45 | An Old Friend

Follow me on Facebook:

Juanna Balisong

ENJOY READING (/>o<)/

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

NAGLALAKAD si Damien sa gilid ng side walk habang tumitingin-tingin sa mga panindang nakahilera sa gilid ng daan. Nakasunod naman sa kanya ang kapatid na halatang bagot na.

“Hey dude, ilang oras na tayong naglalakad paroo’t parito but until now wala ka paring nabibili na kahit ano.” Kinuha nito ang isang cap na may tatak na isang sikat na basketball team. “Woah… a limited-edition cap of Golden state warriors.”

Nilingon ni Damien ang kapatid.

“Excuse me,” tawag pansin ni Cesar sa nagbabantay ng tindahan. “How much for this cap?”

Lumingon sa kanya ang babaeng-lalaking-babaeng kulay pink ang buhok.

“Otsenta (80) nalang sa’yo pogi.” Anito habang ngumunguya ng bubblegum.

“Just 80 pesos for this cap?” Tila hindi makapaniwalang turan ni Cesar.

“Mahal naman, pwede bang singkwenta na lang?” Singit ni Damien.

“Ay nako fafs lugi kami sa singkwenta.” Inipit nito sa tainga ng kulay pink na buhok.

“It’s okay bud it’s just 80 pesos.” Ani Cesar at maglalabas ombrer ng pera sa wallet.

Binalingan ni Damien ang kapatid at pinigil ito.

“What?”

Muli bumaling si Damien sa ombreroa o tindero. “60 pesos.”

“Hmp! Sige ombre.” Kinuha nito ang cap mula kay Cesar at inilagay sa plastic.

“Here.” Abot ni Cesar ang 50 pesos bill at ten pesos na barya na pambayad.

Kinuha nito ang bayad at pasimpleng hinaplos ang kamay ni Cesar. Agad na kinuha na lamang ni Cesar ang supot at umalis.

Habang naglalakad ang dalawa ay kinuha naman ni Cesar ang biniling cap at isinuot.

“Why you have to do that?” Tanong niya sa kapatid.

“Do what?” Tugon ni Damien habang hindi siya nililingon at patuloy na tumitingin-tingin sa paligid.

“Deal with the price of this cap?” Patungkol niya sa suot na cap.

“That’s what we called stratagem. Diskarte.”

Huminto sila sa isang tindahan na nagtitinda ng mga laruan.

“What for?”

Kinuha ni Damien ang isang baril-barilan na laruan at itinutok sa kapatid. “Kung wala kang diskarte, maloloko ka.” Kinuha niya ang suot nitong ombrero at tinuro ang himulmol sa mismong logo sa gitna ng cap.

“What the…” Hinila ni Cesar ang himulmol at tuluyang natanggal ang logo sa cap.

“See?” Balewalang ani Damien at ibinalik ang laruan saka muling naglakad.

Napamaang na lamang si Cesar na tiningnan ang natanggal na logo sa cap.

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

Casa de Huespedes

ITINIGIL ni Tiffany ang sasakyan sa gilid ng kalsada ilang metro ang layo mula sa Casa. She checked the time on the dash board. Isinasaad doon na malapit nang mag-alas sais ng hapon.

Isinandal niya ang sarili at naihilamos ang mga palad sa mukha. ‘What am I even doing here?’ Kastigo niya sa sarili at tiningnan ang daan. Isa-isa nang umiilaw ang mga poste ng ilaw upang bigyang liwanag ang daan.

Huminga siya nang malalim bago hinubad ang seat belt at napagdesisyunang bumaba ng kotse. Nilakad niya ang kahabaan ng side walk hanggang sa Casa. Sandali muna siyang tumigil roon at tiningnan ang kabuuan ng Casa de Huespedes.

It’s almost 5 years simula noong huling mapunta siya doon. Nothing has changed to the Casa. Ganoon pa rin ito at talagang namintina ang kagandahang arkitekto ng Casa. Sa pagkakaalam niya ay matagal na dekadang nang nakatayo ang Casa de Huespedes, ito ay pagmamay-ari ng mga Zembrano simula pa noon sa ka-lolo-lolohan ni Lorenzo at ang mismong nagpapatakbo sa hacienda at rancho.

“Ah miss, sino po sila?” Tanong ng guwardya nang mapansin siya sa labas ng gate ng Casa.

“S-sorry kuya,” lumapit siya dito. “Nandiyan ba si Lorenzo?”

“Ah si Señorito ba kamo? Oo nandito s’ya. Ka-ano-ano n’yo po ba si Señorito Lorenzo?” Anito at itinutok sa kanya ang flashlight.

Napapikit siya at isinalag ang kamay mula sa ilaw. “K-kaibigan po.”

“Eh bakit parang ngayon lang kita nakitang pumunta dito? Sigurado ka bang kilala ka ng Señorito?” Sinipat nito ang mukha ng dalaga.

“Opo kilala niya po ako. Ngayon na lang po ulit ako nakapunta dito dahil matagal din siyang andal simula noong pumunta s’ya ng ibang bansa.” Pipikit-pikit niyang ani dahil sa flashlight na nakatutok sa kanya. “Kuya pwede bang pakibaba na ng flashlight anda?”

“Mahigpit pong ipinagbilin ni Don Rafael na bawal kaming magpapasok ng kung sino-sino at hindi kilala.” Pinatay nito ang flashlight at ibinalik sa bulsa. “Ano po bang sadya anda kay Señorito at ako nalang po ang magpapasabi sa kanya.”

“Kuya sinabi ko andal po sa inyo, kilala ako ni Lorenzo. Kung ayaw niyo pang maniwala, andal girlfriend n’ya ako noon.” Aniya at humawak sa grills ng gate.

“Ano pa nga po ang sadya anda sa ganitong oras?”

“Kailangan na kailangan ko lang po talaga siyang makausap. Kaya please. Papasukin niyo na ako dahil ang lamok-lamok dito!” Naiirita niyang saad at hinampas-hampas ang mga binti dahil sa mga lamok na pumapapak na sa kanya.

“Miss sinabi ko andal din po sa inyo na mahigpit na ipinagbilin ng Don na bawal kami magpapasok ng kung sino-sino. Kung gusto anda, bumalik na lang kayo bukas at magdala kayo ng ID para-“

“Boyet! Boyet!” Kaway ni Tiffany nang makitang dumaan ang lalaki.

“Hoy miss! Huwag ka nang mag-eskandalo pa dito kung ayaw mong tumawag ako ng pulis.” Pagbabanta sa kanya ng guwardya.

“Hindi ako nag-e-eskandalo, pwede ba? I told you, kilala nila ako dito! Boyet!” Muli niyang tawag pansin sa lalaki.

“Kung ayaw mo talagang tumigil tatawag na ako sa penthouse para ipahuli ka at ipa-ban ka sa village.”

“Boyet!”

Natigil si Boyet sa paglalakad nang may marinig na tumatawag sa kanyang pangalan. Napalingon siya sa gate nang makitang may kausap si Elmo na andals ng gate. Lumapit siya roon.

“Miss ano ba? Mapipilitan na talaga akong tumawag sa-“

“Ma’am Tiffany?” Pagkilala niya sa babaeng andals ng gate.

“Oh goodness Boyet thank you!” Tila nabuhayan ng pag-asang anas ni Tiffany.

“Kilala mo ‘to dong?” Baling na tanong sa kanya ni Elmo.

“Ah oo, k-kakilala ‘yan ni Señorito. Papasukin mo na.”

“Ganon ba?” Kamot nito sa ulo at kinuha ang andal bulsa saka binuksan ang gate. “Pasensya ka na miss ah, akala ko kasi isa ka na naman doon sa mga reporter na nagpapanggap na kakilala raw si Señorito.”

Binuksan nito ang gate at pinapasok si Tiffany.

“Mukha ba akong paparazzi?” Pagtataray niya at pumasok. “Here,” abot niya sa andal guwardya.

“Ano pong gagawin ko dito?”

“Pakikuha na lang ng kotse ko, naka-park sa labas.” Aniya at nagpatiuna nang naglakad.

Agad na sumunod naman si Boyet sa dalaga. “A-ah ma’am Tiffany, ano po ba ang ginagawa anda dito?”

“Kailangan kong makausap si Lorenzo.”

“Sige po, dumiretso na po kayo at ibabalik ko pa po ang mga gamit.” Ani Boyet at muling pinuntahan ang mga naiwang gamit. Tumigil siya at muling nilingon ang babae. “Nga po pala nandito rin po si-“ ngunit huli na dahil medyo malayo na ito at hindi na siya maririnig.

Ipinag-kibit-balikat niya na lamang iyon at kinuha ang mga gamit.

Nakatayo na si Tiffany sa harap ng malaking kahoy na pinto ng Casa. Kung kanina ay malakas ang kanyang loob na kaharapin na ang lalaki, ngayon ay tila pinanghihinaan na siya ng loob.

‘No Tiffany. Nandito ka na. Just talk to him.’

Huminga siya nang malalim at kumatok sa malaking pinto.

Nakarinig siya ng mga boses mula sa loob. Malamang ay mga kasambahay sa Casa.

Muli siyang kumatok.

“Saglit lang po.” Dinig niyang boses ng isang babae.

Kakatok andal siyang muli nang magbukas ang pinto at laking gulat niya nang makilala ang babaeng nagbukas nito.

“Faith?”

Bakas sa mukha nito ang pagkabigla.

“T-Tiffany…”

Natigil andal-aayos ng lamesa sila Seli at Martha nang makita ang among si Faith na pumasok sa dining room kasama ang isang babae.

“Faith, sino andal bisita ni-“ maging si nanay Rosa ay natigilan nang mapagsino ang kasama ng babae.

“Tiffany,” baling ni Faith sa babae. “Mabuti pa siguro kung sumabay ka na sa amin maghapunan.” Anyaya niya

“Hindi ba nakakahiya sa kanila?” Baling ng tingin ni Tiffany sa dalawang dalagita at kay nanay Rosa.

Inilapag ni nanay Rosa ang dalang ulam sa lamesa at tumingin sa kanya. “Huwag kang mahiya hija, marami-rami rin akong iniluto.”

Nilingon ni Faith si Tiffany, mababanaag sa mukha nito ang pangangapa kung papaano pakikitunguhan nang maayos ang mga tao sa Casa.

Naroon pa rin ang pagtataka niya kung bakit at ano ang ipinunta nito roon. Sabay silang napatingin sa bukana ng dining room nang pumasok si Lorenzo.

Agad na nangunot ang noo ni Lorenzo nang makita ang hindi inaasahang bisita. “What are you doing here?”

“L-Lorenzo…” Lapit ni Faith sa lalaki upang pigilan ito.

Napabuntong-hininga si Tiffany sa reaksyon ng lalaki. “A-alam kong hindi magandang makita ako dito but… I came here with no harm. Hindi ako pumunta rito para manggulo. In fact,” Tiffany looked at Faith. “I came here to talk to the both of you.” She then looked at Lorenzo

Doble-dobleng kaba ang nadarama ni Faith nang mga oras na iyon. Hindi niya alam at gulong-gulo ang kanyang damdamin.

“O siya-siya, alam ko andal napakahalaga ng pag-uusapan anda,” singit ni nanay Rosa. “Bago muna iyan kumain na muna tayo bago pa lumamig nang tuluyan ang grasya.”

“Dito po kayo maupo ma’am Tiffany.” Ani Martha sa dalaga.

Nag-si-upuan na ang lahat at sinimulan ang pagsasalo-salo ng hapunan.

**

Matapos maghapunan ay napagdesisyunan nilang mag-usap sa library.

Nakaupo si Tiffany sa sofa kaharap si Faith at Lorenzo.

“I… I don’t know how to start.” Basag ni Tiffany sa nakabibinging katahimikan.

“Tiffany…” Nais sanang lapitan ni Faith ang dalaga ngunit pinigilan siya ni Lorenzo. Napatingin siya dito.

Lorenzo just held her hands tightly.

“Faith…” tawag ni Tiffany at tumingin dito. “Aaminin ko hanggang ngayon masakit pa rin. Almost 5 years have passed pero hindi ko pa rin makalimutan yung sakit.”

Humigpit ang pagkakahawak ni Faith sa kamay ni Lorenzo.

“Tinanggap ko lahat ng masasakit na salitang ibinabato nila sa akin kahit na ako naman yung talagang dehado. They judged me not knowing the side of my story.” Ipinagdaop nito ang mga kamay at nilaro ang mga daliri. “Ako yung inagawan pero… bakit parang ako yung nagmumukhang masama?”

“Tiffany hindi ko sa’yo inagaw-“

“I know Faith.” Putol nito sa kanya ang she sadly smiled at her. “Alam ko na ang totoo na lahat ng nangyari ay sinabotahe lang. That time wala akong magawa. Ni-ipagtanggol ang sarili ko ay hindi ko magawa.”

Nanatiling tahimik at nakikinig lamang si Lorenzo.

“I know marami rin akong nagawang kasalanan sa inyo. That time, pilit kong ipinagsisik-sikan ang sarili ko na hindi naman dapat. Then someone thought me…” Tiffany looked at their clasp hands. “God did his thing to wake me up. Masyado akong nabulag sa sarili kong ambisyon. Masyado akong naghangad ng mga bagay na alam ng Diyos na hindi naman para sa akin. And I’m really really really… sorry for what I have done.”

Nasapo ni Faith ang bibig.

“Napakamakasalanan ko at ako pa ang andal dahilan ng pagkawala ng baby anda.” Napahikbi ang dalaga.

“T-Tiffany it’s not your fault.”

“No Faith. Kasalanan ko. Gabi-gabi akong hindi pinapatulog ng konsensya dahil sa panghihimasok ko pa sa inyo. If I have just let God’s plan for me and for the both of you, hindi sana mawawala ang anghel anda.”

Hindi na nakatiis si Faith at nilapitan na ang dalaga. Agad niya itong hinila at mahigpit na niyakap. “Tiffany… H’wag mong sisihin ang sarili mo. Kagustuhan ng Dios ang nangyari at alam kong may plano pa s’ya para sa atin.”

Gumanti ng yakap si Tiffany dito. She clutches her hands to her. “Faith, h-hindi ko alam… Hindi ko kayang patawarin ang sarili ko…”

Hinagod ni Faith ang likod ng humihikbing dalaga. “You should forgive yourself. Learn to accept your past and face the new beginning…”

Tahimik lamang na pinagmamasdan ni Lorenzo ang dalawang babae. He’s happy to see the both of them forgiving each other.

Bahagyang lumayo si Faith at hinawakan ang dalawang kamay ni Tiffany. “A-alam anda na… Miss na miss ko na yung bestfriend ko?”

Lumuluha si Tiffany na pinagmasdan ang babae.

“Tiffany… yung pangako natin sa isa’t isa hanggang ngayon nakakapit pa rin ako doon… That no one can seperate us… because we’re best of friends.”

“E-even boys can’t seperate us.” Humihikbing saad nito.

“Even boys can’t seperate us.” Nakangiting tango ni Faith sa kaibigan.

“Oh Faith! I miss you!”

Mabilis na muling hinila ni Tiffany si Faith upang yakapin ito.

Agad andal tinugon ni Faith ang yakap ng kaibigan. “H’wag ka nang umiyak yung sipon mo tumutulo na sa damit ko!” Tumatawa niyang saad.

“I-ikaw kaya itong iyakin!”

Mas lalo pang humigpit ang yakap nila sa isa’t isa habang walang tigil andal-iyak.

**

Yakap ang sarili ay tahimik na nakatayo si Faith sa veranda ng kanyang silid habang tinatanaw ang kabuuan ng magandang village na pagmamay-ari ng mga Zembrano.

Inayos niya ang pagkakasuot ng roba nang umihip ang malamig na simoy ng hangin.

Kanina pa nakaalis si Tiffany. She offered her to stay for the night ngunit mas pinili nitong umuwi sa kanila dahil mah mahalaga pa daw itong gagawin. Nangako naman ang kaibigan na muli itong bibisita sa kanila.

She heard some foot steps behind her at sa kanyang paglingon ay andal niya si Lorenzo na pumasok ng kanyang silid.

She pinned her hair behind her ears nang liparin iyon ng hangin.

Lorenzo didn’t cut his gaze to Faith upon entering her room. The moonlight embraces her beauty as if she is a goddess of the moon.

“Hey.” Ngiti ni Faith sa lalaki nang makalapit ito.

“Hey…” Lorenzo pulled her closer by holding her in both side of her small waist.

Agad andal inangkla ni Faith ang mga braso sa leeg ng lalake.

“You still up.”

“Uh… Yeah.” She shrugged. “Hindi ako makatulog e.” She again pinned her hair blown by the sweet and gentle air.

“Gusto mo bang patulugin kita?” Ani Lorenzo na may nakalolokong ngiti sa labi.

“Anong patulugin?!” Pingot ni Faith sa tainga nito.

“A-ah! I’m just kidding!”

Tumalikod si Faith dito at muling hinarap ang magandang tanawin.

Lorenzo from behind, muli siya nitong kinulong sa mga bisig by leaning his arms against the porch.

“I didn’t expect this day will come Lorenzo…” Faith utter out of the blue.

Lorenzo just kissed the top of her.

“Hindi ko inakalang magiging maayos ang lahat. Ang sarap sa pakiramdam na muling mayakap ang kaibigan mo na matagal mo ring hindi andal.” Faith leans against his strong chest.

Niyakap naman ni Lorenzo ang babae mula sa likod. “You told me before… That God has plan for everyone and everything.”

Nagtatakang binalingan ni Faith ang lalaki. “I did?”

“Ah-huh.” Tangong saad ni Lorenzo.

> Nakangiting bumaling ang batang si Faith sa batang lalaki. “God has plan for you and for everyone that’s why it happened…” <

Napangiti si Faith sa lalaki.

“Maybe this is God’s plan for me.” He tightly hugged her.

“And for me.” She holds his hands around her small waist.

“Maybe I can already sleep with you tonight-UGH!” Agad na daing ni Lorenzo nang makatikim ng siko sa kanyang sikmuran

Ilang andal silang nasa ganoon lamang posisyon at tinatanaw ang magandang tanawin ng El Pueblo Huespedes.

“Nga pala,”

“Hmm?” Baling ni Faith dito.

“Dad Sev called.”

“Si Daddy? Anong sinabi?”

“He told me I need to go to police station tomorrow. Kailangan na naming patakbuhin ang kaso.”

“O-oh… Alright.” Tango ni Faith.

Napansin ni Lorenzo ang pagbanago ng ekspresyon nito. “Hey love,” He hold the both side of her shoulder and make her turn to him. “I know your still traumatized of what happened. But I promise you na walang makakalapit at makakasakit pa sa’yo.” Aniya sa nangungusap na mata.

Faith just sighed and slowly nod her head.

Lorenzo kisses her forehead and hug her again even more tightly.

This time, he won’t let anyone again to hurt or even touch her. Sounds possessive and yeah… He is.

Itutuloy…

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~