Tumayo si Cyler at nakadungaw sa dalaga nang nagbabaga ang mga mata. “Kung hindi ka natutuwa, at least, may satisfaction akong naramdaman na napabagsak ko siya sa sahig ng ring. Dahil para sa ‘kin, naipaghiganti rin kita sa ginawa niyang kagaguhan sa ‘yo! Kahit matagal na ‘yong nangyari, alam kong naaapektuhan ka pa rin, Fiona. So don’t tell me you’ve moved on when you can’t even trust me and believe that I’m not like him!” Pagkatapos ay pinakawalan niya ang isang malutong na mura. Hinihingal. How ironic. Hindi man lang siya hiningal nang makipaglaban kay Orwin kanina. Pero ngayong kausap niya lang si Fiona ay ito na ang nararamdaman niya.
Napalunok ang babaeng nakatitig sa kanya. Nakita niya ang parang paglitaw ng luha roon pero mabilis itong kumurap-kurap para huwag iyon umalpas mula sa mga mata.
Parang gusto niya itong kabigin at halikan sa mga sandaling iyon. Pero ano ba ang karapatan niya? Baka lalo lang itong magalit sa kanya kapag ginawa niya iyon. Kaya naman ay napakuyom lang siyang lalo sa kanyang mga kamao. He clenched and unclenched his hands, controling himself.
“Let’s go, buds. We’re done here,” marahang aniya na lang kay Keith.
Habang si Keith ang pinagpamaneho niya ng kanyang kotse ay nakatingin lang siya sa rear-view mirror. Nakatayo pa rin si Fiona roon nang hindi nakakibo. Napamura na naman siya at napalingon sa kanya ang kaibigan pero hindi na nagsalita. Gusto niya talagang yakapin si Fiona at humingi ng sorry sa lahat ng sinabi niya.
***
Hanggang sa paghiga ay hindi maiwasan ni Fiona na huwag mapaisip kay Cyler. Nag-aalala pa rin siya dahil sa ginawa nito kanina. Flattered man siya nang malamang iyon ay dahil sa kanya kaya sinugod nito si Orwin para ipaghiganti siya ay baka naman lalaki lang ang gulo. At sa mga sinabi nito sa kanya, ramdam niyang may hinanakit ito at gusto niyang humingi ng despensa. Pero hindi naman kasi niya magawa iyon. Bakit? Sinabi niya ba ritong ipaghiganti siya? Masama naman kasing gumanti. Nanakit pa ng tao, eh.
She knew she was scarred for life, because of what Orwin did to her in the past. But scars heal. Kaya lang, naghilom na nga ba ang sugat na iyon na sanhi ng lalaking iyon? Ibig sabihin ba kapag nakalimutan na ang ginawa nito ay naghilom na ang sugat na iyon? Pero hindi, eh. Parte na iyon ng buhay niya. Ang dapat niya lang isiping maigi ay kung naka-move on na nga ba siya for real. Pero ang magiging takot pa rin para magtiwala kay Cyler ay nangangahulugan lang na hindi pa siya naka-move on. Takot siyang magtiwalang muli. Takot siyang masaktan ulit. Meaning to say, she was still traumatized and that only meant she was not ready to have a relationship with Cyler if he was indeed serious about her. True to her.
She was in a huge dilemma. Kung sasagutin ba niya si Cyler ay ibig bang sabihin na naka-move on na siya sa masakit na ginawa ni Orwin sa kanya noon? Well, maybe. At kung magiging masaya siya sa pasyang iyon, siguro nga ay naka-move on na siya. The problem was that she was afraid to take a chance. Damn herself. Damn her fear!
Ipinikit niya ang kanyang mga mata ngunit bumalik naman sa balintataw niya ang magandang katawan ni Cyler na nakita niyang walang suot na pang-itaas. Para kasi itong tukso at nanghahalina sa kanya.
Nag-iinit ang mukha niya at napasapo siya sa kanyang pisngi. Hindi siya makapaniwalang kinikilig siya ngayon sa kabila ng royal rumble sa utak niya. Pabiling-biling siya sa kanyang higaan at paimpit na napatili. Dumapa siya at saka pinukpok ang kanyang unan habang sumipa-sipa ang kanyang mga paa sa kutson.
***
“Ano’ng ginagawa natin dito, Cyler?” tanong ni Fiona nang dinala siya ni Cyler sa isang mataas na gusali. Hindi niya alam kung saan iyon. Ramdam niya ang malamig na hanging humaplos sa balat niya at napadungaw siya sa ibaba. Ang ganda ng cityscape dahil sa iba’t ibang kulay ng mga ilaw, katulad na lang ng ginto, pula, kahel, at berde. Parang nagkikislapang jewelries ang mga ito sa maitim na tela. Tahimik ang lugar at sila lang ni Cyler ang nandoon.
“I just want to show you this beautiful panoramic view, Fiona,” nakangiting anang binata.
Napangiti siya at nagkiskis ang balat nila ng lalaki nang tumabi ito sa pagtayo sa kanya. Bumilis ang pagtibok ng puso niya dahil dito. Napaisip siyang mabuti kung sasagutin na niya si Cyler o hindi pa. Kailangan pa ba niya ng panahon o hindi na? May napatunayan naman na ito sa kanya at baka nga ay iba ito sa lahat ng mga lalaking nakilala niya, lalo na kay Orwin. Wala na itong ginawa sa kanya kundi ang ipaglaban siya. Hindi ba ang sobrang sweet naman noon?
Naramdaman na lang niyang hinawakan nito ang kanyang kamay at napatingin siya sa kamay nila bago siya nag-angat ng paningin sa guwapong mukha ng binata. Sa malamlam na liwanag ng mga poste roon sa rooftop na kinaroroonan nila ay kitang-kita niya ang maganda nitong ngiti. Lalo lang itong gumuwapo sa paningin niya.
“Ang ganda nga rito, Cyler,” ang wika niya at marahang pumihit para tingnan ang binata.
“Mas gaganda ang view na ‘to kung wala ka, Fiona,” sabi nitong nag-iba ang ekspresyon sa mukha.
Napakunot siya ng noo, hindi masyadong mabasa at maintindihan ang inakto ng lalaki ngayon. “A-ano’ng ibig mong sabihin, Cyler?”
“Mawala ka na sa mundong ito ang dapat sa ‘yo!” sabay tulak ni Cyler sa kanya mula sa rooftop nang nakatawa na parang demonyo.
‘Bakit? Bakit ito ang ginawa mo sa ‘kin? Hindi ba talaga ako nababagay sa mundong ibabaw?’