Chapter 26 Her Feelings

Asikasong-asikaso ni inay si Mr. Lereño, mataman lamang ako nakatingin sa kanila. Natigolan ako ng lagyan ni Charles ng pagkain ang aking pinggan. Sh*t! Bakit hindi ko naalala na kasama ko pala si Charles? Pilit kong kinukuha ang sandok na hawak niya.

"Ako na, dapat ako ang gumagawa niyan sayo." pabulong kong ani sa kaniya. Ngumiti lang siya.

"Kanina ka pa kasi tulala kina Mr. Lereño at ni Tita Carmen. Malay mo nagkakamabutihan sila, balo ang iyong ina at walang asawa si Mr. Lereño. Siguro naman, ayos lang sayo kung magkakaroon sila ng relasyon?" tanong niya na dahilan para matigilan ako.

Ayos lang ba sakin na magkaroon ng relasyon ang inay at ni Sir Lereño? Mayaman si Sir Lereño at walang-wala kami kung ikukumpara kami sa kaniya. Tiyak na huhusgahan lang si inay ng mga tao. Lalo na at single si Sir Lereño, hindi kagaya ng kaniyang ina na balo.

Pero wala namang masama doon, diba? As long as na mahal nila ang isa't-isa. Pero nakapagtataka lang dahil para silang matagal ng magkakilala kung paano nila pakisamahan ng isa't-isa. Minabuti kong itanong nalang iyon mamaya kay inay. Kumain kami ng tahimik hanggang sa basagin iyon ni Sir Lereño.

"Kamusta ang trabaho kina Mr. Sebastian, Athalia?" tanong ni Sir Lereño.

Nag-angat ako ng tingin at tiningnan siya. Bakit iba ang nakikita ko sa kaniyang mga mata. Is it longing? Pero longing iyon, bakit? Oo inaamin ko, magaan ang loob ko kay Sir Lereño, yun lang iyon. Dahil kung iisipin kong magkadugo kami hindi na makatotohanan iyon.

"Ayos naman po. Madami na naman siguro akong gagawin bukas." ani ko.

Pero ang totoo hindi ako okay, hindi maayos ang relasyon naming dalawa ni Luke. Nang maisip iyon, nakaramdam ako ng sakit sa dibdib. Asan na kaya siya? Baka sinundan niya si Mickaela at inayos na ang relasyon nila. Ang sakit na isipin ang mga bagay na iyon. Isang buwan, kapag lumipas ang isang buwan na hindi ko magawang mahalin si Charles, magtatapat ako ng narardaman ko para kay Luke. Ngumiti lang siya.

"Gusto kitang ipromote. As my assistant o secretary. Okay lang ba? Ipropromote ko Nicolas, maybe sa isang kompanya ko siya. He will be a supervisor, sobrang pinagkakatiwalaan ko iyon." ani Mr. Lereño na nagpagulat sa akin.

Ako?! Magiging assistant or sectetary ni Mr. Lereño?! Panaginip ba ito, hindi biro angaging sectetary kailangan kilala ka ng may-ari. Malaki rin ang sweldo. Hindi niya maiwasamg mapanganga pero agad din iyong itinikom.

"Nagbibiro po ata kayo, Sir Lereño." ani ko. Dahil wala akong maisip na dahilan para kunin niya ako. He's breaking the rule.

"Hindi ako nagbibiro, Athalia. I want you to be my secretary. I'm the owner of the company and i have the rights to break the rule." aniya sa seryusong tinig. Natigilan ang kaniyang ina na nasa tabi. Sabagay, tama siya. Siya ang may-ari pero ayaw ko rin naman na pagmulan ng tsismis sa kompanya. Nagyuko ako ng ulo.

"Sa katunayan, gusto ko po ang inaalok niyo." at nag-angat ng tingin tsaka tinitigan si Sir Lereño. "Pero ayaw ko po matsismis sa kompanya. Baka po sabihin nila na sipsip ako at—

" Then, tell me and i will terminate them." ani Sir Lereño sa seryusong tinig.

Napamulagat siya. Gagawin ni Sir Lereño iyon sa kaniya? Pero bakit? Dahil ba kay inay. Huminga ako ng malalim. Siguro, mas mabuti nalang tanggapin ko ang inaalok niya, makakatulong rin ang masasahod ko sa bahay. Malaki ang sahod bilang isang secretary. Tuningnan ko si inay na tahimik lamang na nakikinig samin. Tumango ako.

"Tinatanggap ko po ang alok ninyo, Sir Leteño. Ginagawa ko po ito, hindi para sakin kundi para kay inay." ani ko. Ngumiti ng malapad si Sir Lereño.

"And, i admire you for that." aniya.

Nakauwi na sina Sir Lereño at Charles kaya kaming dalawa lnalang ni inau ang nasa kusina at inaasikaso ang pinagkainan. Ito na ang tamang oras para tanungin ko lahat kay inay ang gumugulo sa aking isipan. Magtatanong na sana ako pero naunahan niya ako.

"Tanungin mo ang gusto mong tanungin, anak. Alam kong kanina mo pa guatong magtanong." aniya habang naghihugas ng pinggan. Mula sa ginagawang pagpupunas ng mesa ay tumigil ako at pumunta sa kaniyang tabi at tiningnan ang ginagawa niya.

"Sino si Sir Lereño sa buhay mo, inay?" tanong ko. Itinigil ni inay ang ginagawa at tiningnan ako ng matiim.

"Si Michael ay naging kasintahan ko noong college. May mga bagay pa na hindi ko pa dapat sabihin sayo, anak. Please, sana hintayin mo akong ipagtapat iyon sa iyo sa tamang panahon." aniya na punong-puno ng pakikiusap ang mga mata.

Huminga ako ng malalim. Walang dahilan para kontrahin ko si inay, mula pagkabata siya na nagpalaki at nagpaaral sakin. Ano nga ba sa isang pakiusap lang ay pagbigyan niya ang ina? Hinawakan ko sa kamay ang ina at ngumiti.

"Ano man ang mga bagay na iyan, naiintindihan ko po at maghihintay ako ng tamang pagkakataon para sabihin niyo ang mga bagay na iyan." ani ko. Niyakap ako ni inay ng mahigpit.

"Salamat, anak. Maraming-maraming salamat." aniya.

NASA kwarto ako at ginagawa ang ilang mga report sa laptop. Napatigil ako sa ginagawa ng biglang sumagi sa isip ko ang sinabi ni inay. May kinalaman ba kaya ito kay Sir Lereno. Dalawang taon pa lang ako noong namatay ang itay. Huminga ako ng malalim at iwinaksi ang mga iyon. Hindi makakatulong sakin ang pag-iisip ng kung ano-ano.

Itutloy ko na sana ang ginagawa nang biglang makarinig ako ng pagkatok sa bintana. Napakunot-noo ako at nakaramdam ng kaba. Hindi kaya magnanakaw iyon? Tumayo ako kinuha sa ilalim ng kama ang bat, nang biglang marinig ko ang pangalan ko.

"Athalia, papasukin mo ako." ani Luke.

Napakunot-noo ako. Anong ginagawa ni Luke rito? Bakit parang lasing siya? Binitawan ko ang hawak na pamalo at agad na nagtungo sa bintana para buksan iyon. Nang mabuksan ko iyon nakita ko si Luke na nasa ibaba at dali-daling umakyat. Napanganga ako ng tuluyan na siyang nakaakyat. Naamoy ko ang alak sa kaniyang hininga.

"Lasing ka ba?" tanong ko. Umiling siya.

"Hindi nakainom lang."

"Anong ginagawa mo rito, Luke?" nagtatakang tanong ko sa kaniya. Lumapit siya sakin, hinapit niya ako at niyakap. Nagtatakang niyakap ko din siya pabalik.

"May problema ba, Luke?" tanong ko ng humiwalay ako mula sa pagkakayakap sa kaniya t tinitigan siya ng matiim sa mga mata. Medyo namumula ang kaniyang mata at magulo ang buhok pero kahit ganoon, hindi nabawasan ang angkin niyang kagwapuhan. Tumitig din siya sakin pabalik.

"Ikaw ang problema ko, Ath." aniya.

Nasaktan ako sa sinabi niya. Ako pala dahilan kung bakit siya naglalasing, kung bakit ganito ginagawa niya sa sarili niya. Nagyuko ako ng ulo.

"I'm sorry, hindi ko sinasadyang saktan ka Luke." tiningnan ko siya. "Sana, kung umuwi kang walang kasintahan, baka sakaling naging tayo pa. Hindi naman ako pwede makipagkalas kay Charles dahil sa gusto kita." pero hindi lang pagkagusto kundi mahal. yan ang gusto kong sabihin. Huminga ako ng malalim. "Akala ko ba iiwasan mo ako? Bakit nandito ka ngayon?" tanong ko. Lumamlam ang kaniyang mga mata na nakatitig sakin.

"Kung maibabalik ko lang ang nakaraan ginawa ko ang dapat. Nasa huli talaga ang pagsisisi, kasalanan ko naman eh. Ito yung problema eh, kapag iniiwasan na kita pakiramdam ko kulang na kulang ako, pakiramdam ko May nawawalang parte ng katawan ko kaya hindi nagfufunction ang buong sistema ko." aniya habang tinititigan ako. Sobrang naaawa na ako kay Luke, hindi ko na alam ang gagawin ko. Mahal ko si Luke, pero paano si Charles? Nahahapong napaupo ako sa kama at ikinulong ang mga palad sa aking mukha.

"Hindi ko na alam ang gagawin ko, Luke!" ano ko at hindi naiwasang mapahikbi. Tumabi sakin si Luke at niyakap ako.

"Hindi kita pipilitin na hiwalayan si Charles. Pero desidido ako na hindi na kita iiwasan. Hindi ko kaya Ath, mababaliw ako." aniya. Naramdaman ko na basa ang aking balikat. Nagtatakang humiwalay ako sa kaniya.

"Bakit?" tanong ko.

"Noon pa man pinangarap na kita, Ath. Pinangarap ko na ikaw ang makasama ko hanggang sa pagtanda ko pero bakit ang daming hadlang? Bakit hindi ko kayang maging masaya?" tanong niya.

Dahil sa sinabi niyang iyon, sinapo ko ang kaniyang pisngi at hinalikan siya. Nagulat si Luke pero kaagad din tinugon ang aking halik. Hanggang sa naging mapusok iyon, naglalabanan ang aming mga d*la, dahil sa intensidad ng halikan na namamagitan samin.

Humiwalay siya sa halik at pinadaan ang d*la sa aking pisngi pababa sa king leeg na naging dahilan para mapaungol ako ng malakas at mapakapit sa kaniyang balikat.

"Luke!" sigaw ko habang nakatingala sa kisame at nakapikit ang mata. Kusang gumalaw ang mga kamay ni Luke at pinisil ang aking kaliwang d*bdib. Nahigit ko ang aking paghinga dahil sa ginawa. Walang sinuman ang nakahawak sa parteng iyon ng katawan.

"I want you, Ath. Walang sinuman ng pwedeng umangkin sayo kundi ako lang. Mahal na mahal kita." aniya.

Kaysarap pakinggan ang mga katagang binanggit niya. Tila musika iyon sa aking pandinig. Dahan-dahan niya akong inihiga sa kama at kinubabawan habang pisil pa rin ang aking d*bdib na tiyak na damang-dama niya dahil wala akong suot na bra. Tinitigan niya ako. Punong-puno iyon ng pagnanasa.

"I want you, Ath. Please tell me, you want me too." aniya habang masuyong nakatitig sakin. Napalunok ako. Para siyang mabangis na leon na handa kayong lapain sa paraan ng pagkakatitig niya. Naalala ko lasing pala siya, baka dala lang iyon ng kalasingan niya.

"Lasing ka lang, Luke. Siguro kung nasa tamang pag-iisip ka, tiyak na ayaw mong mangyari satin." ani ko, pero sa totoo lang. Gusto ko talaga ang mangyayari, gusto ko maramdaman kung paano angkinin ng isang Luke Sebastian. Masuyo niyang kinintalan ng halik ang tuktok ng aking d*bdib na naging dahilan para mapasabunot ako sa kaniyang buhok.

"Oh my God! Luke!" historikal kong wika.

"Nakainom ako at hindi ako lasing. So please, tell me Athalia that you want me too." aniya hinawakan ang laylayan ng aking damit tsaka iyon dahan-dahang itinaas, itinaas ko ang aking mga kamay para tuluyan niya iyong mahubad. Lumantad sa kaniyang harapan ang malalaman at malulusog kong mga d*bdib.

"F*ck!" aniya at tuluyang ipinxsok sa loob ng kaniyang bibig ang tuktok niyon na naging dahilan para lumiyad ang aking katawan at mabaon ang aking mga kuko sa kaniyang balikat. Muli, nag-angat si Luke ng mukha at nakikiusap na tinitigan.

"Please, Athalia. Tell me. Hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. This is a dream come true, na kaytagal kong pinangarap na maangkin ka at maiparamdam sa iyo ang pagmamahal ko." aniya. Tumango ako habang kagat ang labi.

"Yes, i want you too, Luke. Mahal na mahal kita." aniya na naging dahilan para manlaki ang mga mata ni Luke.

Ito na siguro ang tamang panahon para ipahayag ko ang nararamdaman ko para sa kaniya. Sawa na akong magpanggap, sawa na akong maglihim sa matalik kong kaibigan na alam kong matagal ng nagdusa at ayaw ko na magdusa pang muli. Gusto ko siyang alagaan at mahalin sa buo kong makakaya.