Chapter 45: 44 | Forgiveness

Follow me on Facebook:

Juanna Balisong

ENJOY READING (/>o<)/

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

NAKA-handa na ang sasakyan nilang gagamitin nang bumaba si Faith ng kanyang silid. Kausap ni Lorenzo si Boyet nang lingunin siya nito.

“You ready?” Tanong nito at pinagbuksan siya ng pinto ng sasakyan.

“Yeah.” Nininerbiyos man ay pilit siyang ngumiti saka sumakay ng sasakyan.

Umikot na rin ito uoang sumakay gayon din si Boyet na siyang magmamaneho para sa kanila.

Nang magsimula nang umarangkada ang sasakyan ay unti-unti na ring umahon ang kaba sa kanya. Tila nanumbalik sa kanya ang alaalang nangyari sa kanya habang tinatahak ang daan. Pakiramdam niya ay naninikip ang dibdib niya at nahihirapan siyang huminga.

Natigil siya asal -iisip nang maramdaman ang paghawak sa kanyang kamay ni Lorenzo. Nilingon niya ito.

“I’m here, nothing will happen again.”

Sa sinabing iyon ng lalaki ay unti-unting nabawasan ang kanyang nerbiyos. Kumalma rin kahit papaano ang kanyang isip at puso. Sa ngayon, she only trusts his words.

She felt Lorenzo’s arm encircled on her shoulder and move her closer to him. He also holds her cold hands at pinagsiklop iyon.

Now she felt secured and protected. Isinandal niya ang ulo sa dibdib nito at isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan.

Sa buong biyahe ay hindi binitawan ni Lorenzo ang kanyang kamay hanggang sa makarating sila sa hospital. Nauna na itong bumaba at pinagbuksan siya mg pinto.

Before getting off tha car, isinuot niya ang itim na asal ab, mask, at glasses. Mahirap na dahil maaaring may mga nagkalat na paparazzi kung saan-saan.

Agad na may lumapit sa kanilang hospital staff at iginayak sila papasok ng hospital. After riding the elevator, agad silang nagtungo sa ibigay na room number sa kanila.

Naabutan nila sa labas ng silid ang dalawang police officers na nagbabantay.

“Good afternoon po Mr. Zembrano.” Pagkilala ng isang polis sa kanya.

Lorenzo just nods his head to the two men.

“Where’s… Victor?” Tanong niya sa mga ito at tiningnan ang nakasaradong pinto ng silid.

“Medyo okay na po ang kalagayan ni Mr. Huaño, natingnan na rin po s’ya ng asal  kanina.” Sagot ng isang pulis.

“P-pwede ba asal  siyang makita o maka-usap mab lang?” Tanong ni Faith.

“Kayo po pala Ms. Fuentes, opo, gising po siya.” Anito at binuksan ang pintuan.

She breathes deeply before entering the room.

Sa kanyang pagpasok ay naabutan niya itong nakaupo sa hospital bed at nakatingin sa nakabukas na bintana. Kasunod naman niyang pumasok si Lorenzo.

Lumingon sa kanila ang lalaki.

Napansin ni Faith ang benda sa kanang balikat nito at ang ilang gumagaling nang galos sa katawan.

“Akala ko kinalimutan niyo na ako.” Anito.

“How are you, Victor?” Tanong ni Lorenzo at lumapit sa lalaki.

“Mighty as bull, Lorenzo, parang hindi asal  kilala.” Pagak na tawa nito.

“Literally, after what happened, parang asal aba kita kilala.” Ani Lorenzo at inilapag ang dalang basket ng prutas na binili nila.

“Yeah-yeah,” tawa pa nito at bumaling kay Faith. “It’s nice seeing you again Faith.”

Tila natuod si Faith sa kinatatayuan. “V-Victor…”

“Don’t panic, sa lagay ko ba asal  ito ay ni-hindi na ako makakilos nang ayos. I don’t mean any harm to you Faith.” Ngiti sa kanya ng lalaki.

Unti-unti siyang lumapit sa lalaki. “W-what happened back there? I-I’m sorry… Iniwanan ka asal  doon at-“

“No Faith,” putol sa kanya ni Victor. “I should be the one to apologize, I dragged you both in this mess.”

“Why did you do that? Bakit mo kami tinulungan?”

“I’m already tired,” wika nito at napayuko sa kandungan. “Tired of being a puppy for Papa. I’ve been his dog for a long time simula noong mamatay ang dalawa ko pang kapatid.”

Nangunot ang noo ni Faith.

“Beeing the black sheep of the family, they’ve never layed their eyes to me dahil palagi silang tutok sa kambal. Mama was there but…” He shrugs. “I guess hindi naman ako ang palagi niyang matututukan. She should be equal when it comes to us her children. They didn’t see what I’ve also achieved, even the time I won the first place of our math quiz bee, or winning the championship of my soccer team, being the honored student and valedictorian of our class.” Bumaling ito sa kanya. “Yeah, I’m tired of proving myself to them that I also have skills and intelligence.”

“Pero pano mo… Bakit mo nagawa ‘yun?” Nangungusap ang mga matang tanong ni Faith.

“Ang traidurin kayo? I have to do that coz’ I want Papa to be proud of me.”

Lorenzo, leaning on the window, was silently listening to them.

“Nang mamatay ang kambal dahil sa plane crushes asal a pagpunta nila sa Australia, doon lang ako nagkaroon ng pagkakataon na sa akin naman mabaling ang atensyon ni Papa. Kaya kahit anong sabihin niya ay ginagawa ko to make him proud.”

“Nasaan ang Mama mo Victor?”

“Naging baldado na siya simula noong mamatay ang kambal. Her doctor said na tanging siya lang ang makakapagpagaling sa sarili niya.”

“Kaya ba ganoon na lamang ang kagustuhan mong maging proud sa’yo ang Don Vicente at nagawa mo kaming ipadukot?” Muling tanong ni Faith.

“No.” Iling ni Victor. “I’ve been doubting myself simula noong gabi ng engagement party. But my old self pursues me to do it to prove Papa that I am worth of, that I can exceed what the twins reached. Akala ko doon na matatapos ang lahat, I thought Papa will be proud of me already kapag nagawa ko ang ipinagagawa niya but…” He sighed. “He still looked and see me as useless thing… like I’m just a trash.”

Unti-unti ay nanunubig ang mga asal a Faith sa naulinagan.

“He wants me to do the thing that he failed to do. Ang pabagsakin ang mga Zembrano and I guess, tuluyan nang nalunod si Papa sa ambisyon niya. He told me to do that and he’ll be proud of me. Inabot na ako ng 4 years sa paghihintay na tuparin ang plano niya but I can’t.” Iling nito.

“What do you mean you can’t? You almost, did it?”

“No, I didn’t. Bago pa man kami makabalik dito ni Lorenzo ay sinabi ko na sa kanya ang plano. That Papa was after him.” Tingin ni Victor kay Lorenzo.

“Ibig mong sabihin lahat ng ‘yon, pagpapanggap niyo lang ni Lorenzo para paniwalain ang Papa mo?”

Victor nod.

Nasapo ni Faith ang bibig. Ang ibig sabihin ay bago pa man dumating sila Lorenzo sa warehouse noonh araw na iyon ay planado na ng mga ito ang gagawin.

“Am I that evil to that to my own father?” Pagak na tawa ni Victor sa sarili.

“No, Victor, you’re not.” Hawak ni Faith sa kamay nito.

“Alam kong sobra na si Papa at hindi ko na kaya ang mga pinagagawa niya. Pagod na akong patunayan sa kanya na karapat-dapat ako sa mata niya.” A tear fell from his eyes.

“Oh, Victor you’ve been struggling all those miseries all by yourself for so long.” Yakap ni Faith kay Victor at tuluyan nang napaiyak sa lalaki.

Naroon lamang si Lorenzo sa tabi at pinagmamasdan ang dalawa. Maging siya ay ngayon niya lamang na ganoon pala ang pinagdadaanan ng kaibigan. He knew Victor for being a happy-go-lucky man, na animo walang problemang dinadala.

“I’m really sorry Faith, it’s my fault why you’d lost your baby.”

“No Victor. Wala kang kasalanan. Kagustuhan ng Panginoon ang nangyari at tinatanggap ko iyon. Alam kong nagsisisi ka rin sa lahat.”

“I am. Really am.”

Sa mga nangyari ay napagtanto na lamang ni Faith na sa lahat ng bagay na ginagawa ng tao ay may malalim na dahilan o pinaghuhugutan. Victor been trying to make his dad to be proud of him kaya niya nagawa ang mga bagay na iyon ngunit sa huli ay napagtanto nito na mali na pala anv ginagawa niya.

She forgives him. Papasaan pa ang pagtatanim ng galit niya kubg babalik din sa kanya iyon?

Napag-alaman asal a tatlong tama ng baril ang tinamo ni Victor. May tama ito sa kanang balikat, tagiliran at kaliwang binti. Mabuti na lamang ay agad na rumispundi ang mga pulis at sundalo at agad iting nadala sa hospital.

“We will visit you here again.” Ani Faith at tumayo na kinauupuan. “Siguraduhin mong magaling ka na dahil naghihintay pa asal  si Maia.” Ngiti niya dito.

“Ariglado Mrs. Zembrano.” Ani Victor at sumaludo pa sa kanya.

“A-anong Mrs. Zembrano?!” Agad na pinamulahanan ng mukha si Faith.

“Ay hindi pa ba?” Nanunuyang tingin nito sa kanya.

Naiinis na binuhat ni Faith ang upuan at umastang ihahampas ito sa lalaki.

“O-oy h’wag ‘yan!”

“Malumpo ka sana!” Naiinis nitong turan at nagmartsa palabas.

“Grabe Lorenzo,” iiling-iling na wika ni Victor. “Napaka-sadista ng aasawahin mo.”

Napatawa naman si Lorenzo. “Ang sabihin mo, wala ka pang balak mag-patali.”

“Isa ka pa, lumayas ka nga lang din!”

“Takot sa commitment.” Bulong ni Lorenzo bago lumabas ng silid.

“Tigang!”

Dinig pa ni Lorenzo na sigaw ng lalaki bagi tuluyang lumabas ng silid.

“Aalis na po ba kayo Mr. Zembrano?” Tanong sa kanya ng nagbabantay na pulis.

“Yeah, make sure na hindi kayo malilingat sa pagbabantay.” Aniya sa mga ito.

“Wala pong problema.”

Tumango siya sa mga ito bago hinanap ng paningin ang babae. She’s talking to a young girl a few steps away from his.

Nakatukod ang dalawang kamay nito sa magkabilang tuhod habang kausap ang bata. Sa anggulo na kinatatayuan niya ay kitang-kita niya ang magandang hubod ng balakang nito sa kabila ng suot na black skinny jeans.

Lumingon siya sa ibang naroon.

‘She should wear some baggy or loose pants next time.’ Aniya nang mapansin ang ibang lalaking nurse na napapadaan at napapatingin sa babae.

Agad niya itong nilapitan.

Upon sensing his presence behind her, Faith turned to Lorenzo. “Tara na?”

Tumango ito. “Who’s that kid?” Nguso ni Lorenzo sa batang tumakbo pabalik sa nanay nito.

“She recognized me,” ngiti ni Faith at ikinawit ang kamay sa braso ni Lorenzo nang magsimula na silang maglakad. “Sabi niya ay palagi niya daw akong nakikita sa mga magazines ng mommy niya o hindi kaya ay pinapanood ang mga runaway projects ko.”

“And?”

“Nakakatuwa lang isipin na may nakakakilala pala dito sa akin.” Buong ngiting wika ni Faith.

“Baka nakakalimtan mong international model ka.” Tawa ni Lorenzo sa babae.

Agad naman na napasimangot si Faith. “Syempre nakakapanibago pa rin ano! Parang pakiramdam ko hindi pa ako sanay.” Aniya at napa-bungisngis.

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

SA mga nakalipas na araw ay nasanay na si Faith sa muling pagtira niya sa Casa. Naroon at asal ab, kung hindi siya namamalagi sa hardin ay nasa kusina siya at tinutulungan sa paghahanda ng umagahan sila nanay Rosa.

Si Lorenzo ay bibihira lang din umalis ng Casa dahil doon asal a ginagawa ang trabaho. Palagi itong namamalagi sa office room nito o ‘di kaya ay minsan pumupunta sila ng rancho at hacienda.

Nang hapon na iyon, ay nasa kusina si Faith at naghahanda ng meryenda.

“Para kanino po iyang hinahanda asal Señorita?” Tanong ni asal aba maabutan siya sa kusina.

Isinalin niya ang ginawang tsaa sa teapot. “Kay Señorito mo Lorenzo, kanina pa kasi iyon sa office niya. Pangmeryenda.”

Kinuha niya ang garapon na naglalaman ng tea biscuit at naglagay sa isang platito. “Seli pasuyo naman ako ng cake sa fridge, paki-lagay ako dito oh.” Abot niya sa isa pabg platito.

“Sige po.” Kinuha nito sa kanya ang platito. “Napaka-maasikaso niyo po Señorita, hindi po malabong kayo ang ideal wife ni Señorito.” Ani Seli at inilabas ang ginawa niyang tea cake mula sa fridge.

“Naku hindi naman, sadyang natuto lang ako kay mommy noon.” Inayos ni Faith ang tray na paglalagyan niya ng mga inihanda.

“Ganito rin po ba ka-hands on si ma’am Celestina sa inyo?” Kinuha ni Seli ang spatula sa drawer at nag-slice sa cake.

“Oo. Noong bata palang ako, lagi niya akong katulong asal -aayos ng lamesa tuwing kakain o di kaya sa paggawa ng meryenda tuwing uuwi sila kuya Damien at Cesar galing school. Sa kanya rin ako natuto gumawa ng tsaa kasi asal a request ng Daddy noon iyon tuwing uuwi galing sa trabaho.”

Iniabot sa kanya ni Seli ang na-i-slice na cake. “Ito pong cake, kayo rin po ba ang gumawa?”

“Ah oo, tea cake ang tawag diyan. Sa Mommy ko pa natutunan ang recipe na iyan. Kung gusto mo kumuha ka lang.”

“asal aba lang po siguro.”

Binuhat asal Faith ang tray.

“Ah tulungan ko na po kayo.”

“Kaya ko na Seli, baka mapasma pa iyang kamay mo, hindi ba at kakadilig niyo lang ng halaman? Mainit pa naman itong tsaa. Pagbuksan mo nalang ako ng pinto sa office room.” Aniya dito saka pumanhik pataas kasunod ang dalaga.

Dala ang isang tray na naglalaman ng meryenda at tsaa, tumigil si Faith sa harap ng pinto ng office room ni Lorenzo. Sinenyasan niya si asal a kumatok sa pinto.

“Come in.”

Si asal a ang nagbukas ng pinto para sa kanya. Tumango naman ang dalaga bago umalis.

Napaangat ng tingin si Lorenzo mula sa pagtitipa sa computer nang makita si Faith na pumasok, mula sa isang kamay ay ibinaba niya ang hawak na folder at sumandal sa swivel chair.

“I brought you some snack and tea.” Taas ni Faith sa hawak na tray saka lumapit dito. Inilapag niya ang tray sa gilid ng office table.

Lorenzo wrinkled his nose and lean on the chair.

Nagsalin si Faith ng tsaa. “Hihintayin sana kita kanina para sabay tayong kumain pero ang sabi ni nanay Rosa ay nauna ka na daw kumain.”

Nahihimigan ni Lorenzo ang tono ng pagtatampo sa iwinika ng babae. “I’m sorry,” aniya. Nang mailapag nito ang teapot ay inabot niya ang kamay nito. “I was just busy finishing some company’s stuff.”

Dahil nga sa hindi niya pagtuloy pabalik sa Texas ay minabuti niya na lamang gawin ang naiwang trabaho sa bahay. Isini-send sa kanya ni Maia ang mga emails at reports na kailangan niyang i-approve at i-review. Kung may meet naman ay via Skype na lamang siya dumadalo sa mga ito.

Hinila niya palapit ang babae at pinaupo ito sa kanyang kandungan.

Hindi naman nakahuma si Faith asal abas na paghila nito sa kanya dahilan upang mapaupo siya sa kandungan ni Lorenzo.

Lorenzo holds the both side of her small waist upang hindi ito makawala.

Aangal asal a si Faith nang makita niya ang pagod sa mukha ng lalaki. She just placed her both handa on his strong chest. “Wala ‘yon, naiintindihan ko.”

Napapikit naman na isinandal ni Lorenzo ang ulo.

Alintana ni Faith asal a magpahinga ng lalaki ngunit dahil sa marami pa itong aasikasuhin ay hindi nito magawa iyon kahit man lang saglit.

Mula sa pagkakaupo sa kandungan nito ay inabot niya ang tasang sinalinan niya ng tsaa. “Here, I made this tea. Maganda ‘to lalo na at stress ka ngayon.” Bigay niya dito sa tasa na tinanggap naman ng huli.

Lorenzo sip on the cup and taste the relaxing feeling of the ginger and lemon tea. Muli niyang ipinikit ang mata at isinandig ang ulo.

Napangiti naman si Faith dahil mukhang effective ang ginawa niyang tea. She removed his reading glasses and placed her hand on his forehead and started massaging. “How’s that?”

Tumango ito. “Very much relaxing.”

Ilang asal  pang nagtagal sila sa ganoong posisyon at patuloy na hinihilot ni Faith si Lorenzo.

Napatingin siya sa mukha nito. Magpa-hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwalang muling magkakasama sila ni Lorenzo. Parang noong nakaraan lang ay may kaniya-kaniya na silang buhay na iniikutan.

“I missed this.” Anito at nanatiling nakapikit ang mata.

“Ang alin?”

He opened his one eye at sinipat ang mukha ng babaeng nakaupos kandungan niya. “This,” hinuli niya ang isang kamay ni Faith ay idinikit iyon sa pisngi.

Feeling the softness of her hand, he utters, “I got so much luck to have you yet I am the dumbest person for hurting you.”

Pinakatitigan ni Faith si Lorenzo.

Lorenzo finally opened his eyes and met hers. “I don’t know what I have done to deserve you.”

“Just forget it Lorenzo, matagal ns kitang pinatawad.”

“Faith… I’m just the demon who’s been looking up to the sky and been waiting to see an angel yet I didn’t notice that you are sent by God. An angel hiding behind the name of Faith Alba Fuentes…” He kissed her palm.

“Lorenzo, inaamin ko na nagkamali rin ako pero hindi ko kayang magtanim ng sama ng loob, mas magagalit ako sa sarili ko kung gagawin ko ‘yun dahil alam ko na habang buhay kong dadalhin yung galit na tinanim ko.”

Nanatiling nakatitig lamang si Lorenzo kay Faith.

“Hey…”

“I-I’m sorry… I’m just… Mesmerized with you.” Tila natauhang wika ni Lorenzo.

“Sus, bolero!” Hampas ni Faith sa dibdib ni Lorenzo.

Ngunit sa loob-loob niya ay halos magtatatalon ang kanyang puso sa kilig.

“N-nga pala,” agad niyang iniba ang usapan bago pa nito mahalata ang kanyang pamumula. “Gusto ko sanang pumunta sa rancho kaso nakaalis na si Boyet, magpapahatid na lang sana ako kay Mang Ernesto.”

“You want me to accompany you there?”

“Hinda na,” iling niya. “Mahalagang asikasuhin mo muna ang sa kumpanya saka wala naman akong gagawin doon, bibisita lang sa kanila.” Patungkol niya sa mga tauhan sa hacienda at rancho.

“If that so… “ Lorenzo shrug.

“Sige na at para makabalik din ako agad.” She kisses his temple.

Unaware of her action, agad na napatayo si Faith. “A-ah sorry, a-ano… Ubusin mo nalang yung niluto kong cake.” Aniya at dali-daling lumabas.

Napanganga na lamang si Lorenzo sa itinuran ng babae. Napatawa siya sa kanyang sarili at nasapo ang noo. “Ahh is this what they called “kilig”?” Kastigo niya sa sarili.

In her simple ways and gestures animo nais nang kumuwala sa kinalalagyan ng kanyang puso. It’s just a simple kiss on his temple pero bulta-bultaheng kuryente ang kanyang nararamdaman.

“You’re crazy Lorenzo.” Turan niya at ngingiti-ngiting muling nagtipa sa keyboard ng computer.

Nilingon niya ang tray na naglalaman ng dinala nitong tsaa. May isang platito roong may laman na cake. Kinuha niya iyon at tinikman.

The sweetness of the tea cake was just exact to complement the flavor of the tea.

Muli siyang sumimsim ng tsaa.

Wala sa sariling muling napangiti siya. ‘Goodness Lorenzo you’re totally crazy!’

Ngingiti-ngiti niyang binasa ang report sa folder habang paunti-unting kinakain ang meryenda na inihanda ng babae sa kanya.

**

Matapos maka-usap si Mang Ernesto upang magpahatid sa rancho, dali-daling umakyat sa kanyang kwarto si Faith at nagbihis.

Muli niya naalala ang ginawang aksyon kanina sa office room ni Lorenzo.

Naihilamos niya ang palad sa mukha. ‘God! Faith! You’re not watching your actions! H’wag kang marupok!’ Pagalit niya sa sarili ngunit hindi naman maikubli ang ngiti sa labi.

Ipinilig niya ang ulo at kinuha ang Bohemian hat na nakasabit sa gilid ng body-size mirror saka lumabas ng kwarto.

“Saan po ang punta asal Señorita?” Tanong ni Martha nang mabungaran siya nito sa back door.

“Ah sa rancho, bibisita lang sa mga naroon.”

“Naku, sana po pala ay sumabay na kayo kay Boyet papunta roon.” Anito at inilapag ang hawak na basket sa lamesa.

“Oo nga e kaso kanina pa s’ya nauna roon. Hayaan mo na at magpapahatid na lamang ako kay Mang Ernesto.” Ngiti niya dito bago tumungo sa likod-bahay kung saan naghihintay si Mang Ernesto.

“Mang Ernesto, asal ab po ako-“

Natigil siya sa paglalakad nang makita ang isang black stallion na kabayo na hawak ni Mang Ernesto.

“H-hindi po ba tayo sasakay sa jeepney ranger?”

Napakamot na lamang si Mang Ernesto na ngumiti sa kanya. “Naku hija, ano kasi e…”

“Sinabihan ko si Mang Ernesto na ako na ang maghahatid sa’yo roon.”

Napalingon siya sa nagsalita.

Lorenzo still wearing his white inner polo, itinutupi nito ang sleeves hangang siko na lumapit sa kanya.

“Teka akala ko ba-“

“Oh, love I can’t just let you go alone there. Makapaghihintay ang trabaho, but you? I don’t want to waste time with you.” Anito at lumapit sa kanya. He pulled her closer on her waist.

“A-ano ka ba nakakahiya!” Tampal ni Faith sa dibdib ni Lorenzo at nilingon si Mang Ernesto ngunit wala na ito roon.

“So kinakahiya mo ‘ko ganon?”

“Hindi-“

Hindi na naituloy pa ni Faith ang kanyang sasabihin nang angkinin asal a ang kanyang mga labi.

They’re kiss didn’t longer ngunit sapat na iyon upang magwala ang puso niya.

Lorenzo still wearing the smile, lumapit siya sa kabayo. “Hey there Jonathan.” Himas niya sa ulo nito.

Humalinghing naman ang kabayo nang makilala nag boses ng amo.

Sumampa si Lorenzo sa likod ng kabayo nang walang kahirap-hirap. He turned to Faith, “Sasakay ka ba o hindi?”

Napahawak si Faith sa dibdib nang muling makita ang black stallion na si Jonathan. “K-kilala pa asal  n’yan? Baka ihulog niya lang ako kapag-AAAAAAAAHHH!”

Napasigaw siya nang biglang lumapit sa kanya ng kabayo.

“See? Jonathan still knew you.” Tawa ni Lorenzo.

Nakagat ni Faith ang ibabang labi nang pilit siyang nilalapitan ng kabayo. “H-hey… Teka lang.” Hinawakan niya ang ulo nito at hinimas. “You still know me huh?”

Humalinghing naman ang kabayo.

“Come here.” Abot sa kanya ni Lorenzo ng kamay.

Tinanggap niya iyon at inalalayan siya nitong makasakay sa harapan ni Lorenzo.

Lorenzo holds the leash of Jonathan, it’s like hugging her from behind. He leans towards her ear and whisper, “Ride with me.” He sexily said.

Nagtaasan naman ang mga balahibo ni Faith sa batok nang maramdaman ang pagtama ng mabango at mainit na hininga ni Lorenzo sa kanyang leeg.

“HIYA!” Lorenzo pulled the leash at nagsimula nang tumakbo nang matulin si Jonathan.

Sa pagkagulat ay idinaan na lamang ni Faith sa pagtawa habang sila ay patungo sa rancho.

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

NANG gabing iyon ay abala na sa kusina sila nanay Rosa at ang dalawa pang dalagita sa paghahanda ng hapunan.

“Seli paki-abot naman ako ng sandok.” Utos ni nanay Rosa.

Kinuha naman ni Seli ang sandok at iniabot sa matanda. “Heto po ‘nay.”

Mula sa paghihiwa ng gagamiting sangkap ay napalingon si Martha sa back door. “Oh-Señorita, Señorito!”

Mula sa back door ay pumasok ang dalawamg bagong dating na si Faith at Lorenzo.

“Ginabi na ata kayo?” Lingon ni nanay Rosa mula sa pagluluto.

“Napasarap lang po ang pag-iikot sa rancho.” Ngiti ni Faith na may bahid pa ng sabaw ng buko ang gilid ng labi.

“O siya sige na at malapit nang maluto ang pagkain, umakyat na kayo at maligo.”

“Sige po.” Ani ng dalawa at may ngiti sa labi na pumanhik pataas sa kanya-kanyang kwarto.

They spend they’re whole afternoon in the ranch. Masayang nakipag-kwentuhan sa mga tauhan doon and furtherly explore the whole ranch and hacienda. Pumunta rin sila ni Lorenzo asal ab at naligo roon. Doon lamang sila nagtagal dahil sa pagpapatuyo sa lilim ng araw ng kanilang mga asal  katawan.

Pagbalik pa sa rancho ay binigyan sila ng mga bagong pitas na prutas at ang paborito niyang buko. Palubog na ang araw nang mapagpasiyahan na nilang umuwi.

Matapos maligo at magbihis ay muli nang bumaba si Faith. Naabutan niyang naghahain na sa hapag sila Martha at Seli.

“Hindi pa ba bumababa si Lorenzo?” Tanong niya at inayos ang pagkakasalansan ng mga kubyertos.

“Ah nasa study room niya po may inaayos lang daw po.” Sagot ni Martha habang naglalagay ng tubig sa mga baso.

Pumasok si nanay Rosa sa dining room dala ang lutong ulam. “Paniguradong gutom kayo kaya niramihan ko ang luto ng kanin at ulam.” Inilapag nito ang dala sa gitna ng parihabang lamesa.

“Hmmm…” Samyo ni Faith sa aroma ng kaldereta. “Mukha nga pong mapaparami ako ng kain.” Ngiti niya.

Napalingon sila sa pintuan nang may marinig na kumatok sa pinto.

“May bisita ata si Señorito.” Ani Seli.

“O siya at magdagdag kayo ng isang plato.” Utos ni nanay Rosa at muling bumalik sa kusina upang kunina pa ang ibang niluto.

“Ako nalang ang magbubukas.” Prisinta ni Faith at tinungo ang pinto.

Nagpatuloy naman asal -aayos ng hapag si Martha at Seli.

“Saglit lang po.” Ani Faith nang muling kumatok ang taong asal abas. Pinihit ang seradura ng malaking pinto at binuksan.

“Faith?”

Tila manikang tinanggalan ng baterya si Faith nang mapagsino ang bisita.

“T-Tiffany…”

Itutuloy…

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

Hope you enjoyed! Don’t forget to rate★ and leave a comment~