CHAPTER FOUR: Sick

Behind the mask he wearing, Laxus seems pissed and bored holding a briefcase full of money, my money. I smirk and start to walk outside the café, but before I leave I look back to this blonde woman---and now dress into something cosplay? A maroon color dress with something white on it. Don’t tell me?!

I snapped when he suddenly shout at me, hindi ko napansin na andito na pala ako, I’m confused baka ganun damit din ang suotin ko fuck!

“What took you so long!” I raise my brows, hindi pa nga umabot ng isang oras ang pag iintay niya nag iinarte na agad. This is his problem, hindi marunong mag intay. Wala patient sa katawan, pero ang pag mamahal niya sa babaeng ‘yun umabot ng ilang taon.

“15 minutes, don’t be so exaggerated.”

“Matagal pa rin yu’n!” hindi ko siya pinansin at sumakay sa SUV na dala niya. Pinauna ko na siya kanina dahil baka may makakita samin at malaman ako ang hinahanap nila, baka napunyarda pa ang trabaho ko. I really don’t do jobs, ngayon na lang ulit hindi naman kami nag hihirap, libangan lang ba sakin, and to avoid my cousin na walang ginawa kundi kulitin ako, since malapit na ako sa kanya hindi ‘yun mag dadalawang isip na punta puntahan ako.

“Here. You won’t believe what happen happens earlier.”

My ear suddenly clap in excitement when I hear that words from him. Kadalasan kasi walang paki alam ang taong iyan, kung may mag saksakan o patayan sa harap niya. He usually ignore it kaya bihira ka lang makasagap ng tsismis sa kanya.

“Spill it out.” I said. My eyes check the case Laxus gave to me earlier, hindi ko na bibilangin dahil panigurado nacheck na niya ito. I’m just double check it, if it has tracking device or something.

“I saw the guys from your school, they looking for Lady Ki.”

Nawala ang mapag larong ngiti sa labi ko. It’s my hobbit when I check something, and that something is really bothers me pero nawala iyon dahil sa sinabi niya.

“They’re really into mess. I’m warning you Jin. Stay away from them, if you want hide more.”

Iyon ang huling narinig ko sa kanya bago kami makarating sa condo ko. He didn’t say anything, even a glimpse. Seryoso siya sa sinabi niya kanina. Alam kong pinoprotektahan niya ako but I can fight for my self. Hindi naman ako kikilos ng wala sa plano.

Pero naiintindihan ko ang gusto niyang mangyari. Hinintay ko pa rin ang tignan niya ako hanggang makababa pero umalis na at lahat wala pa rin. He didn’t say any words!

“Jerk.” I mumbled at tumungo sa elevator. Minsan talaga hindi mo maiintindihan ang ugali ng isang iyon, maiinis ka na lang talaga nakakagigil diba? Anyway, hindi naman ito ang unang pinadalihan ako ng ugaling ganon, pero parang mas nainis ako.

I can see my irritated face in elevators door after it closed.

“I will blow his head pag hindi niya inayos ang ugali niya.” Parang gusto ko tuloy ubusin ang bala ng baril kong dala, but I won’t do it here inside the elevator. Mapapagastos lang ako sa pag papagawa, iintayin ko na lang ang araw ng trabaho ko.

I’m about to open my door room when something move a few inches away from me. Stairs really? Napailing na lang ako sa napansin ko, Its not scary, its funny. They can’t attack in public places or talagang nag mamasid lang sila sakin.

Intayin lang din talaga nila ako mainis sila na lang ang papatayin ko kaysa kay Laxus. Tutal wala naman din silang pakinabang sakin.

I stare at my reflection, habang patagal ng patagal ang pag titig ko sa sarili ko, unti unting lumalabas ang mga blur na imahe.

“F-Fuck! Not a-again!”

Napahawak ako sa lababo dahil hindi ko kaya ang sakit ng ulo. I can see some blur images, hindi ko makita ang mga ito, tapos feeling ko lumilipad ang katawan ko! I can’t see anything! Hinayaan ko ang kamay kung kumapa sa mga drawer, tanda ko naman kung saan ang lagayan ng gamot ko, I just need to stand up!

Ito ang ayaw ko sa sarili ko, after that incident, hindi na nawala sakin ang sakit na ito. Para bang dala dala ko na ito hanggang mamatay ako.. para bang sumpa ito kalakip ng buhay ko..

“M-Mirror..” Kapa ko na ang salamin, behind this andito ang gamot ko… agad ko itong binuksan dahil habang patagal ng patagal pasakit ng pasakit ang ulo ko, nang hihina na rin ang tuhod ko feeling ko bibigay ito any moment—but that is not me, sanay na yata ako dito kaya---kaya ko pang tiisin.

My blurry sight is not very helpful pero kaya ko naman. This is my payment for those life my familys taken. Ito ang paniniwala ko, at sa akin ito ibinuhos.

“F-Found it.” Nahanap ko na ang isang pulang bote kung saan nakalagay ang painkiller ko. I drink one tablet from it, ramdam ko pa rin ang panangatal ng kamay ko—not in nervous, but in pain! I open the Fossett para makainom ako. Is this my worst day?

I shoudn’t mix my emotion, this is bad. Really bad. Hindi pwedeng mawalan ako ng control sa sarili ko, I can’t let that happen.

I let my body lean at bathroom floor. The coldness of the floor run in my body but I don’t care! Gusto ko lang maikalma ang sarili ko---this incident happen to me once every two months, na calcula ko na ito pero ngayon—It happen twice a month! Pangalawang beses ko na naranasan ang sakit na ito at ngayon ko lang naranasan ang maulit sa isang buwan!! I don’t know what happened! I’m fucking clueless…

Wala manlang ka sign sign! Bigla bigla na lang siyang aatake…this is bad.

Wag naman sana umatake pag dating ng trabaho. I must endure it..

“K-Kailangan ko na yata ulit mag gym..”