46 | Punch
Follow me on Facebook:
Juanna Balisong
ENJOY READING (/>o<)/
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
NANG umagang iyon ay nakasay na si Lorenzo sa kanyang sasakyan nang makita si Faith na lumabas ng mansion. Hinubad niya ang seat belt at bumaba ng sasakyan upang salubungin ito.
“Hey, what’s wrong?”
Tumigil si Faith nang makaharap si Lorenzo at tiningala ito. “A-ano…”
Tahimik na tiningnan ni Lorenzo si Faith at hinintay ang sasabihin nito.
“Uhm… Ingat ka sa biyahe?”
“And…?” He crossed his arms on his chest.
“And… Ano… Umuwi ka nang maaga k-kasi magluluto ako ng hapunan.” Tila nahihiyang ani Faith at nag-iwas ng tingin dito.
Nakagat ni Lorenzo ang ibabang labi. ‘Oh God she’s so cute.’ He cleared his throat. “Of course, I will. I will be back at 5.” He planted a soft kiss on her cheek na ikinatigil nito.
He emmidiatly went up to his car and started the engine.
Naiwan naman sa labas si Faith na namumulang hawak ang pisnging hinalikan ni Lorenzo.
“Hija, nandito na ang cookies mo.”
‘It was just a kiss.’ Tatak niya sa kanyang isipan ngunit ang halik na iyon ay milyon-milyong bultahe na ang inabot sa kanya.
“Faith, hija, kinuha ko na ang mga baked cookies mo sa oven!”
Doon na lamang siya natauhan nang marinig ang boses ni nanay Rosa. Kanina pa pala nakaalis ang sasakyan ni Lorenzo.
Ipinagsiklop niya ang kamay sa likod at buong ngiting bumalik sa loob ng Casa.
“Faith?”
“Nandyan na po ‘nay!” Halos magtatatalon pa siya habang naglalakad na pumasok sa Casa.
**
After parking his car on the police station’s parking lot, lumabas si Lorenzo at isinilid sa bulsa ang susi ng sasakyan.
Sa pagpasok niya ng prisinto ay may ilang kapulisang nakakilala at bumabati sa kanya. Tanging ngiti at tango na lamang ang naiitutugon niya sa mga ito.
Nakita niya si Damien na andal ng investigation room kausap ang isang pulis.
“Lorenzo.” Pagkilala ni Damien nang makita siya.
“Sige po, mauna na po ako Mr. Fuentes.” Paalam ng pulis at lumisan.
“How’s the investigation?”
Damien shrugged. “Still working on it. Nasa loob na ang nahuling kasamahan ng dumukot sa inyo and we’re settling things with him.”
“Mr. Damien and Lorenzo?” Napalingon silang dalawa nang tawagin sila ng isang babaeng pulis mula sa isang silid. “Pinapapasok na po kayo ni inspector, sisimulan na daw po ang pagtatanong sa suspect.”
Tumango ang dalawang kalalakihan at sumunod sa silid.
Cesar was leaning against the wall while looking at the man inside the investigation room. Tiningnan niya ang ama na kausap ang inspector andal-manage sa silid.
Sabay silang napalingon nang bumukas ang pinto at pumasok muka roon ang kapatid at si Lorenzo. His bored face turned into frown. Kung maaari lang pabilisin amg takbo ng oras ay ginawa na niya.
“Sorry for keeping you wait.” Ani Lorenzo nang makapasok sa silid.
“It’s okay Mr. Zembrano, kadarating lang din lamang nila Mr. Fuentes.” Ani ng inspector. “Shall we start?”
Tanging tango lamang ang ibinigay na tugon ni Don Severino.
The inspector leans on the mic and spoke. “Detective Dante, let’s start the briefing.”
Mula sa loob ng interrogation room ay kita nila ang lalaking kasama sa mga dumukot kay Lorenzo at Faith. Ang tanging naroon lamang sa silid ay isang parihabang lamesa at tatlong upuan.
Naupo ang detective na naroon sa loob kaharap ang lalaking nakaposas ang mga kamay. Sa gilid ay ang interrogator na s’yang magtatanong sa suspek.
“You have the right to remain silent. Kung ano man ang iyong sasabihin ay maaari naming gawing laban andal.” Ani ng Detective.
“Mr. Lando, hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa.” Panimula ng interrogator. “Ano-ano ang alam mo sa pangyayaring pagdukot kay Ms. Faith Alba Fuentes at Mr. Lorenzo Zembrano?”
Nanatiling tahimik ang lalaki at nakayuko.
Mula sa loob ng observation room ay napaayos ng tayo si Lorenzo at matamang tiningnan ang lalaki. Nahahalata na niyang nagdadalawang isip na itong magsalita.
“Mr. Lando,” tawag naman ng detective. “Kung hindi ka magsasalita ay mas lalo ka lamang madidiin sa kaso. May lawyer na tutulong sa’yo kung makikipagtulungan ka sa amin.”
Ilang andal namayani ang katahimikan.
“Inuulit ko ang tanong, may alam ka anda pandurukot na naganap?” Pag-uulit ng interrogator.
“W-wala. Wala akong alam.” Iling nito.
“Kung gayon ay anong ginagawa mo sa lugar na iyon kung wala kang alam?” Tanong ng detective.
Ang lalaking nagngangalang Lando ay tila biglang andal balisa. Hindi nito maipakali ang mga binti at panay ang pagbuntong-hinga.
“I-inutusan n’ya lang kami na g-gawin iyon.”
“Gawin ang alin?”
“A-ang… Ang pagdukot kay Fuentes at Zembrano.”
“Nasabi sa amin ni Mr. Zembrano ang dahilan kung bakit sila ipinadukot ng sinasabi ninyong “Boss”. Kilala anda ang “Boss”?” Pag-uusisa ng detective.
Marahang tumango ang lalaki.
“Kung gayon, maaari ba naming malaman ang pangalan niya?”
Tumingin ang lalaki sa observation mirror. Bagaman hindi niya nakikita ang mga taong nasa kabila niyon ay batid niyang maraming mata ang nanonood at taingang nakikinig sa kanila.
“Hindi ko pwedeng sabihin.” Iling nito.
“Bakit?”
“Marami s’yang tauhan at kapag nalaman niyang nagsalita ako papatayin n’ya ako!” Anito at biglang mas andal balisa. Pilit na nitong tinatanggal ang posas sa kamay dala ng pagka-sindak sa kung anong maaaring mangyari sa sarili nito.
“Calm down Mr. Lando,” ani ng Interrogator. “Walang mangyayari sa’yo hangga’t nasa panig ka ng mga pulis. May mga pulis na siyang magpoprotekta sa’yo habang tumatakbo ang kaso.”
Sandali itong natigilan at unti-unting huminahon.
“Sinisugurado naming walang mangyayari sa inyo hangga’t nasa kamay andal kayo Mr. Lando.” Paniniguradong saad ng Detective.
Nagpalinga-linga ang lalaki sa kabuuan ng silid. May dalawang CCTV sa sulok mg silid at isang surveillance camera sa taas ng observation mirror. Lahat ay nire-record at nababantayan ang bawat galaw.
“Don Vicente Huaño.” Anito
Sa likod ng observation mirror ay nagkatinginan ang apat na lalaki.
Naikuyom ni Severino ang kamay nang marinig ang pangalan.
“Vicente Huaño?” Pagtatanong ng Detective.
Tumango ang lalaki. “S-siya ang Boss na tinatawag andal.”
“Alam anda kung nasaan s’ya ngayon nagtatago?”
Umiling ito. “Hindi.”
“Hindi ba at isa ka sa mga tauhan n’ya? Paano kami nakakasiguradong hindi mo nga alam ang kinaroroonan ni Mr. Vicente Huaño?”
Nanatiling tikom ang bibig nito.
From leaning against the wall, Cesar turned to his father Severino. “We can’t start the search if we do not know the lead’s location, right?”
The inspector turned to him. “Tama po kayo. Hangga’t wala pa po tayong nakukuhang lokasyon sa kinaroroonan ng master mind ay hindi pa po tayo makapagsisimula ng search operation para sa tinuturong tao.”
“But if we had atleast not the particular name of the place, pwede na tayong magsimula sa mission?” Sabat ni Damien.
Tumango ang inspector.
Sandaling napa-isip si Lorenzo. He looked at the men inside the interrogation.
“Mr. Lando, inuulit ko ang tanong. Alam anda kung nasaan ang pinagtataguan ni Vicente Huaño?”
Lumipas ang nakabibinging katahimikan ngunit kahit anong tugon ay wala itong naisagot.
“Mr. Lando?” Tawag ng interrogator.
“Alam anda kung nasaan ang sinasabing ninyong “Boss”?” Muling tanong ng Detective.
Nanatiling nakayuko ang lalaki.
Mula sa kinauupuang swivel chair ay naihilamos ni Severino ang mga palad sa mukha.
Nilingon ng Inspector ang Don. “Mr. Severino, andal pa siguro kung ipagpa-bukas na lamang natin ang-“
Hindi pa natatapos ng inspector ang sasabihin nang biglang tumindig si Lorenzo at pumasok sa interrogation.
“Teka Mr. Zembrano-“
Ngunit huli andal makapasok na ito.
Laking gulat ng detective at interrogator ang biglaang pagpasok ni Lorenzo sa silid.
Itinukod ni Lorenzo ang dalawang kamay sa lamesa at walang emosyong tumingin sa lalaki. “Where is he?”
Tila nasindak ang lalaki dahil sa nakikitang anyo ni Lorenzo na ano mang oras ay animo handa nang pumatay.
“H-h-hindi ko a-alam…” Nauutal nitong tinig.
Pagak na napatawa si Lorenzo. “How come you didn’t know where he is? You’re one of his men, right?”
Nanatiling nakatingin lamang ito sa kanya.
Lorenzo clenches his hand into fist. The gut of his patience getting more thin and thinner. “I hate waiting.”
Nahigit ng lalaki ang kanyang hininga nang mapatingin sa mga andal. Kulang nalang ay mag-apoy siya sa kinauupuan dahil sa sobrang pagpupuyos nito ng tingin na ipinupukol sa kanya.
“H-hindi ko t-talaga alam!”
Sa isang mabilis na paggalaw ay agad na nakuha ni Lorenzo ang baril mula sa Detective. Maski ang ang detective ay hindi nakahuma sa bilis ng pangyayari.
Ikinasa ni Lorenzo ang baril. “Where. Is. Vicente.”
It’s not a question. It’s an order.
Nanginig ang lalaki dala ng matinding pagkatakot.
“Z-zam…boanga. Z-zamboanga.”
Animo walang nangyaring inilahad ni Lorenzo ang baril pabalik sa detective.
Muli niyang binalingan ang lalaki.
“Sasabihin andal pala naihi ka pa sa pantalon mo.” Aniya at tiningnan ang nanginginig nitong mga tuhod. Basa na ang pantalon nito dahil sa pagka-alibadbad.
Sa loob ng observation ay napatawa si Damien sa inasta ni Lorenzo. “Well? That’s my man.”
**
“Maraming salamat sa pagpapaunlak anda sa amin. Mr. Fuentes.” Ani ng inspector at kinamayan si Severino.
“Sana nga ay tuloy-tuloy na ang pagdaloy ng kaso.”
“Makakaasa po kayo.” Bumaling ito kay Lorenzo. “Maraming salamat din po Mr. Zembrano.”
Tinanggap ni Lorenzo ang pakikipag-kamay ng inspector.
“Bukas na bukas ay magsisimula na kami magpakalat ng impormasyon sa Zamboanga upang mabalaan din andal ang ibang kapulisang naroon. Agad po andal kayong babalitaan sa ano man pong kaganapan sa operasyon.”
“Maraming salamat Inspector.” Tango ni Severino dito bago nagpatiunang lumabas ng presinto.
Matapos malaman ang kinakailangan nilang impormasyon ay agad ding natapos ang interrogation.
Holding his car’s key, lumapit si Lorenzo sa nakaparada niyang sasakyan.
“Lorenzo.”
Natigil siya sa pagbukas ng pinto at nilingon ang tumawag sa kanyang pangalan.
It was Cesar standing few meters from him. “Can we talk?”
Muling isinilid ni Lorenzo ang andal kanyang bulsa at sumunod dito.
Matapos malakad ang ilang kilometrong layo mula sa parking lot ay tumigil si Cesar. He turned to Lorenzo na nakasunod sa kanya.
“What are you doing here Lorenzo? Hindi ba dapat ay bumalik ka na sa Texas?” Walang ligoy na tanong ni Cesar.
Tumigil si Lorenzo ilang hakbang ang layo mula kay Cesar. He slid his hands inside his pockets. “I know you’re still mad at me dahil sa nangyari. I don’t want to leave Faith dahil lang andal na ang gulo, I want to be with her until my last breath.”
Walang salitang lumabas mula kay Cesar at isang malakas na suntok ang pinakawalan niya na dumapo sa pisngi ni Lorenzo.
Sa tindi ng lakas ay napaupo si Lorenzo.
“Makita ko lang na umiiyak si Faith nang dahil sa’yo hindi lang ako ang makakalaban mo.” Pagbabanta niya.
Napahawak si Lorenzo sa napuruhang panga. “Tatanggapin ko because I deserve it. But I will prove you na hinding-hindi ko hahayaang may makasakit kay Faith kahit ang sarili ko pa.”
“You should.” Naniningkit nitong wika.
Ilang andal pa ay parang walang nangyaring lumapit si Cesar kay Lorenzo at inilahad ang kamay dito.
Nagtatakang tiningnan iyon ni Lorenzo habang hawak parin ang panga.
“Now up. Ayokong mabalita na masama akong brother-in-law.” Anito at nagpalingon-lingon sa paligid. Maaaring may paparazzi pala ang nagkalat kung saan-saan at makuhanan sila ng letrato.
Napatawa si Lorenzo at tinanggap ang nakalahad nitong kamay saka tumayo.
“Thanks man.” Aniya nang makatayo.
“Huwag ako ang pasalamatan mo. Kung hindi ko lang mahal ang kapatid ko baka ipina-rape pa kita sa mga bakla.” Wika nito sa kanya.
“You serious?”
“Nah… Baka ako ang ipa-rape ni Faith sa mga bakla kapag nalaman niyang sinapak kita.” Ngisi nito sa kanya.
Nakamot ni Lorenzo ang batok. “Ah yeah… Now how can I go home with this?” Turo niya sa pisngi.
“Just tell her I love her.” Anito at dali-daling umalis na.
Naiwan naman si Lorenzo na nakatunganga mag-isa roon.
Cesar knows kung papaano magalit ang bunsong kapatid. Malamang ay magsisimula na siyang mag-impake pabalik sa France.
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
NAKATAYO si Faith kaharap ang isang malaking vase at nilalagyan ito ng mga bagong pitas na bulaklak mula sa hardin. Sa tabi niya ay si Martha at andal siya andal nagpuputol ng mga andal at tangkay ng bulaklak.
“Señorita curious lang po kami,” tawag pansin sa kanya ni Martha habang nagpuputol ito ng sobrang andal sa tangkay ng bulaklak. “Ano po ang ipinunta dito ni ma’am Tiffany kagabi?”
“andal po Señorita, baka manggugulo na naman ‘yun dito.” Ani Seli at ibinigay sa kanya ang naayos na tumpon ng mga bulaklak.
“Pumunta s’ya dito para makipag-ayos.” She put the bunch of the flowers to the empty vase.
“Naku andal naman! Nuknukan pa naman iyon sa kamalditahan.” Wika ni Martha.
“Martha, mali lang talaga ang pagkakakilala anda kay Tiffany.”
“Minsan na rin po andal siyang nakasama dito sa Casa at sa andal andal talagang kampon iyon ni satanas!” Asik ni Seli at itinapon ang naipong andal sa trashbin.
“Huwag kayong magsalita ng ganyan.” Baling ni Faith sa dalawang dalaga. “Oo nga at minsan n’yo na s’yang nakasalamuha, pero hindi ibig sabihin niyon ay iyon na ang buo niyang pagkatao. Kilala ko si Tiffany at kung makikilala niyo rin siya nang lubos, natitiyak kong magbabago din ang pagtingin anda sa kanya.”
Napayuko ang dalawa. “Naiintindihan po andal Señorita.”
Sabay silang napalingon nang marinig ang pagdating ng isang sasakyan.
Tiningnan ni Faith ang pambisig na relo. Alas-tres pa lamang ng hapon, hindi niya akalaing mapapaaga nang uwi si Lorenzo.
“Naku! Narito na po si Señorito!” Ani Seli at dali-daling niligpit ang mga gamit sa lamesa.
“Maaga atang napauwi ngayon si Señorito? Naku! Tiyak na mapagagalitan tayo ni nanay Rosa kapag naabutang magulo at makalat ang Casa!” Gatong pa ni Martha at dali-daling isinilid sa isang plastic ang mga nagkalat na ginupit na andal at tangkay.
“Hey girls calm down. Hindi naman tayo ganoon…” She andal around them. All the vases already has different kind of flowers that they putted on it pero nagkalat sa paligid ang mga ginupit na tangkay, andal a ilang nahulog na petals. “Kakalat…”
Dali-dali niyang isinilid sa trashbin ang mga andal at petals.
Kumuha si Seli ng isa pang trashbag.
Si Martha ay kumuha na ng walis tambo upang walisin ang iba pang nagkalat.
“Okay-okay girls…” Pagpapakalma niya. “Habang nasa bayan pa si nanay Rosa, kailangan na nating malinis ang mga kalat.”
“Eh pano po si Señorito?” Tanong ni Martha habang nagwawalis.
Sinilip ni Faith ang bintana at andal na kakaparada pa lamang ni Lorenzo. “A-ako na ang bahala sa kanya.”
“Sige po Señorita kami na po ang bahala dito. Tatapusin din po andal agad ito.”
“Naku! Tiyak na makakatikim tayo ng kurot kay ‘nay Rosa kapag naabutan niya tayong makalat ang Casa.”
Agad andal lumabas si Faith upang salubungin ang bagong dating na lalaki.
Kabababa pa lamang ni Lorenzo ng sasakyan nang-
“L-Lorenzo!”
Mabilis pa sa gidlat na muli siyang humarap sa pinto ng kotse upang ikubli ang mukha.
Lumapit si Faith sa lalaki at nakangiting humarap dito. “Ang aga andal umuwi?”
“M-maaga kasing natapos ang interrogation k-kaya maaga akong nakauwi.” Nagkunwari siyang may kinakalikot sa salamin ng kotse.
“Gusto anda ng meryenda? Nag-bake ako kanina ng cookies at-“ pilit na sinipat ni Faith ang mukha ng lalaki. “Teka nga.” Hinawakan niya ito sa magkabilang pisngi at pinaharap ito sa kanya. “Anong nangyari d’yan sa pisngi mo?” Puna niya sa mukha ni Lorenzo na may galos.
Wala nang nagawa si Lorenzo at hinarap ang babae. “I-it’s just a mere.” Iwas ng tingin ni Lorenzo.
“Anong mere-mere ka d’yan?” Palo ni Faith sa braso nito. “Mukha bang galos lang ‘to?” Sipat niya sa pisngi nito.
Napakamot si Lorenzo sa ulo. ‘Oh God she looks like an angry wife.’
“Tell me, sinong may gawa n’yan?” Ipinagkrus nito ang mga kamay sa dibdib.
“N-nasubsob lang ako sa manibela-“
“Oh, don’t make me fool Lorenzo. Alam kong galing ka sa presinto at kasama mo si Dad.” Pagalit nito sa kanya. “Tell me, si Dad ba ang may gawa niyan?”
“No.” Mabilis andal ni Lorenzo.
“Then who?”
Nakagat ni Lorenzo ang ibabang labi.
Faith impatiently taps her foot on the ground.
‘Jesus! Save me!’ Dasal ni Lorenzo sa isip.
Faith deep sighed. “Iniisip ko pa naman andal pwede ka nang tumabi matulog sa’kin kaso-“
“Cesar!” Maagap na sagot ni Lorenzo.
“W-what?” Maang na tanong ni Faith.
Natampal ni Lorenzo ang noo. “It’s C-cesar…”
Halos umikot nang 360° ang andal Faith na muling pumasok sa casa. “Kuya Cesar!”
“H-hey wait!” Habol ni Lorenzo sa babae.
Pagpasok sa casa ay agad na dineretso ni Faith ang telepono.
Si Lorenzo ay mabilis ang lakad na sumunod sa babae.
Natigil ang dalawang dalagita sa paglilinis nang mapansin ang mabilis na pagdaan ng among lalaki.
“Naku mukhang nanganganib na naman si Señorito.” Hagikgik ni andal may hawak na trashbag.
Bago pa man mahabol ni Lorenzo si Faith ay hawak andal ang telepono at may kausap na sa kabilang linya.
“Yes, can you give the phone to kuya Cesar?” Anito at tumingin sa kanya.
Natuod naman si Lorenzo sa harap ni Faith at pinakikinggan ang pakikipag-usap nito sa telepono.
“Hello kuya? Yes, it’s me Faith.” Nakangiti pa nitong saad. “I’m fine and okay kuya, no need to worry about me. What did I called? Oh…” Faith looked at him.
Tila ang ngiting nakapaskil sa mukha nito ay kakaiba. Nais nalamang atang lumubog ni Lorenzo sa kinatatayuan.
“What did you do to Lorenzo?”
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Fuentes Mansion
NATIGALGAL si Cesar at animo batong nanigas habang hawak ang telepono.
“W-what did I do?” Maang niyang tanong at pagak na tumawa.
? Faith: “Bakit may pasa si Lorenzo sa pisngi?”
Napalunok nang di-oras si Cesar. He looked at Damien who’s sitting on the sofa while watching TV. Sumenyas s’ya dito.
Napalingon si Damien sa kapatid.
Bahagyang inilayo ni Cesar ang telepono sa tainga at tinakpan ang telepono. “It’s Faith!” Turo niya sa telepono.
“Aba ikaw ang kumausap sa kanya.” Tawa nito. “Bakit anda kasi sinapak si Lorenzo?” Pagtataas nito ng tono upang marinig ng nasa kabilang linya.
Pinanlakihan ni Cesar ng mata si Damien.
? Faith: “Kuya Cesar…”
“Y-yes?” Muli niyang idinikit sa tainga ang telepono.
? Faith: “I heard what kuya Damien said! Oh, kuya Cesar, I will screw you!”
Muntik maitapon ni Cesar ang telepono dahil sa lakas ng tinig ng kapatid.
“Now you will face Celestina Fuentes 2. 0 HAHAHAHAHAHAHAHAHA!” Malakas na hagalpak ng tawa ni Damien sa kapatid.
“You’re not helping!” Bato ni Cesar ng tsinelas sa tumatawang kapatid. “H-hello Faith?”
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
NANGGAGALAITING ibinagsak ni Faith ang telepono at nilingon si Lorenzo. “Come up stairs.” Aniya dito at dire-diretsong pumanhik sa hagdan.
Muling kinuha ni Lorenzo ang telepono.
? Cesar: “F-Faith?”
“Hey man it’s me.”
? Cesar: “Lorenzo?”
“Y-yeah uh… I’m sorry. She got me off guard.”
“LORENZO!”
Napaigtad si Lorenzo sa gulat. “C-coming!” Balik niyang sigaw. “O-okay man I need to hang up!”
? Cesar: “Hey wait---"
Agad na ibinaba ni Lorenzo ang telepono at patakbong pinanhik ang hagdan.
Sa study room ay naabutan niya si Faith na nakaupo sa sofa at inaayos ang center table kung saan may nakalapag na first aid kit.
“Y-you called me…” Aniya nang makapasok.
Umayos ito ng pagkakaupo. “Come here.” She tap the space beside her.
Parang maamong andal agad andal lumapit si Lorenzo at naupo sa tabi nito.
“Patingin nga.” She gently held his jaw at sinipat ang kanyang napuruhang pisngi.
Kumuha ito ng ice at inilagay sa icepack. Muli itong bumaling sa kanya. “Anong dahilan at sinuntok ka ng kuya?” Anito at marahang idinidikit ang icepack sa kanyang pisngi.
“Uh… Because of… Some personal things?” Palusot miya.
Natigil si Faith at tumingin dito. “Hindi ‘to gagawin ni kuya Cesar kung walang dahilan.”
He looked at her directly to her eyes. “It’s… Because of you.”
Napakurap si Faith ng ilang beses. “A-ano kamo?”
“Don’t get him wrong. I deserve it. He just want to protect you.”
“Protect from whom?”
“From… Me.”
Sandaling napatitig si Faith kay Lorenzo.
Ibinaba ni Lorenzo ang kamau ni Faith na nasa kanyang pisngi at hinawakan ang pisngi ng babae. “I always and repeatedly ask God, what I have done to deserve you?” He gently rubs his thumb to her cheek. “Otherwise, if I am not the one who deserves you, I can be that one just to have you.”
Dinama ni Faith ang kamay nitong nasa kanyang pisngi.
“Faith, I will do everything just to deserve you.”
Pinakatitigan ni Faith si Lorenzo. Memorizing every inch of him. His eyes, his lips, his proud nose, his dark hair… She just doesn’t want to miss this moment.
“Ipinapangako ko sa’yo… Na hinding-hindi ka magsisisi na binigyan andal ng isa pang pagkakataon. I love you.” He then kisses her on her forehead at ipinagdikit ang kanilanng mga noo.
“Lorenzo… Matagal ko nang ipinagdarasal sa Dios andal… Sana maibalik ka niya sa akin.” She feels his hand on her cheeks and look at his eyes. “And you are here… Waiting for me.”
“Faith…”
“Lorenzo, I love you…”
Sandaling napatitig si Lorenzo sa babae.
Ilang andal pa ay he reaches for her lips and capture it with his. Tasting her sweetness, hinapit niya pa palapit sa kanya ang babae by pulling her on her waist.
Faith emmidiatly respond to him and encircled her arms around his shoulder.
Hindi niya maipaliwanag ang nadarama. Kung maaari lang ay baka kanina pa nagpagulong-gulong ang puso niya sa sobrang bilis ng pagtibok niyon. Ang tanging tumatakbo na lamang sa kanyang isip nang mga oras na iyon ay---
‘I love him so damn much…’
‘I love her so damn much…’
Itutuloy….
•×•×•×•×•×•×•×•×•×•
Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~