CHAPTER SIX : Day 2

Monday

12 midnight

Andre Distel Cebu Hotel

We didn’t meet again, good for me though. Hindi sa ayaw ko silang makita pero parang ganoon na nga dahil hindi kami close, and first we’re not compatible in same area’s, second he give me goosebumps that even my body can’t recognize.

I suddenly feel nervous for the fucking first time, at kahit kailangan hindi ko talaga naranasan ‘yun.

At bukod tanging siya lang ang kayang mag palabas ng sakit ko every time our eyes met.

He’s triggering something on me na hindi ko alam. I still figuring it out since that day we’ve met.

Anyway, time for work. Mamaya ko na sila poproblemahin. Evil smirk escape in my lips, time’s up.

I wear my usual dress, my black outfit nag lagay ako ng dalawang dagger at isang maliit na baril sa boots ko,

Nag lagay ako ng Fox style mask, na may ying yang na design sa mag kabilang gilid, pag tapos kong mag ayos sinakbit ang dalawa kong katana sa mag kabilang balikat, at lumabas ng veranda, tutal tulog na ang mga tao, wala na rin makakakita sakin kaya agad akong tumalon sa katabing veranda, at dahil glass door ang mga pinto sa lahat ng room, at doon ko din nakita ko ang kababalaghan nila, eer—my virgin eyes, fuck!

Dahan dahan kong binuksan ang glass door, well di naman nila maririnig yun dahil busy sila, masyadong busy.

“Oh—fuck faster b-baby”

“Babeeee.. I’m com. Ming”

“Me t-too ahhh”

“Ohh.. Ammm”

Really? So disgusting, tatapos ko na kaya para hindi ko na hindi ko na marinig ang kababuyang ito. This man who stole a million dollar is here in front of me with his mistress. Siguro kung ako may asawa ito at hindi na talaga siya sisikatan ng araw,

“Mukhang busy yata kayo” sabi ko, napalingon naman sila sakin. Hindi manlang narinig ang pag bukas ko ng sliding door dahil sa malakas na ungol na pinapairal nila. I won’t make it easy but I’m in tight schedule kaya no choice din at kailangan tapusin agad.

“Who are you?!” bakas sa mga mata niya ang gulat at kaba---sino nga ba ang hindi matatakot kung may bigla bigla na lang papasok sa gitna ng pag sisiping nila.

“You don’t need to know…” Sabay hugot ng baril saking likod, but I didn’t shoot them. Gusto ko muna makita ang itsura nilang nag mamaka awa bago tulungan na patayin. I made a research, pang VIP ang floor na kinuha nila, kasama din naman ng akin kaya soundproof. Tsaka may ilang body guards din sa labas at posibleng makatunog sila kaya, I will make them shut first.

“D-Don’t you dare…. come n-near us?!!” I smirked. And found myself walking toward them. Kita ko ang pangangatal nung babae at pag pinatagal ko to panigurado makakatawag ng pansin ito. Mabilis kong hinalbot ang phone sa gilid nila at parehong pinukpok ng baril para mawalan ng malay.

“This won’t take time.” Kinuha ko ang dalawang syringe, anesthesia kung baga.

Nang maka sigurado akong wala silang malay, marahas kong hinila itong babae. I don’t care if she’s naked. Ginusto nila ito dapat panindigan nila. I tied her to one of this chair ganun din yung lalaki. Nakatalikod sila sa bukas na veranda, I shut their mouth using needles and thread. Nag eenjoy talaga ako habang ramdam ko ang pag patak ng dugo sa kamay ko. I also set the guns and threads na nakatali sa gatilyo ng baril at itinali iyon sa doorknob. I will make them suffer first.

“Where’s that phone?” Naibato ko kanina dito yung cellphone ng lalaking ito. I want to make live. Para malaman ng mundo na ang isang katulad nila ay nawawala na sa mundong ito.

“Found it.”

I open the phone using his fingerprint. At binuksan ang Facebook live where every one can see it. Hindi na rin ako mag sasalita para walang masabi at wala silang mapuna sakin. Pinuwesto ko sa harap nila ang lahat, kailangan na lang magising ng dalawang ito. Umalis ako papuntang bathroom para makakuha ng tubig.

Itinapon ko sa dalawa ang ang tubig na dala ko.

“Hmmmmp” I know it’s hurting, lalo na pag nawala ang anesthesiang tinurok ko sa kanila kaya tumahimik na lang sila para hindi lalong sumakit ang tahi ng bibig nila. Kitang kita ko kung gaano kasakit ang ginawa ko dahil walang tigil ang patak ng luha at dugo nila sa sahig.

I won’t say a word since naka live nga kami diba. I should finish it now. I stand at back of door bago kinatok. It wasn’t lock. Sinadya ko iyon para pagbukas the trigger will be pulled. I smirk, the door slowly open at iniluwa ang dalawang body guard, kasabay nun ang pagputok ng baril diretyo sa ulo nilang dalawa.

The blood shattered all over the place. Gulat na gulat ang mga bodyguards dahil sa pag kamatay ng amo nila. How sad, hindi tuloy sila makakasweldo. They’ve panicked and called some mens, I rolled my eyes before closing the door loud to caught their fucking attention. Hindi naman ako nag kamali dahil agad silang tumingin sakin, pointing guns.

“Sino ka!” Ani nung isa pero hindi ko sinagot at agad na binato ng bagay na malapit sakin bago barilin sa ulo, agad din nag sugudan yung isa pero iwas at sipa lang ang ginawa ko hanggang makatyempo ako na barilin ito. I have silencer kaya chill lang dahil baka masabit pa ako. Mahirap masabit sa government. Kailangan ko ng lumabas bago pa dumating ang iba.

Kaya lumabas na ako nilagyan ko ng do not disturb at umalis na, ganun ka bilis—wala pang sabit. Medyo cruel pero masaya.

Hinayaan kong dumaloy ang malamig na tubig sa aking mukha, I end another life , I sighed bakit tila hindi ako sanay na para bang dati ay kating kati akong makakita ng dugo—well accept the fact that people change at any moment. Inayos ko na ang gamit ko ngayong araw din ang alis ko, I can’t stay here baka mabuking ako but I know it will never happen. Malinis ang pag kakagawa ko at marami din akong kasabay na mag check out. And also I delete all footage kung saan nakita ang mukha ko.

Pag tapos kong mag ayos ay lumabas na ako ng room ko at sumakay sa elevator at kung mamalasin ka nga naman nakasabay ko ang mga asungot na ito at ang masaklap naka pants at plain t-shirt lang ang suot ko, oh well I don’t care either,

The six of us are silent. Wala miski isa ang nag salita. It’s good though, hindi sila yung mausisa. They are silent type at mukhang hindi maganda iyon.

The presence they bring are unknown to me. Hindi ko mabasa pero ang tanging alam ko lang hindi iyon mapag kakatiwalaan.

Nakarating na sa lobby ang elevator at nanguna akong lumabas. Parang nasu-suffocate ako pag malapit sa kanila at iniiwasan ko siyang tignan miski sa reflection sa pinto.

Umiiwas ako, I hate him for bringing the pain in my head.

“Good morning, Sir amd Ma’am want can I do for all you” I look surprised when I found out where heading to one direction. Sa dami dami ng kakaininan bakit kailangan namin mag sama. Bumalik ang tingin ko sa babaeng ang lawak ng ngiti. Eh kung ginugupit ko ang bibig nito para hindi na makangiti?

“You have been mistaken. I’m not with them.” Natauhan siya sa sinabi ko at bigla namulta natakot yata.

“S-Sorry Ma’am. I---” She stammered.

“Just get me a sit.” I asked.

“But w-we don’t have another s-sit Ma’am. Our a-available sit is for eight people. I’m s-sorry.”I raised my brows, napaka poor naman ng lugar na ito.

Ano makikisalo ako sa kanila o aalis na lang ako? But I’m fucking starving kagabi pa ako hindi nakain. Hustisya naman! Napahilot ako sa noo ko dahil sa nga nangyari, damn it!

“It’s fine Miss, please lead us” napalingon ako ng biglang mag salita yung lalaking hindi ko kilala sa aking likuran,

“These w-way Ma’am and Sir”

Walang imikan ang naganap sa pagitan naming pito, subukan lang naman nila mag salita at lilipad sa kanila ang tinidor na nasa harapan namin. Gusto ko sanang sabihin sa kanila yun pero I don’t want to be harsh for my fellow student, it’s rude to kill them in public place though—I’m not like that killers.

“By the way, anong ginagawa mo dito Miss Steinford, if I’m not mistaken.”

“Vacation isn’t it obvious?” Pag mamataray ko, hindi naman talaga ako ganito mag kataon lang dahil sila ang nakasabay ko.

“Yes it’s our business since today is Monday and supposed to be like you should sit and read your notes early in a morning, not here” Bakit ang paki alamero mo?

Napatingin ako sa kanya ng wala sa oras, I shouldn’t look at them, but now I’m staring at this guy. The oldest look and the mature one out of five. He looks twenty years old but still in senior high?

“And how about you? What are doing here? You said it’s Monday. You are all students like me.” Serve him right!

“Well—its none your fucking business” Did he just curse me? I tightly hold my pork and while deadly stare at him. I didn’t realize I almost brake in half this poor fork.

“Well, its none your fucking business too.”

Bakas ng pag kagulat sa mukha niya pag gaya ko sa ginawa niya tss why? Sila lang ba ang may karapatan na mag mura duh…

Tahimik kaming kumakain—err ako lang talaga kasi kanya kanya sila ng usap hindi yata uso sa kanila ang table’s manner. Akala ko tahimik sila, sa elevator lang pala iyon. Nag iba ng nasa harap ng pag kain.

Hindi din naliligtas ang pasilay silay nilang tingin sakin kahit naman hindi ko sila tignan ramdam ko na nag nanakaw tingin sila sakin. Hindi ako mag aaksaya ng malaking pera para pasundan sila para halungkatin kung sino ba talaga ang mga ito.

I can guess who they are in just one click but wag muna ngayon ang panget niyo kasi este nila.

“Vlade”

Napatingin ako sa taong kambal ng sinagot ako kanina sa pag kakatanda ko dahil sa birth mark niya sa bandang leeg, yung isa kasi wala. He looks friendly tapos mukhang mapag kakatiwalaan pero taliwas ang nakikita sa kanyang mata.

“What?” He just stare at me and didn’t say a word. Its my que to pay my food and leave. How did he know my name? I mean first name? Wala naman sila nung unang araw na nag pakilala ako?

Nag madali akong tumayo saka nag iwan ng pera sa ibabaw ng mesa bago nag patuloy lumabas. Tss wala kong paki alam if they think I’m rude pero I just need to leave that place.

Hindi ko kayang mag tagal na kasama sila lalong lalo na ang lalaking iyon. He didn’t say anything. Pero madalas ko siyang mahuling nakatingin sakin. The way he look at me, I don’t like it, not at all!