CHAPTER FIVE : Day 1
Sunday,
August 15, 20XX
8 am
Sumakay na ako sa private plane ni Laxus, yung ipinahanda ko sa kanya. Hindi niya ako hinatid o ano. Ni pakita wala! He just text me where can I ride this shit pag katapos wala na. Ang sarap nga tirisin ng lalaking iyon.
Sumama tuloy ang timpla ko ngayon na dapat matuwa ako dahil mauubusanan ako ng bala pero wala my mood turn blank as usual. After what happen last night, my body get back to normal ng nagising ako sa banyo.
Hindi na yata nakayanan ng katawan ko kagabi kaya doon na lang. Wala naman masama dahil malinis naman ako sa bahay compare to my cousin, and speaking of the devil.
He sent me a phone yes phone! Even though I hate using that piece of crap, he didn’t let me say anything basta ipinadala niya sakin, then, he called me to that phone saying
“Use this shit or I will nag you until you die because of me”
See? What a creep.. Anyway this flight will be two hours long tapos may pasok pa bukas mag hahalf day na lang ako, nakakatamad tsaka for sure malalate din naman ako. My cousin is not in school tomorrow, may aasikasuhin yata sa opisina.
Pag kababa ng private plane ay bumaba na rin ako—alangan namang hindi na ako bumaba duh, isang backpack lang dala ko at puro gamit at gadgets ang laman at dalawang pirasong damit, hindi naman bakasyon ang dinayo ko dito, kaya wag kayong mag taka kung bakit ito lang dala ko. The heat here is so hot, damn…parang nag sisisi na ako na kinuha ko pero hayaan na sayang naman kasi.
“Taxi!” Pinara ko yung dumaan na taxi ayoko kasi mag intay ang haba pa mandin ng pila kaya mag babayad na lang ako ng mahal… anong silbi ng pera ko kung hindi ko gagamitin?
“Mam andito na po tayo” binigyan ko siya ng isang libo, at hindi na inintay ang sagot niya.
“Keep the change” sabi ko at dumeretyo sa hotel.
“May reservation po ba?”
“Yes, Kim Jung Lee” Wag kayong mag taka kung bakit ganan ang pangalan, hindi ako ang nag pareserved. I don’t even like the name, hindi naman ako mukhang koreana more like westerns sinces Steinford is my middle name, no choice naman kasi ako.
“Ah, Floor 8, Room 831” Isang swipe card ang ibinigay niya sakin, the way this receptionist look at me—para bang may konting mali ko lang tatawag na agad ng police to. Ganoon ba nakakatakot ang itsura ko?
I ignore and passed her side with my chest out. Akala niya naman uurungan ko siya, I can’t easily change my expression dahil matagal na natenga sa ganan, kaya walang makakapag sisi sakin kung bakit ganito ang itsura kumpara sa tumatakbo sa utak ko.
Ang crowded naman ng place na to, maya’t maya kasi akong nakakakita ng mga tao tapos yung nag iintay sa elevator ang dami din. Mag patayo rin kaya ako ng hotel dito? Para hindi na sila crowded.
The sound of this thing give me a sign to come forward but I stop half way to elevator door when a pair of eyes met mine…those familiar faces and someone eyes that is unfamiliar to me. I didn’t see him the first day I met this group. My vision start to blurred, and all I can see is his eyes. Pakiramdam ko lumulutang ako…I can’t feel my body…
“Hindi ka ba papasok Miss?!” Naputol ang pag titig ko sa kanya ng sumigaw ang babaeng matanda sa likod ko, I move forward kahit nangangatog pa ang binti ko at nag adjust pa ang mata ko fuck it! What was that?! Nag pasukan ang karamihan kaya napapunta ako sa likod sakto pang nasa likod ko sila wala ba tong balak mag reklamo? I release a deep sigh.
I need to focus baka dito pa ako abutin ng sakit ko mahirap na.
I secretly rolled my eyes when they met mine thru the mirror door. Kita ko sa mga mukha nila ang pagtataka, sino nga bang hindi kung kakapasok ko lang nung isang araw absent na ako tapos makikita nila ako dito…bakasyonista ang peg ganon?
Ramdam ko ang heartbeat ng taong nasa likod ko, its fast! Really fast, hindi ko alam kung hinihingal ba ito o ano.
Ramdam ko rin ang pag pipigil niya ng hinga, na conscious tuloy ako kung anong amoy ko! Ah, bahala siya, nakikiamoy na nga lang siya baka mag reklamo pa.
Bakit ba kasi ang tagal dumating nito sa floor ko, ramdam ko ang awkward na namamalagi sa hangin namin, we breath at the same area, sino bang hindi ma-awkward? Sige nga.
We’re not close kaya ganito ang situation namin.
The floor stop at five. Someone comes out pero may papalit din. Kaya nasisiksil kami. Hindi pa man ako nakakapag adjust something or should I say someone is touching my legs.
I simply look at this man hands in my legs, at pasimple pa talagang patalikod ka. But since I’m taller than him I lean forward and whisper to his ear.
“One more touch and this knife will cut all of your fingers. Trust me I’ve done it many times that I can’t even count.” Palihim kong tinarak sa kanyang tagilikan ang maliit na knife galing sa bulsa ko.
Hindi makikita iyon ng tao sa likod ko dahil sa siksikan at sa malaki kong bag na nakasabit sa balikat ko.
Bigla niyang tinangal ang kamay niya at malalim ang hinga pinakawalan, nanlalamig din ang mga pawis na lumalabas sa noo at leeg nito.
I scared him to well, I smirked.
The elevator suddenly stop at seven floor at mabilis na lumabas ang lalaki sa unahan ko.
Scary cats. Accidentally akong napatingin sa pinto ng muling nag tago mata namin. Those icy stares gave me shivers.
Hindi pamilyar ang mata niya pero ramdam ko may sinasabi ang mga mata niya. I hate to admit it but those eyes make me feel I’m the only one here together with him.
Yung tipong parang kaming dalawa lang ang nasa loob ng elevator na ito. Then again, bumalik ang panlalabo ng mata ko, people faces inside here suddenly disappears! What’s fucking wrong with me!!
I ignore it kahit na tuloy parin ang pag tingin niya sakin. I’m afraid he might read me like an open book kahit hindi naman talaga. He looks fiercer than what I looked like.
Hindi kaya ng powers ng itsura ko yung kanya.