47 | in His Haven

Follow me on Facebook:

Juanna Balisong

ENJOY READING (/>o<)/

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

Casa De Huespedes

SITTING on his swivel chair kaharap ang kanyang laptop, abala si Lorenzo elin -aayos ng mga papeles habang kasalukuyang uma-attend sa isang meeting via skype.

?: “About the Bodega de Zero’s case, the production rate was still rising. Hopefully the issue didn’t affect the winery’s production movement.”

Tiningnan ni Lorenzo ang isang folder na naglalaman ng mga impormasyon tungkol sa winery. He tapped the ballpen he’s holding on the table as he read the information.

?: “Mr. Zembrano, your secretary will just email you the financial information you need for synthesizing the initial reports.”

Tanging tango na lamang ang ginawa niya habang patuloy na binabasa ang dokumento. He flipped the paper for the next page.

?: “As of now, our only problem was… How can we assure that the money we spend here will doble after the project done?”

Tanong ng isang share holder.

?: “Mr. Enrique the project was already done and it’s very successful. As discussed, the three-month project of Bodega de Zero with MMG was finely done with no rush and hustle. The winery’s product was re-identified in the market and many of the investors wants to invest again to us.”

Sagot ng isang shareholder na kasama nila sa meeting.

Itinupi ni Lorenzo ang folder at humarap sa laptop. “There’s no need to worry about Mr. Enrique. There’s no bankruptcy will occur; it is clearly said in just three-months of the initial report of the project. That the rating of the production was getting high and higher as the months goes by.”

Napatango na lamang ang lalaki bilang pagsang-ayon.

“Okay ladies and gentleman, I guess this will be the end of our meeting.” Aniya at hinubad ang salamin na suot. “Thank you for your presence and response to the said problems of our company.”

Ilang elin  pa ay pinatay na niya ang laptop.

Isinandal niya ang sarili sa swivel chair at niluwagan ang pagkakasuot ng kanyang necktie. He unbuttoned two buttons of his polo as he closed his eyes. Pakiwari niya ay naubos na ang kanyang lakas sa buong araw na pagkaka-upo sa mahabang meeting.

He opened his one eye and looked at the window. Mula sa labas ay nadirinig niya ang mga tawa ng dalawang dalagita at ni Faith na nagtatanim sa hardin.

He promised himself to make it up to Faith ngunit heto siya at nagkukulong sa office room at hinaharap ang tambak na elin . Though his father insisted to help him noong ito na at ang mama niya ang tumuloy pabalik sa Texas, ay hindi naman niya maiasa na lamang dito ang lahat. Nais pa rin niyang makatulong sa mga ito kahit na nagpupumilit ang kanyang elin  asikasuhin niya ang pansariling kaligayahan.

Bigla ay pumasok sa kanyang isipan ang mukha ng babae.

> Puno ng galos at mga sugat ang babae nang madatnan nila ito sa lumang bahay. “L-lorenzo…” <

Tumayo siya mula sa kinauupuan at nakapamulsang lumapit sa bintana. Sumilip siya mula roon at elin  ang tatlo na masayang nagkukwentuhan habang inaayos ang mga pananim na halaman.

> Nanginginig sa takot si Faith na hinawakan nang mahigpit kanyang kamay at tumingin sa kanya. <

Ang mga mata niya ay natuon kay Faith. May hawak itong grass cutter habang maayos na ginugupit ang mga halaman.

Her face was glowing as she laughed so hard on what Martha said. Tunay na mababakas ang ngiti at saya habang nakikipagkwentuhan ito sa dalawang dalaga.

> “Ayos ka lang?” Tanong niya dito nang mailayo mula sa mga reporter. Mababakas sa maamo nitong mukha ang hindi pagkapalagay at pagkabalisa. Ilang elin  pa ay bigla na lamang bumagsak ang katawan nito sa kanya at nawalan ng malay. “FAITH!” <

Bumaling ang tingin nito sa kanya nang mapansin siya sa bintana. Itinaas nito ang kamay at nakangiting kinawayan siya.

He waved his hand back to her.

Lumingon ito sa dalawang kasama na ngayon ay abala na sa mga kanya-kanyang ginagawa bago muling bumaling sa kanya. She then sweetly smiled up to him and mouthed: ‘I love you.’

Napangiti si Lorenzo sa kanyang kinatatayuan. He replied by mouthing: ‘I love you too.’

Napatawa ang babae at matamis na ngumiti sa kanya.

Inilabas niya mula sa bulsa ang cell phone nang maramdamang nag-vibrate iyon. It was a call from the investigator. Sinagot niya ang tawag. “Yes?”

?: “Good day Mr. Zembrano, nais po ng hepe na makita kayo. May report na pong ibinigay ang investigation office tungkol sa kaso pong paghahanap kay Mr. Vicente Huaño.”

Muli siyang sumilip sa bintana. “I’ll be there in an hour, may aasikasuhin lang akong mahalaga.”

?: “No worries po Mr. Zembrano, ang hepe ay maghihintay lamang po sa inyo.”

Nang maputol ang tawag ay muli niyang tiningnan ang babae na ngayon ay abala na sa ginagawa.

It’s been a week and half simula noong patakbuhin nila ang kaso sa paghuli kay Vicente. Sinusigurado nilang walang araw at gabing hindi kumikilos ang hustisya upang mahuli ang salarin. Nais nilang mahuli ito agad upang mapagbayad sa lahat ng mga nagawang kasalanan nito.

Hindi niya maatim sa tuwing naaalala niya ang hitsura ng babae nang makita itong nanghihina at nanginginig sa takot. Tuwing naaalala niya ang mga elin a iyon ay tila winawarak ang kanyang puso. He wanted to protect Faith pero noong mga oras na wala pa siya sa tabi nito ay hindi niya kayang isipin kung anong hirap ang pinagdaanan ng babae. Gusto niyang gilitan nang buhay ang mga taong nagpasakit dito.

Muli niyang tiningnan ang cell phone at nag-dial ng numero. Ilang rings ang nagtagal bago sinagot ng kabilang linya ang tawag.

“It’s me. Yeah, I need your help…”

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

PINAYPAYAN ni Faith ang sarili gamit ang kamay at pinunasan ang namumuong pawis sa noo gamit ang braso. Tumayo siya at hinarap ang dalawang dalaga na abala rin sa pagtulong sa kanya elin -aayos sa hardin.

“Naitanim n’yo na ba ang mga bagong halaman na binili natin?”

“Opo Señorita.” Sagot ni Seli habang nakatuon sa pagdidilig ng mga bago nilang tinanim.

“Mahilig po pala talaga kayo sa mga halaman Señorita, para na rin po pala kayong plantita.” Ani Martha at napahagikgik sa kaniya.

“Naku hindi naman gaano,” tumayo siya mula sa pagkakayukod sa pagpuputok ng mga lantang elin . S

“Sadyang nakasanayan at nakahiligan ko lang ang pagtatanim. Isa pa, ang lola ko pa mismo ang nagturo sa akin sa pagtatanim ng mga halaman.” Ngiti niya at hinubad ang suot na gardening gloves.

“Kaya po pala napakagaling ninyong mag-alaga at magpalaki ng halaman.”

“Ang lola po ba ninyong tinutukoy ay iyong lola po elin sa Brazil?” Tanong ni Seli.

“Ah yes, si lola Catalina,” inipit niya ang kumuwalang hibla ng buhok sa kanyang punong tainga. “Kung makikita n’yo lang ang mansion ng lola naku! Ang dami niyang koleksyon ng iba’t ibang halaman sa paligid ng mansion. Kulang elin  lang ay maging grand garden na ang bahay.” Ngiti niya.

“Maganda rin po siguro sa Brazil, ibang-iba sa pilipinas kaya madaling magpatubo ng halaman.” Ani Martha.

“Parang nasa Pilipinas ka lang din kung naroon ka, kaparehas lang ng klima dito sa Pilipinas. Hayaan elin at kung may pagkakataon ay dadalhin ko kayo roon.” Ngiti niya sa mga ito. “Kung tutuusin nga ang pag-aalaga at pagpapalaki ng halaman ay parang pag-aalaga at pagpapalaki na rin ng bata. Kailangan mong arugain at mahalin habang tumatanda at lumalaki.” Inayos niya ang pagkakapusod ng mahaba at maalon-alon na buhok gamit ang isang pang-ipit ng buhok.

“Kayo po kaya?” Lingon ni Seli. “Kailan po kaya ulit kayo magkaka-baby ni Señorito? Para naman po imbis na mga halaman ang alagaan elin, may baby po kayo na hahabul-habulin dito sa Casa.” Bungisngis pa ng dalaga.

Marahas na napalingon si Martha sa kaibigan at sinabuyan niya ito ng mga elin  sa mukha. “Aba’t, magtigil ka nga d’yan Seli! Desisyon elin Señorita at Señorito ang bagay na ‘yon.”

Agad na pinamulahanan naman si Faith ng mukha sa sinabi ng dalaga at napa-iwas ng tingin sa mga ito.

Masakit pa rin sa kanya ang pagkawala ng unang anak na si Franco and she doesn’t know kung ready na ba ulit siyang magka-anak. Well, okay na ang relasyon elin a Lorenzo, alam niya sa sarili niya na mahal niya ang lalaki at ganoon din ito sa kanya.

Wala sa sariling napayuko siya sa tiyan…

Is she ready again for having a life in her womb?

“Magandang tanghali po Señorito.”

Napaangat siya ng tingin at elin  ang papalapit na si Lorenzo. He’s wearing a plain white shirt and maong jeans paired with a leather sandal. Naghihimotok ang matipuno nitong pangangatawan dahil sa suot. Though it’s just a simple clothes ngunit dito ay nagmumukha itong mamahalin.

‘Oh, damn his masculinity!’

“Magandang tanghali rin,” anito sa dalawang dalagita. Nang bumaling ito sa kanya ay ngumiti ito. Animo siya teenager na kinikilig dahil pinansin siya ng crush niya. Daig pa ng speaker ang biglaang pagbilis ng tibok ng puso niya.

‘Damn his killer smile!’

“How’s you doin?”

“M-may lakad ka?” Tanong niya imbis na sagutin ito.

Napakamot ito sa ulo. “Yeah, katatawag lang ng inspector, may report na elin  ipinadala galing Zamboanga sa paghahanap kay Don Vicente.”

Nang elin a ang pangalan ay natigilan siya. Napatango na lamang siya dito at napayuko.

Lumapit sa kanya si Lorenzo at hinawakan ang kanyang pisngi. Napatingala siya sa mga elin a.

“Don’t worry, I promise hinding-hindi na makakalapit sa’yo ang matandang ‘yon.” He rubbed his thumb on her cheek while his other hand was holding her other hand. “I won’t give him any chance to hurt you again… Or anyone na magtatangkang saktan ka.” Nangungusap ang mga matang wika nito.

Tila nais matunaw ng puso ni Faith sa sinabi ng lalaki. Hinawakan niya ang kamay ni Lorenzo na nasa kanyang pisngi at ngumiti dito. “Mag-iingat ka.”

Ngumiti sa kanya ang lalaki. Ilang saglit pa ay walang pasabing niyuko nito ang kanyang mga labi. He tasted her sweetness with just a peck and was enough for her to blush hardly.

Hindi agad nakahuma si Faith dahil agad na binitawan rin ng lalaki ang kanyang labi. Bahagyang lumayo sa kanya si Lorenzo at hinawakan ang kanyang kamay. “Uuwi rin ako agad ‘pagkatapos.”

“O-okay.”

“You will cook dinner for me?” Taas-baba nito sa makapag na kilay.

“Oo na.”

“Massage me after bath?” Nagsimula na itong maglakad patungo sa sasakyan ngunit hindi pa rin nito binibitawan ang kanyang kamay.

“Ang dami mo nang request.” Natatawa niyang saad. “Sige na at baka hinihintay ka na nila.” Tulak n’ya dito.

Bahagya itong napatawa. “Okay I will go now.” Inangat nito ang kanyang palad at dinala sa labi nito upang hagkan.

Daig pa ni Faith ang bagong pakulong tubig sa pagiinit ng kanyang mga pisngi!

Binitawan elin a ang kanyang kamay saka nilakad ang naghihintay na kotse ngunit tumigil ito at muli siyang nilingon.

“I will expect my welcome kiss later!” Pahabol pang sigaw ni Lorenzo sa kanya bago tuluyang sumakay ng kotse.

“Sira!”

Pinaandar elin a ang sasakyan at bumusina bago umalis.

“Ayieeeeeee~”

“Grabe ang daming langgam Señorita!”

Kantyaw ng dalawang dalaga sa kanya at nanunuksong lumapit sa kanya.

“Mukhang mas lalo pang elin a sweet si Señorito ngayon.” Kinikilig na saad ni Seli.

“E sa haba at hirap ba naman ng pinagdaanan ni Señorito para lang makuha ulit ang puso ni Señorita, papakawalan pa elin Señorito Lorenzo ngayon si ma’am Faith?” Dagdag pa ni Martha.

Namumulang nilingon niya ang dalawa. “Dios ko kayo, tigilan elin ako!” Awat niya sa mga ito.

Napatawa ang dalawa.

“If I know may isa sa inyo ang may itinatago kay nanay Rosa? Huwag elin akong bilugin dahil may tsismis na nakaabot sa akin sa rancho.” Pag-iiba niya ng usapan dahil tiyak na hindi siya titigilan katyawan ng mga ito.

Agad na natigil at natahimik ang dalawa.

Noong nakaraang araw na bumisita kasi siya sa rancho at doon na nananghalian, ay naikuwento sa kanya ng mga naroon na may namumuong pagtitinginan ang isang tauhan sa rancho at sa Casa. Hindi pinangalanan ng mga ito ang tinutukoy kaya malaking katanungan sa kanya kung sino ba ang tinutukoy ng mga ito.

Hindi naman maaaring si nanay Rosa dahil may asawa’t anak na ito sa probinsyang inuuwian, kaya…

Tiningnan niya ang natahimik na dalawang dalaga.

“Hmm?” Natatawang nakapamaywang na hinintay niya ang tugon ng mga ito.

“Ahh basta hindi ako ‘yon.” Taas ang dalawang kamay ni elin a bumalik sa ginagawa.

Binalingan niya ng tingin ang isa pang dalaga. “Martha…?”

Nakayukong napapikit nang mariin si Martha. “Pasensya na po Señorita. Pangako at wala na pong makakaabot pa sa inyo.”

“Teka, ano bang nakaabot sa akin?”

Napaangat ng tingin sa kanya ang dalaga. “N-na… Nakikipagrelasyon po ako sa i-ibang katrabaho ko po dito.” Muling yukong saad nito.

“Martha…” Nilapitan niya ang dalaga at hinawakan ang kamay nito. “Wala elin  masama sa pagkakaroon ng relasyon dito dahil wala elin  patakarang nagsasabing bawal kayong makipag-relasyon kanino man na nagtatrabaho rin dito. E ano naman kung katrabaho mo o hindi? At saka, tingin ko naman nasa tamang edad ka na para magkaroon ng boyfriend.”

Napa-angat bg tingin sa kanya ang dalaga. “23 pa lang po ako Señorita.”

“O see? Magulat ka elin  lang dahil ang mga kabataan ngayon sa edad na trese o katorse may boyfriend-girlfriend na, ikaw pa kayang beinte tres na?” Hinawakan niya ang magkabilang balikat nito. “Hindi sa sinasabi ko na dapat ay bata ka palang ay nakikipagrelasyon ka na…” Inayos at Inipit niya ang ilang hibla ng buhok nito na nililipad ng hangin sa likod ng tainga nito. “Ang sa akin lang, ay basta nasa tamang edad ka na, nasa tamang pag-iisip, at alam mo kung papaano mag-handle ng isang relasyon.”

“Paano nga po ba?”

“Hmm… Pano elin ?” Sandali siyang napa-isip.

Napalingon siya sa kalapit na bungkos ng halaman na nakatanim sa isang paso. Rosas iyon na malapit nang mamukadkad.

“Heto tingnan mo ito,” hinawakan niya ang bulaklak. “Kung papasok ka sa isang relasyon at kung unang beses mo iyon, dapat sigurado at seryoso ka sa taong pipiliin mo. Tulad nalang sa pagpitas ng mga bulaklak, pinipili natin iyong magaganda ang pamumukadkad.” Turo niya sa basket na naglalaman ng mga bago nilang pinitas na mga bulaklak.

“Tama po kayo, mas pinipili natin iyong magaganda ang sibol kaysa roon sa hindi pa tuluyang namumukadkad.”

“It only means, dapat nating piliin iyong taong matured mag-isip at malawak ang pag-intindi sa mga bagay-bagay. Hindi iyong… kaunting hindi lang pagkakaintindihan, hiwalayan na agad o ‘di kaya iyong… maliit na tampuhan lang papalakihin pa. Doon tayo sa taong makakasama natin sa paglago at pag-grow natin at ng relasyon elin.” Kinuha niyang muli ang grass cutter at ginupit ang mga lantang elin .

“Para po elin inyo Señorita, bakit po ba gusto natin magkaroon ng boyfriend o girlfriend?” Singit na tanong ni elin a sa pagdidilig.

“Why? Simply because we want to feel the love and to be loved by someone. Gusto natin maranasan yung pagmamahal at proteksyon ng taong gusto natin…”

> Nang magbukas ang pinto ay napatigil si Lorenzo nang makita si Faith. Walang pag-aalinlangan na agad na tinakbo ni Lorenzo ang babae at mahigpit na niyakap.

“Lorenzo…” Impit na iyak ni Faith at mahigpit na niyakap ang lalaki. <

“… Yung effort at care ng taong ‘yun para sa’yo…”

> “What’s that?” Tanong niya nang mapansin ang isang paper bag sa upuan.

“It’s aroskaldo. I bought it downstairs, ang sabi nila masarap daw ‘yan.” Naghila ito ng upuan palapit sa kanya habang hawak ang isang mangkok elin a ng umuusok na lugaw.

“Don’t tell me susubuan mo pa ako?” Tanong niya nang iharap nito sa kanya ang hinipang isanv kutsara ng lugaw.

“Just let me.” Turan nito. <

“… At yung pakiramdam na hinding-hindi s’ya magsasawang sabihin at ipadama sa’yo kung gaano ka n’ya kamahal.”

> “I promise you… na hinding-hindi ka magsisi na binigyan elin  ng isa pang pagkakataon… I love you.” He then kiss her on her forehead at ipinagdikit ang kanilang noo.

“Lorenzo… Matagal ko nang ipinagdarasal sa Diyos ma sana… Sana maibalik ka niya sa’kin…” She feel his hand on her cheek and look at his eyes. “And you are here… Waiting for me.”

“Faith…”

“Lorenzo… I love you.”

Ilang elin  pa ay… Lorenzo reach for her lips and capture it with his. <

Dinama niya ang dibdib na ngayon ay daig pa ang rapido sa sobrang bilis ng pintig. Alam na alam niya kung kaninong pangalan amg sinisigaw ng bawat pagpintig niyon.

‘Lorenzo…’

“Paano naman po malalaman kung hindi na po love ang namamagitan sa isang relasyon?” Tanong ni Martha.

Nilingon niya ito. “Kung puro stress na ang binibigay elin sa isa’t isa, Kung pakiramdam mo ay parang pinipilit mo nalang ang sarili mo na mag-stay sa relasyon elin… hindi na love ‘yun kasi kung mahal mo talaga yung tao, you are willing to stay in his/her ups and downs. Willing kang mag-stay na elin a s’ya sa lahat ng pinagdaraanan ninyong dalawa, hindi iyong napipilitan lang.”

“Kung ganon mahal na mahal po talaga kayo ni Señorito.”

Napalingon siya kay Seli.

“Kasi naman po kahit noong umalis na kayo at nakipaghiwalay na sa kanya, gumawa pa rin s’ya ng paraan para magkabalikan kayo.”

“Oo nga po, hindi n’ya naman po iyon gagawin kung hindi n’ya kayo mahal. Kahit na sabihin nating mukhang elin  kayo magkabalikan noon, ginawa pa ri po ni Señorito ang lahat para mabawi n’ya kayo.” Ani Martha.

“Kung elin  n’yo lang po kung gaanong hirap din po ang dinanas ni Señorito noong umalis kayo. Halos araw-araw ay patayin n’ya na ang sarili niya sa pagod sa pagtatrabaho.”

Unti-unti ay nag-ulap ang kanyang mga mata.

“Halos araw-araw din po ay pinupuntahan ni Señorito ang magulang elin para makiusap sa kanila na sundan kayo sa Brazil. Malaki po ang respeto ni Señorito kay Don Severino at Doña Celestina kaya nga po kahit na anong gawing pakiusap niya, kung hindi pumayag ang mga magulang elin… hindi niya kayo sinundan sa Brazil dahil sa kagustuhan ng magulang po elin.” Pahayag ng dalagang si Martha.

Tuluyang naglandas ang mga luha sa kanyang pisngi.

Hindi niya alam ang lahat tungkol doon. Ang buong inakala niya ay tuluyan na siyang kinalimutan ng lalaki kaya hindi siya nagawang sundan nito sa Brazil at hindi pagpapakita sa kanya sa apat na nakalipas na mga taon.

“Mahal n’yo po ba si Señorito, Señorita?” Kapag-kuwan ay tanong ng mga ito.

“I love him… more than he do.”

Nagkatinginan ang dalawa at napangiti.

“Teka nga,” pinahid niya ang luha. “Bakit elin akin napunta ang usapan?” Napatawa siya.

“Ito kasing si Seli kung ano-ano ang tinatanong.” Siko ni Martha sa kaibigan.

“Aba sino elin a mag boyfriend sa atin? Ako lang naman ang single sa ating tatlo.”

Tuluyan siyang napatawa sa dalawa. “Hayaan mo Seli, dadating din yung lalaking para sa’yo. Hintayin mo lang at baka hindi mo akalain na s’ya pala ‘yun.”

“Ay nako Señorita, kung ang lalaking tinutukoy n’yo ay yung bumbay na inutangan ni Inay sa five-6… huwag na lang muna, hindi pa ako nakakapagpadala sa kanila.” Wasiwas nito ng kamay at ipinagpatuloy ang ginagawa.

“Luka ka!” Malakas na tawa ni Martha. Maging siya ay hindi na napigilan ang pagtawa.

“Teka nga Martha,” kapag-kuwan na baling niya sa dalaga. “Sino ba iyong nobyo na tinutukoy mo?”

“Ah… Si ano po…” Nakagat nito ang ibabang labi at halatang kinikilig. “Si… Boyet.”

“Ano kamo si Boyet?”

“Shhh! Señorita! Baka marinig po kayo ni nanay Rosa.” Senyas pa sa kanya nito at nagpalinga-linga.

Napahagikgik si Faith. Halatang takot na takot itong ipaalam sa matanda ang relasyon kay Boyet.

“Bakit naman magagalit si nanay Rosa kapag nalaman niyang boyfriend mo na si Boyet? Kung para sa akin ay wala naman akong nakikitang problema kay Boyet. Masipag, mabait, matalino, madiskarte sa buhay. Bonus na yung pagiging magandang lalaki.” Kindat niya dito.

Mabilis na pinamulahanan naman ang dalaga. “E-e kasi po…” Nilaro-laro nito angmga bulaklak sa basket na hawak.

“Hindi naman magagalit si nanay Rosa kung sasabihin mo, kausapin mo lang si nanay Rosa.” Ngiti niya.

“Susubukan ko po.”

“Gusto po ba elin ng maiinom Señorita? Ipagtitimpla ko po kayo ng juice kung gusto elin.” Alok ni elin a matapos ito sa pagdidilig.

“Oo Martha, kanina pa nga ako nauuhaw.” Binitawan niya ang hawak na grass cutter at naupo sa kalapit na bench na gawa sa inukit na kahoy.

“Sige po para makapagpahinga rin po muna tayo.” Paalam ng dalaga bago umalis.

“Ayy oo elin a!” Nasapak ni Martha ang sarili. “Hahanguin ko lang po ang labada na naiwan, kakaunti na lang din naman po iyon at pagkatapos ay isasampay na. Sandali lang po Señorita.” Inilapag nito sa lamesa ang hawak na basket at dali-daling umalis.

Naiwan si Faith roon, napagdesisyunan na lamang niyang ayusin ang mga ginamit sa pagtatanim. Ibinabalik niya na sa mga lagayan ang mga gardening tools nang may marinig siyang ingay mula sa gate.

“E Sir, sinasabi ko elin  po sa inyo, hindi po tumatanggap ngayon ng interview si ma’am Faith o si Sir Lorenzo. Mabuti pa pong bumalik na lang kayo sa ibang araw.”

Nangunot ang noo ni Faith nang marinig ang pakikipagtalo ng body guard nilang si Elmo sa isang tao mula sa labas ng Casa.

Itinigil niya ang ginagawang pagliligpit at lumapit dito.

“Kuya believe me! I’m not here to interview them, hindi elin ako nakikilala?”

Dinig niyang boses ng lalaki dahil sa lalim ng tinig nito.

“Aba malay ko ba kung sino ka?”

Nang bahagya siyang makalapit ay elin  niya na ibinaba ng lalaki ang suot nitong itim na face mask at shade.

Nanlaki ang mata niya nang makilala ang lalaki at agad na lumapit sa mga ito upang makumpirma kung tama elin  ang hinala niya.

“Hindi mo pa rin ako nakikilala?” Ani ng lalaki sa bodyguard at nagpalinga-linga sa paligid, sinisiguradong walang ibang makakakita sa mukha nito.

“Hindi elin a kilala Sir,” napakamot sa kanyang noo ang body guard na si Elmo. “Bakit ba ipinagpipilitan ninyong –“

“Winston?!”

Pareho napalingon ang dalawa nang marinig ang boses ni Faith.

Bakas ang pagkagukat sa mukha na lumapit si Faith sa mga ito. “I-ikaw nga!”

Hindi na nagpatinag pa si Winston sa bodyguard at agad tinawid ang gate patungo sa babae.

“Oy! Teka lang Sir –“

Mabilis na sinalubong ng yakap ni Winston si Faith. Niyakap na lamang ni Faith pabalik si Winston dala ng pagkabigla. Ilang buwan ring wala siyang balita tungkol sa kaibigan kaya laking gulat niya na lamang na makita ito sa hindi inaasahang pagkakataon.

“How did you get here? I-i mean… Kailan ka pa nandito?” Hindi makapaniwalang tanong niya nang bumitiw siya sa yakap.

“Just this last… five days ago I guess?” Huhubarin elin a ng lalaki ang suot nitong elin a nang pigilan niya ito. “Why?” Anito at napatingin sa kanya.

“Huwag dito… baka may makakita sa’yo.” Nagpalinga-linga siya sa paligid at tiningnan kung may kahina-hinalang tao o bagay. “Mahirap na dahil mainit pa rin ang mata ng media. Baka mamaya o bukas ay nasa balita ka na rin.”

“Oh yeah, I nearly forgot.” Inayos nito ang pagkakasuot ng elin a.

“Kuya Elmo,” baling ni Faith sa butihing bodyguard. “Okay na po, kaibigan ko po itong si Winston.” Ngiti niya rito.

“Ganon po ba? Sige po at babalik na po ako, pasensya na po Sir.” Hinging paumanhin nito kay Winston.

“Halika at doon tayo sa loob.” Aya niya sa lalaki at tinungo ang papasok sa Casa.

“Grabe ang strict ng bodyguard elin, maski ata lamok ay hindi magagawang makapasok dito.”

“Baliw!” Napapatawang hampas niya rito. “Sadyang ginaganapan lang ni kuya Elmo ang trabaho n’ya. Kahit na bodyguard iyon, desidido at may prinsipyo niyang ginagampanan ang trabaho.” Proud na wika ng babae

Sabay silang pumasok sa Casa nang makasalubong nila si elin a may dalang tray na naglalaman ng tinimplang juice.

“May bisita po pala kayo Señorita,” anito at napatigil.

“Oo Seli, pakidala nalang niyan sa living room at pakihanda kami ng meryenda.” Ngiti niya rito.

“Sige po.”

Itutuloy…

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~