga kasama nila sa hapag.
Mabilis pa sa pagsikat ng araw na pinamulahanan si Faith. “Hay naku! Ewan ko sa’yo!” Halos mangamatis ang kanyang mukha sa sobrang pamumula. Uminom na lamang siya ng tubig sa baso upang takpan ang pamumula ng pisngi.
Napatawa si Lorenzo at sumubo ng pagkain.
Nagpatuloy sila kon a-uumagahan.
“We’re going back to Casa.”
Napalingon si Faith kay Lorenzo nang muling magsalita ito. “Kailan?”
Tumingin sa kanya si Lorenzo. “Today.”
“Ngayon na mismo?”
“Ahuh.” Tango pa nito. “We need to go back there para ipaalam sa kanila ang balak nating pagpapakasal. Bakit? Ayaw kon ?”
“Of course not!” Mabilis na giit ni Faith na ikinangiti ni Lorenzo. “Kung gusto mo after nating mag-umagahan saka na tayo lumarga.” Anito at sumubo ng isang malaking parte ng manok.
Nagpantig naman ang tainga ni Tobi na nasa tabi at kumakain ng dog food. ‘Huwag n’yong sabihin na sasakay na naman tayo sa nakakahilong sasakyan na iyon?! Aba kung talaga ay tatalon talaga ako at bahala na kung saan bumagsak.’
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•