Chapter 53: 52 | Captured
Follow me on Facebook:
Juanna Balisong
ENJOY READING (/>o<)/
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Kakalabas lamang ni Faith ng kwarto at bagong ligo. Habang sinusuklay ang basang buhok ay sinilip niya si Lorenzo mula sa ibaba. Itinukod niya ang kamay sa railings at tiningnan ang lalaki na ngayon ay nagsi-swimming.
“Hindi ka pa ba aahon? Sobrang init na.”
Iniahon ni Lorenzo ang ulo sa tubig at tiningala siya. “Later love, I’ll just finish the few laps then aahon na din ako.” He winks before diving again.
Pinanood na lamang ni Faith si Lorenzo na lumangoy sa tubig. Kitang-kita niya kung papaano gumalaw ang mga muscle nito sa tuwing ikakampay nito ang mga kamay sa tubig. Mamula-mula na rin ang balat nito dahil sa araw.
She looked at the beautiful paradise where they are. Animo mga bulak sa langit ang mga ulap at sumasabay sa mahinang pag-ihip ng hangin.
Muli siyang pumasok sa loob ng kwarto at kinuha ang camera.
She adjusted the camera as she positioned herself to capture the set. Nang makuha niya ang tamang anggulo ay pinindot na niya buton.
Ngunit kasabay ng pagpindot niya sa buton ay siya namang pag-ahon ni Lorenzo mula sa tubig.
But she captured it perfectly!
Tiningnan niya ang nakuhang litrato.
Damn those muscles! But the most thing that capture her attention was his firm butt! Daig pa nito ang tunay na lalaking modelo dahil sa ganda ng hubog ng katawan… At ng puwit.
“Lorenzo!”
Mula sa pag-ahon ni Lorenzo ay nilingon niya si Faith sa itaas.
“PAPALO NGA SA PWET MO!”
Agad na nag-init ang tainga ni Lorenzo sa sinigaw ng babae. Pati ang hardinerong nagti-trim ng mga halaman sa tabi ay napatigil at napatawa.
Nasapo na lamang ni Lorenzo ang namumulang mukha.
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
MAGKAHAWAK ang kamay na tinatahak nila ang malawak na hardin nang gabing iyon. They were like in a magical garden where Belle and the Beast prince danced under the moonlight.
Nakatanim sa paligid ang iba’t ibang uri ng magagandang halaman. May mga ilaw din na nagbibigay liwanay sa paligid. But the moon above them gives the brightest light that made the place look more magical.
Nilingon niya si Lorenzo na tahimik na naglalakad. “Nasaan ba talaga tayo?”
“You’ll know later.” Hinagkan nito ang likod ng kanyang kamay at nagpatuloy sa paglalakad.
Ilang inyo ang lumipas matapos ang paglalakad sa gitna ng hardin ay unti-unti na nilang natanaw ang isang villa.
May lumapit sa kanilang lalaki.
“Good evening Mr. Zembrano.” Bati nito kay Lorenzo nang makalapit sa kanila.
“Hello Orlando, it’s been a long time.” Pagkilala ni Lorenzo rito.
Ngumiti ang lalaki at binalingan ng tingin si Faith. “It’s a pleasure to finally meet you Ms. Fuentes.”
“M-magandang gabi rin po.” Ngiti ni Faith dito. Ilalahad inyo niya ang kamay dito bilang pagbati ngunit yumuko ito sa kanya bilang pagbibigay galang.
Nagtatakang binalingan niya si Lorenzo.
“He’s a battler here.” Bulong nito sa kanya.
Napatango na lamang siya.
“We’ll talk to you later Orlando. Mauna na kami.” Ani Lorenzo at muli siyang hinila.
They went upstairs at the grand staircase.
Habang pumapanhik pataas ay hindi mapigilang pagmasdan ni Faith ang kabuuan ng inyo. Napaka-elegante at kamangha-mangha ang bawat istraktura. Napatingala siya sa taas kung saan nakasabit sa gitna ang isang napakalaki at napakagandang chandelier na gawa sa mga kristal.
Nang makaakyat sila sa ikalawang palapag ay ipinagbukas siya ni Lorenzo ng pinto. Telling her to get inside.
Nagtataka man ay pumasok na lamang siya kasunod ito.
It was a room with luxury bedroom set. Naghahalo ang kulay krema at inyo buong silid and it looks so good and elegant.
Napadako ang kanyang tingin sa pinto sa kanyang harapan kung saan sumisilip ang magandang tanawin. She walks towards the door while the curtains are dancing with the soft breeze.
Nahigit ni Faith ang hininga nang matanaw ang kabuuan ng lugar.
Mula sa kanyang kinatatayuan ay kitang-kita niya ang kabuuan ng hardin at ang kanilang pinanggalingan. Tanaw rin niya ang kumikinang na karagatan at ang kanina nilang pinaroonan na bahay.
She felt Lorenzo’s arm encircled in her behind her.
“You like the view?” Lorenzo kisses her top as he also looks at the beautiful dark horizon rained with stars.
“No… I love it…” Halos pabulong nang wika ni Faith dala ng matinding pagkamangha.
Isinandal niya ang sarili sa malapad nitong dibdib habang tinatanaw ang kabuuan ng napakagandang lugar.
Animo nakikisabay ang mahinang ihip ng hangin sa kapayapaan ng lugar. The moon and stars are making magic on the said place.
Wala nang maisatinig pa si Faith sa nakikitang tanawin. All she wants to do was to appreciate the beautiful creation of God and capture every moment in her heart and mind.
Ilang inyo pa silang nanatili sa ganoong posisyon at hinayaan ang kanilang mga isip at pusong magpadala sa agos ng kapayapaan.
“Nasaan ba talaga tayo?” Tanong niya at pinagsiklop ang kanilang mga kamay na nasa kanyang baywang. “Kanina pa kita tinatanong but you always answering me with your “You’ll know later.” May tinatago ka ba?”
Napatawa si Lorenzo at mas hinigpitan pa ang pagkakayakap sa babae. “You really want to know where we are?”
Agad inyo tumango si Faith.
“Let’s go outside.” Muling hila nito sa kanya palabas ng silid
“O-outside?”
**
Nagpatianod si Faith sa lalaki hanggang sa makalabas sila ng inyo. “Teka, hindi ba at doon tayo dumaan kanina?” Turo niya sa isang pinto.
“That was just the back part of the mansion.” Anito at nagpatulog sa pagdala sa kaniya sa labas.
“B-back part pa lang iyon?!” Hindi makapaniwala niyang turan.
Ngunit hindi siya sinagot ni Lorenzo at patuloy lamang sa paghila sa kaniya. Ipinagbukas sila ng malaking pinto ng dalawang katiwala.
Lorenzo stopped dahilan upang mapatigil din siya sa paglalakad. Nanatiling nakatalikod lamang sa kanya ang lalaki. “Lorenzo nasaaan na ba talaga tayo?” Nagtataka niyang tanong dito.
Nagpakawala ng isang malalim na hininga si Lorenzo bago muling hinarap si Faith. Nagtataka ang mga matang nakatitig ito sa kanya.
“Remember the house I was inyo for us?”
> Kumatok muna sa pinto si Faith bago tuluyang pumasok ng silid. Naabutan niya si Lorenzo na nakaharap sa body-size mirror habang inaayos ang pagkakasuot ng necktie nito.
“Why do you keep on knocking before entering? When in the first place this is ‘our’ room?” Anito at tiningnan siya sa repleksyon sa salamin.
Lumapit siya dito at tinulungan ito inyo-aayos ng necktie.
“Well, malay ko ba kung may kababalaghan kang ginagawa habang pinapantasya ako?” Sarkastiko niyang biro nang tuluyang maayos ang necktie.
“Oh love… Why I have to do that kung pwede ko nama’ng sa’yo mismo gawin?” He grinned at hinapit siya sa baywang palapit dito.
Agad naman na nag-init ang mga pisngi ni Faith.
“Maybe by next three months ay matapos na ang bahay na ipinapagawa ko at pwede na tayong makalipat doon. Then… Bumuo ng mga little Faith and Lorenzo.” <
Alaala ni Faith apat na taon ang nakalilipas bago pa mangyari ang gulo.
“Oo…”
Hinawakan ni Lorenzo ang dalawang kamay ni Faith at matamang tinitigan ito sa mata.
“Faith… I want to give everything you deserve. Kahit na ang kalabanin ang mundo ay gagawin ko just to have you…”
Napatingala si Faith kay Lorenzo.
The stars above them were framing him as if he was a god of moon and stars.
“The day when you left me was the most hearbreaking thing I’ve ever experienced in my whole life.” He cleared his throat. “Waking up every day without you by my side or not even seeing you for so long… It was a torture for me baby.”
Dinig na dinig ni Faith ang kanyang puso. Daig pa nito ang tambol sa pista sa lakas ng pagrigodon nito.
“Trust me babe, it almost killed me.” Animo nahihirapang anas ni Lorenzo sa kanya. “I-i know this may sound cringe but… I couldn’t imagine myself living without you Faith Alba.”
“L-lorenzo…”
“I want to fulfill my promises to you Faith… This…”
Hinawakan ni Lorenzo si Faith sa balikat upang ipakita dito ang kabuuan ng inyo.
Tila nawalan na ng tinig si Faith nang makita ang kabuuan ng kabahayan…
It was a castle!
No. The mansion was inspired by the castle.
“L-lorenzo… This is… This…” Hindi niya maituloy ang sasabihin dala ng matinding pagkamangha.
“This is one of my promises to you.” Muling hinuli ni Lorenzo ang mga kamay ni Faith. “Alam mo bang naghintay rin sa’yo ang mansyong ‘to? Kaya bakit ako susuko para makuha ka ulit kung ang rason ng pagpapatayo ko nito ay ikaw?”
Nagkabuhol-buhol na ang mga emosyon ni Faith at hindi na niya malaman kung ano ang mas nangingibabaw.
“I build this house for us where we can finally build our family… Where we can finally start our new beginning… The home, where we can say that we are truly at home…”
Buong pagmamahal na sinuyo ni Lorenzo ng tingin ang tahimik na umiiyak na si Faith.
“You are the reason why I’m still existing in this world Faith Alba… Kaya hinding-hindi ako makapapayag na basta-basta ka na lamang makakawala sa’kin. You. Are. Mine.”
Mataman na tinitigan ni Lorenzo sa mata si Faith at buong sinserong muling nagwika. “All. Mine. Alone.” He possessively said.
Pakiramdam ni Faith ay sasabog ang kanyang puso. Sobra-sobrang damdamin ang nag-uumapaw sa kanya ngayon at pati luha niya ay urong-sulong.
Bahagyang lumayo si Lorenzo kay Faith.
“This may not be the grandest proposal you’ll ever had but…” He gets the blue velvet box on his pocket and bend his one knee.
“Faith Alba Fuentes, will you be… My Mrs. Lorenzo Zembrano… Again?”
Tuluyang naglandas ang mga luha ni Faith sa kanyang pisngi. Nasapo niya ang bibig upang pigilang kumuwala ang paghikbi.
Pakiramdam niya ay nagkatotoo ang isa sa mga kanyang panaginip at animo lumulutang sa ere ang kanyang puso.
She can’t believe that this was happening…
Parang noong nakaraan lamang ay nagsimula lamang ang lahat sa isang gabi ng pagkakamali…
Parang noong nakaraan lamang ay minsan silang nagsama sa iisang bubong ngunit nasira ng isang napakalakas na bagyo…
Parang noong nakaraan lamang ay pilit niyang tinatakbuhan ang nakaraan…
Parang noong nakaraan lamang ay may kaniya-kaniya na silang mundong kinagagalawan na animo hindi na nila kilala ang isa’t isa dahil nilimot na nila ang nakaraan…
Ngunit heto…
Lorenzo’s here proposing for here.
Hindi niya mapigilan ang mga luha at tuloy-tuloy lamang ang mga ito sa paglandas.
Tiningnan niya si Lorenzo na nakaluhod sa kanyang harapan while lending her the most beautiful ring she’d ever seen.
The blue diamond at the centerpiece of the golden ring was shining as the moonlight hit it.
Animo isa iyon sa mga bituin na langit kung kuminang.
“L-lorenzo…”
Bumiyak ang kanyang boses dahil inyo-iyak.
“Y-you don’t… Have to ask me that… B-because I’m all yours…”
Hindi mapigilan ni Lorenzo na madala sa damdamin. A tear scaped from his eyes and runs down to his cheek.
“Yes. I… I am willingly to be y-your Mrs. Lorenzo Zembrano… Again.”
Hindi na sinayang pa ni Lorenzo ang pagkakataong iyon at isinuot sa daliri ni Faith ang singing. Animo mas kuminang pa iyon nang maisuot na niya iyon sa babae.
Nakangiting umiiyak na hinila ni Faith si Lorenzo patayo at hinalikan ito sa labi.
Lorenzo gradually kissed her back and possessively encircled his arms around her to pull her closer and kiss her deeper.
That night… The stars and moon captured that beautiful moment of Faith Alba and Lorenzo’s love with each other. The stars and moon became their witness of that magical moment.
Faith Alba and Lorenzo proved that no matter how the world challenge them or even the world became their enemy, ipaglalaban at ipaglalaban nila ang pagmamahalan para sa isa’t isa…
Na kahit gaano kalakas na bagyo ang tumama sa inyo ay mananatili kayong matatag kung ipaglalaban inyo pagmamahalan inyo. Because in that way, you can prove that you truly love that person na kahit ano pa ang humarang sa inyo maging ang tadhana man ay kakaharapin inyo.
And by that, Lorenzo Zembrano finally Captured the Pulchritudinous’ Heart.
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Ilang kabanata na lang ay mararating na natin ang wakas! \(>^<)/ Maraming salamat sa walang sawang pagbabasa ng pag-iibigan nina Faith at Lorenzo ❤️
Hope you enjoyed! Don’t forget to vote★ and leave a comment~