54 | Getting Married
Follow me on Facebook:
Juanna Balisong
ENJOY READING (/>o<)/
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
KUNOT ang noong tiningnan ni Victor ang cell phone. Kanina niya pa sinusubukang tawagan si Lorenzo ngunit out of coverage area ito. He's been trying to contact him for 7 f*cking consecutive days!
"Ano ba ang ginagawa ng balugang iyon at hindi man lang magawang sagutin ang tawag ko?" Naiinis niyang turan at kinontak ang hotline sa Casa.
Matapos ang ilang ring ay sumagot ang sa kabilang linya.
?: "Casa de Huespedes."
"This is Victor. Nand'yan ba ang magaling n'yong amo?" Aniya at namulsa.
?: "Kayo po pala Sir Victor. Naku pasensya na po at wala po rito si Señorito, magkasama po silang umalis ni Señorita ilang araw na po ang nakalilipas. Babalitaan ko na lamang po kayo kapag nakabalik na po sila."
Napakamot si Victor sa batok. "If that's the case... Sige, I'll wait for the update." Saka niya binaba ang linya.
Tila nauupos na kandila na naupo siya sa gilid ng kama at binuksan ang tatlong butones ng kanyang polo. Making his strong chest to show up.
It's almost been 7 months simula noong mangyari ang trahedya but... The threats that he's been receiving are keep on coming. Kahit na pilit niyang iignora ang mga banta ay hindi niya pa rin maiwasang mag-alala. Hindi para sa kanyang sarili kundi para sa mga taong nakapaligid sa kanya.
He's worried about those people na napalapit na nang husto sa kaniya. He doesn’t want them to be drag and be exposed to his messy life. He knows how his father, Vicente Huaño plays a game. Hindi ito basta-basta tumatanggap ng pagkatalo. Palagi itong may paraan upang baliktarin ang mga pangyayari. It was like facing the back of the ace card.
Tiningnan niya ang cell phone at muling binasa ang huling mensaheng natanggap sa nobya-sa dating nobya.
? Maia: "I just can't believe na napaikot ako ng isang walang kwentang lalaking kagaya mo. It's better to be off now bago pa tuluyan akong magsisi na nakilala kita."
Nakagat ni Victor ang labi at muling pinatay ang cell phone saka initsa sa gitna ng kama.
He sighed.
Yes. It's better to be off now bago pa siya magsisi sa desisyong ginawa niya. He and Maia just broked up. He has the reasons why he needs to do it pero mas pinili na lamang niya na huwag sabihin rito ang rason dahil ayaw niyang mapasok ito sa gulong sangkot siya.
He needs to do it to protect her. That's the only choice he has.
Kumuha siya ng isang stick ng sigarilyo sa pakete at kinagat ang dulo niyon. He gets the lighter on his pocket and lighted the other end of the stick.
He inhaled the cool and mint flavor of the stick. It sent a cooling sensation to his throat down to his chest. It made him a little bit relaxed yet it was killing him slowly inside.
Napatawa siya at bumuga ng usok.
Nilingon niya ang kalapit na drawer. Over it was a small black envelope na may tatak ng pulang kandila sa gitna. Kinuha niya iyon bago muling humithit ng sigarilyo.
He then looked at the red melted candle in the middle of it. It has a stone mark. He really knows where this letter was coming from.
'Gustavos...'
Hindi mapigilang sambit ng kanyang isipan.
Hindi siya nagkakamali. Isang grupo lamang ang kilala niyang gumagamit ng ganoong tatak. The group that has been making a fuss and spreading around the underground world. One of the names that many of people been serving for. Isang madumi at madugong pamamalakad ang umiikot sa paligid ng grupo.
The reason why he needs to end his relation to Maia is because of this group. A very powerful ang influential group of heirs.
But...
Why of a sudden... Did Gustavos sent him a letter?
Muli niyang tiningnan ang tatak sa gitna ng sulat. A red melted candle. This only mean that the group needs someone to do 'something'...
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
| Fuentes Mansion |
ISINAMPAY ni Damien ang dalang tuwalya sa kanyang balikat nang magtungo siya sa pool. Hindi naman ganoon kasakit sa balat ang sikat ng araw, tama lamang upang makapagpalamig muna siya at lumangoy-langoy kahit saglit.
He removes his Rolex watch on his wrist and putted it on the small table beside the beachbed. Isinampay niya ang tuwalya sa sandalan ng upuan at sunod na hinubad ang suot na T-shirt. Tanging natira na suot niya na lamang ay ang short niya.
Hinarap niya ang kumikinang na tubig sa pool.
Flexing his massive body, he stretched his arms and legs getting ready for a swim.
Hindi naman magkanda-gulo-gulo ang mga babaeng katulong sa pagsilay sa matipunong lalaki sa gilid ng pool. Animo mga dagang nagsisiksikan sa sulok ng pinto sa pagsilip sa lalaki ang mga ito.
Patuloy lamang sa pag-i-stretching si Damien na walang kamalay-malay sa pagpapantasya ng mga matang nakatutok sa kanya.
Halos hindi na makahinga ang mga dalaga nang makita ng mga ito kung papaano maggalawan ang malalaking muscles ng lalaki sa katawan nito sa tuwing iuunat nito ang mga braso.
"Ilan kaya ang abs ni Sir Damien?" Tanong ng isa at napakagat sa hintuturo habang nakatingin sa binata.
"Teka. Isa... Dalawa... Tatlo..." Wika naman ng isa nang simulang bilangin nito ang mga nakaumbok na animo pandesal sa tiyan ng lalaki.
"Apat... L-lima... Anim..." Nakagat ng isa pa ang ang labi.
"Pito. Kasama iyong sa ibaba."
Hindi mapigilang mapahagikgik ng mga ito.
Matapos makapag-stretching ay inihanda ni Damien ang sarili sa pagtalon sa pool. Nag-ipon siya ng hangin sa baga bago ipinorma ang kamay and dive deeply to the pool.
The sound of the disturbed water echoed in the whole place.
Hindi magkanda-ugaga ang mga dalaga sa pagsilip sa binata sa ilalim ng tubig.
Ilang sandali pa ang lumipas ngunit hindi pa rin umaahon ang amo.
"Hala! Hindi kaya pinulikat na si Sir?"
"Baka nalunod na!"
Dali-dali ang mga itong lumapit sa pool at pasimpleng sinilip ang mapayapa nang tubig.
"N-naku baka kung ano na nangyari..." Nag-aalalang wika ng isa at lumapit pa sa tubig.
"Nasaan na kaya si Sir-AAAAAAAAAAAHHHHHH!"
"AAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHH!"
Sabay-sabay na nagtilian ang mga ito sa gulat nang biglang may ulong umahon mula sa tubig.
Damien wet from the water moves upward as he capture for some air.
Agad na kumaripas ng takbo ang mga dalaga nang makita ang binatang amo.
Napangisi si Damien na sinundan na lamang ng tingin ang mga ito. He swam to the handlebars and push himself up out of the water. Kinuha niya ang nakasampay na tuwalya at pinunasan ang basang katawan.
Napalingon siya nang may marinig na nagbubulungan.
Mula sa isang sulok ay naroon ang mga katiwala at nakasilip sa kanya. Nang makita siya ng mga ito na lumingon ay mabilis pa sa daga na nagtago ang mga ito.
Iiling-iling na pinunasan na lamang niya ang basang buhok.
"Yow!"
Nagawi ang tingin niya kay Cesar na kadarating lamang.
"Where have you been?" Tanong niya rito at naupo sa beach bed habang patulong na pinupunasan ang basang buhok.
Naupo naman sa katabing beach bed si Cesar. "Do I even have to report to you kung saan ako galing?" Anito at prenteng isinandal ang sarili at itinaas ang paa sa upuan.
Nangunot ang noo ni Damien sa naulinagan at nilingon ang kapatid. "Well? Let me remind you na hindi ka umuwi last night. Mom has been worried about you."
Nilingon siya nito. "Did she not get used to it? Ganoon din naman ako dati-AW!" Napadaing si Cesar nang siapin siya ni Damien sa paa.
"Act in your age Cesar. Hindi ka na binata pa na kailangan pagsabihan ng gagawin. You already know what's the right and not."
"Ikaw na mismo nagsabi." Kibit balikat nito. "I'm just enjoying my hiatus and so you must. Palibhasa kasi gurang ka na kaya-" napatigil si Cesar mula sa pagsasalita nang makita ang seryosong mukha ng kapatid.
"Go and talk to Mom, explain yourself and apologize to her." Seryosong wika ni Damien habang nakahalukipkip ang mga kamay sa dibdib.
"Fine-fine..." Wala nang nagawa pa si Cesar at tumayo na lamang.
Nakapamulsa siyang muling nagtungi sa loob ng mansyon.
"O MY! FAITH SWEETHEART!"
Agad na nagpantig ang tainga ng dalawa nang madinig ang boses ng ina. Faith was here!
Animo mga batang nag-uunahan sa pagtakbo si Cesar at Damien papasok sa mansyon.
Naabutan nila si Faith yakap ang kanilang ina. Kasama nito si Lorenzo na nakikipag-kamay sa Don.
Nang mapansin sila ni Faith ay mas lumawak pa ang ngiti nito. "Kuya!"
Mabilis na tinakbo ni Faith ang mga kapatid. Naunang sinalubong naman ni Cesar ang bunsong kapatid at niyakap. "I've missed you tigress."
"I missed you too a lot kuya Ce!" Yakap ni Faith dito. "Pero hindi ko pa nakakalimutan yung ginawa mo." Pabulong na sabi nito.
Animo yelo na nanigas si Cesar sa kinatatayuan. Matamis na ngumiti naman sa kanya si Faith bago ang kuya Damien naman nila ang binalingan nito.
"How's your stay there?" Damien asked.
About tainga na ngumiti si Faith. "Well?" Kibit balikat pa nito.
"Well, what?" Naka-arko ang isang kilay na tiningnan ni Damien ang kapatid.
"I'm... totally recovered!" She smiled like she was a glowing fairy.
Bakas na bakas sa maamo nitong mukha ang kasiyahan at kasiglahan na animo kahit anong pilat ng trahedyang tinamo ay wala kang makikita.
Napatingin si Damien kay Lorenzo na malugod na sinasagot ang mga katanungan ng Don at Doña. Naramdaman siguro nito ng tingin niya kaya lumingon ito sa kanilang gawi.
Lorenzo nods his head at him and so he was. Muli nitong ibinalik ang atensyon sa pakikipag-usap sa kanilang magulang.
'This man really knows where he should put himself.'
Muli niyang niyuko ang bunsong kapatid.
"You're all wet." Puna ni Faith sa tumutulong tubig sa buhok ng nakatatandang kapatid.
"Ah yeah... Just take a few laps for some exercise." Tugon ni Damien at tinanggap ang binigay na tuwalya ng kasam-bahay.
"We are all glad that you've finally recovered sweety." Lapit ni Celestina sa anak na babae at hinawakan ito sa dalawang kamay.
"We're all happy to finally see you smiling again." Wika naman ng Don at hinagkan siya sa noo.
Napangiti si Faith. "Thank you mamá, papá," bumaling siya sa dalawang kapatid. "Kuyas... Kung hindi rin dahil sa inyo, hindi rin ako makaka-recover agad. Thank you so much for keeping an eye me on me kahit na palihim."
"How did you know that?" Nagtatakang tanong ng Doña.
"Si nanay Rosa na mismo ang nagsabi sa akin noong sa kalagitnaan ng gabi e naabutan ko s'yang may kausap sa telepono." Hagikgik ni Faith.
> Wearing a white night gown, lumabas ng kwarto si Faith upang uminom ng tubig ng kusina. Iniwan niya si Lorenzo sa kama na himbing na himbing sa pagkakatulog dala ng pagod.
Pupungas-pungas pa ang matang bumaba siya ng hagdan nang may madinig na tila may pabulong na nagsasalita.
Agad na nakaramdam si Faith ng takot nang umihip pa ang malamig na simoy ng hangin. Napawi ang kanyang pagka-uhaw at muling pumihit papanhik sa itaas. Mabuti nang mauhaw kaysa sa makaharap ng multo.
Maingat ang bawat hakbang na muli siyang bumalik ng kwarto.
"Opo Doña, mabuti po ang lagay ni Faith."
Natigil siya sa paghakbang nang madinig ang boses na iyon. 'Nanay Rosa?' Muli na naman siyang pumanaog at sumilip.
"Sa nakikita ko po, wala naman pong problema, napaka-sigla po ng anak ninyo."
Nakita niya itong nakatayo sa harap ng kinalalagyan ng telepono at may kausap sa kabilang linya. Marahan siyang lumapit rito upang kumpirmahin iyon. Bakit sa kalagitnaan ng gabi ay may kausap pa ito aa telepono?
"Ganon din po ako Doña Celestina... Napamahal na po sa akin ang batang iyon kaya itinuturing ko na rin po siyang parang anak ko."
Tila may mainit na kamay ang humaplos sa puso ni Faith. Ngunit agad ding ngunot ang noo niya nang madinig ang pangalan ng ina. 'She's talking to mom this late?'
Lumapit siya sa ginang. "Nanay Rosa?"
"ANAK KA NG PATOLA!" Halos mapatalon sa gulat si nanay Rosa sa biglang pagsulpot ng babae. Halos magtaasan ang lahat ng balahibo niya nang may makitang nakaputing pigura. "F-fe-faith?"
"Ano pa pong ginagawa niyo dito nang ganitong oras?" Lapit ng babae.
Nakahinga naman si nanay Rosa nang makitang si Faith nga iyon. "Dios mio'ng bata ka! Papatayin mo ako sa nerbiyos!" Napahawak pa ito sa dibdib.
Napatingin si Faith sa hawak na telepono ng ginang. "Kausap niyo po si mommy? Narinig ko na binanggit niyo po ang pangalan niya."
"A-ah ano kase..." Napakamot na lamang si nanay Rosa sa noo at wala nang nagawa kundi ang sabihin dito ang totoo. <
"Oh please Mom, don't be mad at her, it was an honest mistake." Ani Faith sa ina.
Natatawang napakamot sa kilay si Celestina. "Well, ano pa nga ba ang magagawa ko? Hindi naman maaaring basta ka na lamang namin pabayaan doon. You know how much I'm worried about you, sweety…” Haplos niya sa pisngi ng anak.
“Your Mom’s right.” Segunda ni Severino. “In that way, we can hear an update about your condition. I’m sorry anak if we didn’t visit you there. We know you need time to heal yourself.”
“Thank you, Dad.” Ngiti ni Faith sa mga ito bago bumaling kay Lorenzo. Lumapit siya rito at hinawakan ito sa kamay. “We came here to tell you something.” Tiningala niya si Lorenzo.
Nakangiting niyuko ni Lorenzo si Faith at tumingin sa mga magulang nito at kapatid. “We personally came here to-“
“Oh! But before that…” Putol ni Faith. “We want you to meet someone.” Abot tainga na ngiti ni Faith sa kanila.
Nagtataka naman na tiningnan ni Cesar at Damien ang kapatid. “Someone?”
“Yes. Please meet my baby boy To… bi…” papahina ang boses na wika ni Faith nang hindi makita ang aso. Agad niyang nilingon si Lorenzo. “Where’s Tobi?”
“Here-“ agad na natigilan si Lorenzo nang makitang tali na lamang ng aso ang hawak niya.
“You mean Tobi is a dog?” Tanong ni Cesar.
Tumango naman ang dalawa.
“You mean that dog on the pool?” Turo ni Damien sa pool.
Nanlaki ang ap aa Faith nang makita si Tobi sa gilid ng pool at naghahanda nang tumalon. “O MY GOD! TOBI NO!”
Ngunit huli ap aa pa niya ito mapigilan dahil tumalon na ang aso sa tubig.
**
Nakaupo si Faith sa sofa katabi ang asong si Tobi habang pinupunasan ito ng towel. Lorenzo was talking on his phone outside the veranda habang ang kanyang magulang naman ay nakaupo sa katapat na sofa. Dumating si Damien na may dalang tray ng meryenda kasunod ang mga kasambahay upang ap aa sila.
“Nasaan na naman ba ang kuya Cesar mo at ap aa na naman?” Hanap ni Severino sa anak.
“Magbibihis lang daw sa kwarto.” Sagot ni Damien at inilapag sa center table ang mga dala.
“What his name again?” Tanong ni Celestina kay Faith habang nakatingin kay Tobi.
Mula sa pagpupunas sa aso ay nilingon ni Faith ang ina. “Tobi Mom. Isn’t he adorable?” Muli niyang baling sa aso at ikinuskos sa ulo nito ang tuwalya.
Agad na naglikot naman ang buntot ni Tobi at dinilaan ang kamay ni Faith.
“Adorable-adorable… Hindi ka na ba nadala noong bata ka na kamuntikan ka nang malapa ng aso?” Asik ng ama niya at tinapunan ng tingin ang kulay gintong aso.
“Dad, Chichi is a Shih Tzu, maliliit lang ang ngipin ng mga ganoong uri ng aso and normal lang sa kanila na makipaglaro.” Patungkol niya sa naunang aso na kanilang inalagaan.
Noong bata siya ay niregaluhan siya ng abuela ng aso sa kanyang 14th birthday. Aksidente kasi niyang natapakan ang ap aao dahilan upang magalit ito at habulin siya. Her Daddy thought Chichi was slaughtering her but Chichi was just actually biting her slightly and was playing with her. Matapos mamatay nito sa sakit ay hindi na sila muling nag-alaga pa ng aso.
“Masyado ka naman kasing OA e nakikipagharutan lang naman ang aso noon kay Faith.” Ani Celestina at kinuha ang baso ng tsaa at sumimsim.
“But still she got bruises because of that dog.” Ayaw paawat na sabi ni Severino.
Napatawa si Faith. “Ewan ko sa’yo Dad, e noon naman halos ayaw mo nang ipahiram sa akin si Chichi.” Kinuha niya ang brush at sinuklay ang kulay gintong balahibo ni Tobi.
Pumasok si Lorenzo mula sa veranda nang matapos makatawag. “Don’t worry Tito, Tobi is therapy dog kaya hindi mangyayari iyong naiisip ap a.” Wika nito at tumabi kay Faith.
“Really? W-wow…” Tila hindi makapaniwalang turan ni Celestina at muling tiningnan ang aso. “How good of you Lorenzo… Nagawa mo pang bilhan si Faith ng aso para sa recovery n’ya.”
“It’s my pleasure Tita to take care of your daughter.” Lorenzo said with all his heart and lovingly looked at Faith.
Hindi naman mapigilan na pamulahanan si Faith.
“I’m back!”
Napatingin sila sa bukana nang dumating si Cesar. Bagong ligo na ito at nakasuot ng light blue shirt at knee-lenght khaki shorts.
Naupo ito sa isa pang sofa katabi si Damien.
“Yes, you’re back. Isa pang layas mo nang walang paalam, maaabutan mo na talaga mga gamit mo sa labas ng gate.” Wika ni Celestina.
“Ma naman,” kamot ni Cesar sa ulo. “Parang isang gabi lang akong hindi nakauwi, pinapalayas n’yo na ap aao.”
“Aba Cesar… it’s still our obligation to know kung nasaan ang anak ap aa. Papaano nalang kung may nangyaring hindi maganda sa’yo and we don’t know where to find you?”
Natikom ni Cesar ang bibig. “I’m sorry mom, it won’t happen again.”
“Ano ba iyong sasabihin ap a?” Pag-iiba ng usapan ni Severino at binalingan si Faith at Lorenzo.
Lorenzo held Faith’s hand. “Before that Tito Sev, pwede po bang maghintay pa tayo ng kaunti?”
“Sure.”
Nagtatakang binalingan ni Faith si Lorenzo. “Are we expecting someone?”
“Yeah.” Tango nito at napayuko sa hawak na cell phone nang mag-vibrate iyon. “They’re here.”
“Who?”
“¿Vinimos en el momento adecuado?” (Did we came in the right time? )
Napalingon silang lahat sa bukana ng pinto nang may magsalita.
“Allana, Rafael!” Hindi makapaniwalang napatayo si Celestina at sinalubong ang dalawa ng yakap.
“It’s nice to be back here lalo na at may big announcement daw ang aming unico hijo.” Wika ni Rafael.
Sinalubong naman ni Damien at Cesar ang mga magulang ni Lorenzo bilang pag-welcome.
“Siguro naman ay may maipapakilala na kayo sa amin na girlfriend ap a? Aba’y naunahan pa kayo ng bunso ap a.” Biro ni Rafael sa dalawa.
“Si kuya pa ba Tito Raf? Baka lalaki rin ipakilala niyan.” Ani Cesar.
“You fagot!”
Mabilis na nagtago si Cesar sa likod ng ina.
“Baka nga kaya hindi ka umuwi kagabi ay kinita mo lalaki mo. Kamusta ang first night sa motel?” Bara pa ni Damien sa kapatid.
“Hah! Nahiya naman ang charms ko na mana kay Lolo Iñigo?” Patungkol niya sa abuelo sa side ng ina. “So sinasabi ap a na walang panama ang charms ng mga Deandre? Hala Mommy oh!”
Deandre was their mother’s last name noong hindi pa ito nagpapakasal sa kanilang ama na isang Fuentes.
“Ano ba kayong dalawa-Tumigil nga kayo!” Awat ni Celestina sa dalawa.
“You didn’t tell me na pupunta sila dito?” Pabulong na sabi ni Faith kay Lorenzo at sinalubong ang mga magulang ng lalaki. “I missed you Tita Allana, Tito Raf.” Yakap ni Faith sa Doña.
“I’m glad na makita kang mas lalong gumaganda hija.” Hawak ni Allana sa kamay ni Faith.
Napatawa siya. “How’s your flight going here? Hindi nabanggit sa akin ni Lorenzo na pupunta po kayo rito.”
“We used a private plane hija.” Sagot ni Rafael. “Lorenzo contacted us a few days ago at pinapapunta kami dito because he said you have a big announcement?”
“Let’s talk about that on the dining room,” Singit ni Celestina. “Nakahanda na ang dinner sabi ng chef. Ito naman kasing si Lorenzo ay hindi man lang nagsabi na pupunta kayo. Sana ay nakapaghanda pa ako.”
“No need for that Tita, all your dishes are good and taste like heaven.” Ani Lorenzo at hinawakan sa kamay si Faith nang magtungo na sila sa dining hall.
Nakasunod naman sa kanila si Tobi. “Sus mang-bobola pa ito kaya pati si mama Faith kinakain-Ay!” Naunang tumakbo papasok si Tobi sa dining room.
“Is that Tobi?” Tanong ni Allana at sinundan ng tingin ang tumakbong aso.
“You know him, Tita?” Takang tanong ni Faith.
“Yeah, nabanggit na s’ya sa amin noon ni Lorenzo bago kami bumalik ng Texas. How’s your therapy Faith?”
“I’m fully recovered Tita. Salamat sa anak ap a.” Ngiti ni Faith sa Donya at ikinawit ang kamay sa braso ni Lorenzo.
**
Matapos ang masayang hapunan ay napuno naman ng kwento ang hapag. The two Families are having a good time. The Zembrano and Fuentes having moments together, was like riding a cloud nine.
Hindi maipaliwanag ni Faith ang ap aa nadarama na makasama ang buong pamilya sa iisang hapag. Bidang-bida ang asong si Tobi na nakaupo rin sa upuan habang kumakain ng steak sa sarili nitong plato.
Napalingon siya kay Lorenzo nang hawakan nito ang kanyang kamay sa ilalim ng mesa. Matamis na ngumiti siya rito at tumango.
Kinuha ni Lorenzo ang wine glass na iniinom at ang ginamit na tinidor sa dessert. He taps the glass using the fork to take everyone’s attention. “Can I have this moment please?”
Napalingon sa kanya ang lahat.
Umayos ng upo si Damien at tumingin kay Lorenzo. Nilingon niya si Cesar na nilalaro ang buntot ni Tobi. Sinipa niya ito ap aa at sinenyasan.
“Ow sorry.” Umayos naman ito ng upo.
“It has been a long journey for the all of us. We call you here to announcement a very important thing.”
Tumayo si Faith at tumabi kay Lorenzo. “It’s never been easy for everyone and all of us suffered from the past.” Nilingon niya ang mga magulang. “Mom, Dad…”
Nilingon ni Lorenzo ang mga magulang. “Ma, Pa…”
They both look at each other and to everyone.
“We’re getting married. Again.”
Sabay nilang wika at itinaas ang kamay na may singsing.
Natahimik ang lahat.
Kinakabahan si Faith na hinawakan nang mahigpit ang kamay ni Lorenzo.
Tumayo si Severino sa kinauupuan na ikinalingon ng lahat. “Well? Congratulations!” Anito at pumalakpak.
Tumayo na rin si Rafael kasunod ang iba pa ang pumalakpak. “Congratulations to the both of you!”
Naluluhang pumapalakpak si Allana. “You deserve having each other my darlings.”
Agad na nilapitan naman ni Damien si Lorenzo at niyakap. “Congrats bro.”
Nilapitan naman ni Celestina ang anak na si Faith at hinalikan sa ulo. “I’m so happy for you sweetheart.” Naiiyak na yakap niya sa anak.
“Thank you so much mom.” Yakap ni Faith sa ina.
Lumapit na rin si Allana sa kanila at yumakap.
Nagkamayan naman ang dalawang Don. “Papaano ba iyan kumpadre, magiging magbalae na naman tayo.” Tawa ni Rafael at nakipag-kamay kay Severino.
“Hindi ako nagkamali sa pagpili sa anak mo Rafael. Thank you for raising your child to be my daughter’s man.” Hila ni Severino kay Rafael at niyakap ito.
Ayaw niya mang aminin ay talagang naluluha siya. His daughter is now finally getting married to the man of her dreams. Nagpapasalamat siya dahil nakilala niya ang tumayong ama ni Lorenzo.
Lumapit si Cesar kay Lorenzo. “Brother…” Nakabukas ang mga kamay na lumapit siya dito upang sana ay yakapin nang mabilis na humarang si Faith. “Oh, c’mon sis, hindi ko naman sasapakin ang fiancé mo. I just want to give him a hug to congratulate.”
Nakapamaywang na tiningan ni Faith ang kapatid. “Naku… Sinasabi ko talaga sa’yo kuya, ako mismo sasapak sa’yo kapag may bangas ito sa kasal ko.”
“I get it, I get it.”
Umalis naman si Faith at hinayaan siya.
“Brother…” He again opens his arms to congratulate Lorenzo.
Natatawang napailing na lamang si Lorenzo kay Cesar.
And when Cesar was going to hug him ay may naisip na naman siyang kalokohan. Tiningnan niya si Faith na ngayon ay kausap na ang kanilang Tito Rafael.
Nagkunwaring aambahan niya ng suntok si Lorenzo nang may kamay na biglang humila sa kanyang buhok.
“A-AAAAAAAHHH!”
Naiinis na sinabunutan ni Faith si Cesar. “I already told you!”
“I-I was j-just kidding! AAAAAAARGHH!”
Natampal na lamang ni Damien ang noo dahil sa dalawa. Ewan niya na at nagkaroon siya ng mga mongoloid na kapatid.
Napalingon siya sa lamesa nang makita si Tobi na pasimpleng lumapit sa isang malaking hiwa ng manok sa mesa.
“Hey! Stop there.” Turo niya sa aso.
Ngunit agad na naalarma ang aso nang makita siya at agad na kinagat ang malaking parte ng manok at tumakbo.
“TOBIII!!!”
“LET GO OF MY HAIR! YOU TIGRESS! MOOOOOOOOM!” Sigaw ni Cesar nang ayaw bitawan ni Faith ang kanyang buhok.
“KAKALBUHIN TALAGA KITA KAPAG NAGING PANGET ANG GROOM KO!”
Natatawang inawat naman ni Lorenzo ang babae. “Let go of him Faith, baka matuluyan mo nang makalbo si Cesar.”
Si Celestina at Allama naman ay pilit na inilalayo si Cesar kay Faith. “Napapala mo sa kalokohan mo!” Hampas ni Celstina sa braso ni Cesar.
Ang dalawang Don ay nagkampay hawak ang tig-iisang baso ng wine.
While Damien was chasing Tobi who’s biting a half part of the chicken. “Stop there you doggo!”
Itutuloy…
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~