Chapter 4 A Sudden Change After Two Years

"Jerome, apo," mahinang tawag ng kaniyang lola kasabay ng marahang mga pagkatok sa pinto ng silid, "apo?"

Unti-unting iminulat ni Jerome ang kaniyang mga mata at sinanay ang paningin sa liwanag. Kanina pa siya gising subalit wala siyang lakas upang bumangon. Natatakot siya. Natatakot siyang makompirma na nag-iisa na lamang siya. Basang-basa siya ng pawis dahil sa init ng panahon, nakalimutan niyang buksan ang ceiling fan kanina. Ilang sandali lang, lumikha ng ingay ang kaniyang tiyan. Ayaw pa man niya, kailangan na niyang bumangon. Hindi pagkain ang lalapit sa kaniya. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto, bumungad ang kaniyang lola. Sandali siyang natigilan sapagkat akala niya'y imahinasyon niya lamang ang narinig kanina.

"Mananghalian ka na, kanina pa ako nakahain. Masamang pinaghihintay ang pagkain."

Tanging tango lang ang isinagot ng binata. Naguguluhan siya sapagkat akala niya nakaalis na ang mga ito.

"Hindi pa po kayo nakakaalis?" tanong niya pagkaupong-pagkaupo sa matandang abala sa pagsasaksak ng stand fan. Matapos itong buksan, itinapat ito sa apo saka naupo.

"Napagpasiyahan ng ina mong sa susunod na lunes na lamang umalis. Sapat na panahon na siguro iyon para mapag-isipan mo ng mabuti ang nais ng mama mo."

Tumango siya at pilit na itinuon ang buong atensyon sa pagkain. Subalit, hindi niya magawang labanan ang pagnanais na itanong ang bagay na kanina pa gumugulo sa kaniyang isipan. Ibinaba niya ang mga kubyertos at tumingin ng diretso sa mata ng matanda.

"La, sa burol ni Jerson, aapat lang tayong nandoon. Dahil po ba iy—"

"Oo. Kaya huwag na huwag mong pagduduhan ang intesyon ng ina mo lalo na ang pagmamahal niya sayo, apo. Sapagkat sa puso ng isang ina, walang kahit na sinong anak ang lumalamang, lahat pantay. Sadyang noong mga panahong iyon higit na mas kailangan ni Jerson ang atensyon, pag-aaruga, at pagmamahal nang isang ina. Maniwala ka man o sa hindi, palagi niyang sinusubaybayan lahat ng mga kilos mo, nakabantay siya sa paglaki mo. Mahal ka niya tulad ng pagmamahal niya kay Jerson. Noong ikaw naman ang mas nangailangan sa kaniya, hindi ba nasa tabi mo siya? Sa isang ina, pantay lahat ng anak, sadyang may mga pagkakataon at mga sitwasyon lang na talagang mas higit na kailangan ng isa ang buong atensiyon niya."

Nais sumagot ng binata. Nais niyang kontrahin ang sinabi ng kaniyang lola. Ngunit, wala siyang makapang mga salita, sapagkat alam niyang totoo lahat ng mga iyon, pilit man niyang itanggi.

Walong taong gulang sila ng ma-diagnosed si Jerson na mayroong acute lymphoblastic leukemia. Simula ng araw na iyon, napunta lahat ng oras ng buong pamilya kay Jerson. Subalit, 'ni katiting hindi nakaramdam ng inggit ang batang si Jerome. Naiintindahan niya ang buong sitwasyon sa murang edad.

Dahil sa mabilis na paglala ng kalagayan ni Jerson at sa suhestiyon na rin ng doktor, pumayag ang mag-anak na sumailalim ang bata sa bone marrow transplant. Sa isinagawang human leukocyte antigen (HLA) typing, parehong nag-match sa kakambal si Jerome at ang ama. Ngunit, mas higit na nag-match ang ama kung kaya't siya ang naging donor. Ito ay dahil mas mababa ang tyansang magkakaroon ng komplikasyon pagkatapos ng operasyon kung mas match ang donor.

Subalit, likas talagang mapagbiro ang tadhana. Sa mismong araw ng operasyon, namatay ang kanilang ama, dahil sa isang maling akala.

Habang naglalakad papasok ng ospital sina Jerome at ang ama'y tumunog ang telepono nito senyales na may tumatawag. Dinukot niya ito mula sa kaniyang bulsa at sinagot. Naagaw ng isang uod na may matingkad na dilaw na kulay sa dahon ng isang halaman ang atensyon ng batang si Jerome at dahan-dahang binawi ang kamay sa pagkakahawak ng ama. Mangha siyang lumapit at binusog ang mga mata sa magandang nilalang sa kaniyang harapan. Upang mas matitigan itong mabuti, umikot siya at natakpan ng halaman.

"Jerome!" puno ng takot na sigaw ng isang ginang dahilan para maalerto si Gilberto. May nakita siyang batang lalaki na hinahabol ang bola sa gitna ng daan. Nabitawan niya ang telepono at walang pag-aalinlangang tumakbo upang iligtas ang batang inakala niyang kaniya.

Sa kabilang banda, nang marinig ni Jerome ang pagtawag sa kaniya ng kung sino, agad siyang tumayo. Harap-harapan niyang nasaksihan kung paano nabundol ang ama at ang isang bata ng ten wheeler truck.

"Papa!"

...

Nakahiga sa kama si Jerome, ginawang unan ang isang braso at nakapatong naman sa tiyan ang isa. Nakatingin lamang siya sa kisame na para bang ito na ang pinaka-interesanteng bagay sa buong mundo. Sa kaniyang isipan, paulit-ulit na naglalaro ang bawat salitang iwinika ng lola sa hapag.

"Tsk!"

Bumaling siya sa kanan, pero tila ba sirang plaka na paulit-ulit niyang naririnig ang bawat kataga.

Inis siyang bumangon at kinuha mula sa drawer ng kaniyang bedside table ang pakete ng yosi. Sa kasamaang palad wala na itong laman. Puno ng yamot niya itong itinapon. Ipinatong ang dalawang kamay sa dulong bahagi at huminga ng malalim.

Ang totoo'y nakokonsensiya siya. Nagagalit sa sarili dahil sa nangyaring alitan sa pagitan nila ng ina. Ipinangako pa man din niya sa sarili at sa kakambal na hinding-hindi niya hahayaang lumuha ang kanilang ina. Sa bandang huli hindi niya natupad ang simpleng pangakong iyon.

Kinuha niya ang pitakang katabi ng pakete, isinuksok sa bulsa ng suot na maong shorts, inabot ang itim niyang sumbrero, isinuot saka lumabas ng silid.

"La! Lalabas lang po ako saglit! Babalik din ho ako kaagad!" paalam niya sa matandang nasa likod ng bahay, nagsasampay ng mga damit.

"Sige, mag-iingat ka, apo!"

...

"Siya 'to 'di ba?" rinig niyang bulong ng kung sino dahilan para mas ibaba niya ang sumbrero at yumuko.

"Patingin nga? Parang?"

"Gaga, siya talaga 'to!"

"Ba't mo pa ako tinanong?"

"Kawawa naman siya. 'Apakagwapo pa naman niya."

"Naku! Tigil-tigilan mo nga akong bakla ka! Timeline mo puro shared post ng pangba-bash sa kaniya atsaka sa lahat ng iyon may comment ka! Kasali ka pa sa mga group na dedicated para ipahiya siya lalo! Huwag ako!"

"Ikaw din kaya! Huwag ka ngang magmalinis diyan!"

"Hindi ako nagmamalinis! Ang akin lang, walang tayong karapatan na kaawaan siya. Isa tayo sa mga dahilan kung ba't siya nasa sitwasyon niya ngayon."

"Hays! Katakot talaga ang media 'no?"

"Hindi ang media ang nakakatakot? Kun'di ang mga taong kayang-kayang manipulahin ang katotohanan makuha lang ang simpatya ng karamihan."

Nakapagtataka.

Sanay na siya sa mga ganitong eksena subalit hindi sa ganitong tagpo kung saan pinapanigan siya.

May mali.

Subalit, gaya ng parati niyang ginagawa, nagbingi-bingihan siya at ipinagkibit-balikat ang mga narinig.

"Isang pack nga po ng yosi atsaka sim card."

Nakuha ng balita sa telebisyon ang kaniyang pansin.

"Kumakalat ngayon sa social media ang post na ito ng isa sa mga anak ng dating mayor at ngayon ay senador na si Christopher Gonzales Sr. Dito, ibinunyag niya ang mga tunay daw na nangyari bago at nang gabing namatay si Christopher Gonzales Jr., at ang kahayapong dinanas ng binata sa kamay ng sarili nitong pamilya. Matatandaang naging maingay na usapin ang aksidenteng ito dalawang taon na ang nakakalipas dahil sa brutal na pagpatay sa binata na pinagsimulan ng kaliwa't kanang protesta para sa pantay na pagtrato sa LGBT+ community at..."

"Anong nangyayari, Reina?"