Thymine
Hindi ko alam kung ano bang eksaktong nangyari at kung bakit naging ganoon ang mga ikinilos ko. Pakiramdam ko ay panandalian akong nawala sa sarili at nalunod sa nakakabaliw na sensasyon. Hindi ko pa nararanasan ang ganoong bagay sa buong buhay ko.
Totoo ba ang lahat ng mga iyon o isang malaking panaginip lang? Hindi ko kayang paniwalaan. Ang hirap iproseso ng lahat. Napakabilis nito at hindi ko man lamang nasundan nang maayos. Sa isang kisap-mata, nangyari ang hindi dapat na mangyari.
Wala na akong mukhang maihaharap kay Rhian dahil pakiramdam ko ay sinamantala ko ang kahinaan niya. Ako ang lalaki na dapat na nagpigil sa kung anong mga posibleng mangyari. Kung sana ay hindi rin ako naging mapusok, wala sanang mangyayari na hindi namin inaasahan.
Tang ina! Nakakainis naman. Bakit hinayaan ko ito?
Hindi na namin maibabalik pa ang mga nangyari na. Sana ay walang magbago sa pakikitungo namin sa isa't isa. Pakiramdam ko ay hindi ko siya kayang tingnan nang diretso sa mga mta. Natatakot ako sa posibleng maging reaksyon ni Rhian. Pagkatapos ng mga ginawa niyang pagtulong sa akin ay pinagsamantalahan ko siya. Nakakainis naman!
Sana kainin ako ng lupa at maglaho na ngayon. Hindi ko na alam kung ano bang dapat kong gawin. Nakakainis!
Juskong buhay naman ito. Bakit ba hindi ako nagpigil? Ako ang may kakayahan na pigilan ang lahat dahil halatang wala sa kondisyon si Rhian pero wala man lamang akong ginawa. Kasalanan talaga ito ni Wince. Hindi sana mangyayari ang bagay na ito kung hindi niya kami pinaalis ni Rhian.
"Pero posible namang isang malaking panaginip lang ang lahat. Tama, pagbukas ko ng mga mata ay siguradong maayos lang ang lahat. Walang nangyaring hindi inaasahan," pagkukumbinsi ko sa sariling isipan.
Sandali nga, bakit parang sobrang sakit ng ulo ko ngayon? Ano ba talagang nangyari ay parang nawala kaming dalawa ni Rhian sa sarili? Hindi ako naniniwala na basta na lang itong nangyari nang walang kahit na anong dahilan. Basta alam kong nasa katinuan pa ako noong pumasok kami sa kuwartong ito.
Unti-unti kong iminulat ang mga mga mata ko para tuluyang makita ang buong paligid. Hindi ko alam pero nanlalabo ang mga ito na animo'y nababad sa sobrang liwanag. Malabo at hindi klaro ang mga bagay na nakikita ko. Bahagya akong gumalaw para tumayo subalit halos magulantang ako sa nakikita ko ngayon.
"Tang ina! Imposible! Hindi ito totoo. Paano ko hinayaan na mangyari ang ganitong klase ng bagay? Ano ba naman, Thymine? Bakit hindi mo pinigilan ang sarili mo? Maganda si Rhian at siya ang tipo mo pero hindi ito tama. Mali itong ginawa mo," naiinis na bulong ko sa sarili.
Hubo't hubad ang katawan ko at wala ni isang saplot ang natira. Tumambad pa sa aking tabi si Rhian na ngayon ay wala ring suot na saplot. Tang ina! Hindi ko alam kung anong gagawin. Kinakabahan ako. Hindi ko na alam kung totoo pa ba itong nakikita ko ngayon.
"Tang ina! Ano ba 'tong nagawa ko? Ano na namang katangahan ito, Thymine? Bakit mo ito hinayaan na mangyari?" naiinis kong sambit at agad na tinanggal ang kumot na siyang nagkukubli ng aming mga katawan.
Hindi ko na lang kung anong uunahin kong gawin. Kung dapat na ba akong tumakbo sa labas na parang walang nangyari at iwan ditong mag-isa si Rhian. Sobrang kinakabahan ako ngayon habang tinitignan siya dahil sa pagkakamaling nagawa ko. Hindi ko na rin alam kung may kapatawaran ba ito.
"R-Rhian, hindi ko sinasadya kung anong nangyari. M-Maniwala ka, sinubukan ko naman na pigilan pero nadala lang ako sa init ng nararamdaman. Hindi ko napigilan ang tawag ng laman. Ang tanga ko," mahinang sabi ko habang tinitingnan siya.
Isa-isa kong pinulot ang mga damit ko na nakakalat sa sahig. Kahit na medyo nahihilo pa ako ay pinipilit ko ang aking sarili na alalahanin ang lahat ng nangyari kagabi. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari ngayon. Ano bang dahilan at kailangan na mangyari ang bagay na ito?
"Thymine, halikan mo ako. Huwag ka nang mahiya dahil sigurado akong magugustuhan mo ito. Painitin pa natin ang malamig na gabi. Karapatan nating maging masaya ngayon."
"Wala ka pa bang ibang nahahalikan? Halika, tuturuan kita."
"Ganiyan nga, hawakan mo naman ang dibdib ko. P'wede mong pisilin at halikan 'yan. Sige na, huwag kang mahiya."
"Ganito ba? Masarap ba kapag pinagsasabay ko?"
"Ohh, bilisan mo pa! Thymine, ituloy mo lang. Hawakan mo ako. Bilisan mo pa. Bakit ang sarap?"
Halos mamutla ako sa mga naaalala. Hindi ako makapaniwala na nangyari talaga ang lahat ng iyon. P'wede ko namang pigilan si Rhian pero bakit mas pinili kong sundin ang gusto niya. Wala siya sa sarili kaya dapat mas nag-ingat ako. Paulit-ulit kong minumura ang sarili ko dahil hindi ko na alam kung ano bang dapat kong gawin.
Tang ina! May mukha pa ba akong ihaharap kay Rhian ngayon? Iniisip ko pa lang ang magiging reaksyon niya sa nangyari, kinakabahan na ako. Siguradong sisigawan at papatayin niya ako kapag naalala niya ang ginawa ko. Tang ina! Paano na?
"Hmm... Rhian, ang ganda mo. Alam mo bang lagi kong iniisip kung bakit ka laging nasa tabi ko. Maraming mga lalaking may gusto sa iyo riyan."
"Iba ka sa kanila. Alam kong mabait ka. Huwag mo munang magsalita. Ituloy mo lang ang ginagawa mo. Ohh! Ganiyan nga."
"Maghuhubad na ako."
Mahimbing pang natutulog si Rhian sa kama habang ako ay kanina pa nagpapaikot-ikot sa silid sa kakaisip ng gagawin. Ang dami kong naririnig sa isip ko ngayon na mas lalong nagpapakaba sa akin. Masyadong magulo ang lahat. Hindi ko pa rin lubos maisip na nangyari ito kagabi.
"Rhian, patawarin mo ako. Hindi ko alam kung saan ako dapat magsimula pero matatanggap ko kung magagalit ka sa akin. Sinabi ko naman kasi sa iyong nahihirapan akong magpigil pero nagpatuloy ka pa rin sa ginagawa mo. Lalaki rin ako na may pangangailangan pero hindi ko ito napigilan," naiinis kong sabi sa aking sarili.
Ako ang may kasalanan dahil sinamantala ko ang pagkakataon. Masyado akong nagpadala sa tukso at hindi nag-isip nang maayos. Kung sana ay mas naging maingat ako. Kung sana ay hindi ako nagpadala sa tukso. Kung sana ay pinigilan ko si Rhian. Ang dami kong pinagsisisihan. Nakakainis!
"Hindi ba masakit kapag ipinasok mo 'yan?"
"Dadahan-dahanin mo naman, hindi ba?"
"T-Tang ina! Ang sakit. Bakit parang sobrang laki niyan?"
"Halikan mo ako habang ipinapasok ko para hindi ka gaanong masaktan."
"Ohh..."
"Bibilisan ko na ba?"
"S-Sandali lang, parang may napunit sa loob ko."
Hindi ko na kaya pang tagalan ito habang patuloy na naaalala ang mga nangyari. Mas lalo akong nakokonsensya sa ginawa ko. Nawala ang pinakaiingatan niya dahil sa kapabayaan ko. Juskong buhay naman 'to! Ano na lang ang sasabihin ko sa mga kasamahan namin kapag nakita nila si Rhian?
Tang ina! May nakita pa akong dugo sa kama at ari ko kanina. Paniguradong masakit ang kaselanan ni Rhian pagkagising niya. 'Yon ang mga nangyayari sa napapanood at nababasa ko. Nakakainis! Hindi ko na yata magagawa pang harapin si Rhian. Parang mas mabuti pa na ako na mismo ang humanap kay Kamatayan para patayin niya.
Thymine, paano mo ito lulusutan? Magagawa mo pa ba itong ayusin?
Halos pigilan ko na ang paghinga ko nang bahagyang gumalaw si Rhian at nag-unat. Pinagpapawisan na ako at sobrang lakas ng pagtibok ng puso ko sa mga oras na ito. Malapit na niyang malaman kung anong nangyari. Siguradong katapusan ko na. Tang ina!
Huwag kang magmumulat ng mata. Rhian, huwag ka munang gigising. Hindi pa ako handa. Wala pa akong naiisip na dahilan na p'wede kong ipaliwanag sa 'yo. hindi ko alam kung magagawa mo ba akong patawarin sa nangyari.
Juskong buhay 'to! Parang kaharap ko na si Kamatayan sa sitwasyon ko ngayon. Mas gugustuhin ko na lang maglaho at kalimutan ang lahat. Hindi ko na alam kung kaya ko bang harapin ito. Hindi naman tama na basta na lang akong umalis o umakto na parang walang milagrong nangyari.
"T-Thymine? Ikaw ba 'yan?"
Halos kapusin ako ng hangin dahil sa pagtawag ni Rhian sa pangalan ko. Heto na ang matinding kaba na kanina ko pa nararamdaman. Ano nang gagawin ko? Siguradong gising na siya at makikita ang sitwasyon namin. Kahit na nakabihis na ako ng damit, alam kong alam niya na ako ang nakasiping nya kagabi. Kaming dalawa lang naman ang tao rito.
"R-Rhian, gising ka na. K-Kamusta ang tulog mo?" kinakabahang tanong ko sa kaniya.
Nahihirapan akong makahinga nang maayos at hindi ko siya matingnan sa mata. Sa ipinapakita ko ngayon, halatang may hindi ako magandang ginawa na siguradong ikagagalit niya. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa mga oras na 'to. Alam na ni Rhian na may nangyari sa amin. Wala na akong lusot sa pagkakataong ito.
"R-Rhian, ayos ka lang ba?" nag-aalala kong tanong nang tuluyan niyang makita ang sitwasyon niya ngayon.
Walang suot na kahit anong damit. Magulo ang kamang hinihigaan. May dugo at puting likido. Siya at ako na tanging tao sa silid na ito. Tang ina! Hindi ko na alam kung anong gagawin. Napako ako sa kinatatayuan ko ngayon habang hinihintay siyang magalit at saktan ako.
"R-Rhian, hindi ko sinasadya. Nawala ako sa katinuan at hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari. Ang huling naaalala ko lang ang nakapatong ka sa ibabaw ko at sinasabi mong bilisan ko, H-Hindi ko talaga sinasadya," nauutal na paliwanag ko sa kaniya.
Malikot ang mga mata ko at nagpapagala-gala ito sa buong lugar habang nagpapaliwanag ako sa kaniya. Sobrang nakokonsensya ako sa nangyari. Parang mas matindi pa ang ginawa ko kay Rhian kaysa sa mga pananakot at pagpatay ni Kamatayan. Ang sama ko. Kinuha ko ang pinakaimportanteng bagay na iniingatan niya.
"Nakahubad ako ngayon at masakit ang pagkababae ko. Thymine, ano sa tingin mo ang magiging reaksyon ko?" nagpipigil ng galit niyang tanong sa akin.
Ito na nga ba ang sinasabi ko. Ano na lang ang gagawin kong paliwanag sa kaniya? Sasabihin ko na namang nawala ako sa katinuan na dapat sa una pa lang ay nagpigil na ako? Hindi ko na alam. Oo, tanggap ko na kasalanan ko ang lahat at walang ibang dapat na sisihin kung hindi ako.
"Hindi ko alam kung anong ipapaliwanag ko sa 'yo. Rhian, saktan mo ako kung 'yan ang makakabawas ng sakit na nararamdaman mo. Wala akong ano mang ideya sa kung anong pinagdaraanan mo. Pasensya na talaga, hindi ko gusto na mangyari ito," nanlulumo kong paliwanag.
Ako ang nasasaktan sa kalagayan niya ngayon. Siya ang babae at siguradong nadehado siya sa ginawa ko. Hindi pa ito dapat na mangyari. Hindi dapat ito nangyari sa pagitan naming dalawa. Wala naman kaming malalim na relasyon para gawin ito. Tang ina! Sobra akong nagsisisi sa nangyari.
Nakita kong sumenyas ito na lumapit ako sa kaniya. Hindi na ako nagdalawang-isip at mabilis na pumunta sa kamang hinihigaan niya. Kahit na ito na lang ang magawa ko para mabawasan ang sakit na nararamdaman niya. Sobrang laki ng kasalanan ko.
"Nakakainis ka! Bakit ba ganiyan ka? Bakit hindi mo kayang panindigan ang ginawa mo sa 'kin? Thymine, binigo mo ako. Nagtiwala ako sa iyo pero anong nangyari?" naluluha niyang sabi.
Hindi na ako makatingin nang diretso sa kaniya. Inuusuig na ako ng konsensya ko ngayon. Kahit ako ay naluluha na rin dahil sa ginawa ko. Wala akong kwentang lalaki. Tinaggalan ko siya ng dignidad. Kinuha ko lahat ng mayroon siya. Hindi ko man lamang ito naisip bago ako magpadala sa init ng nararamdaman ko.
"Alam mo naman na palagi akong nariyan para tulungan ka pero bakit hinayaan mo itong mangyari? Thymine, nawala ang pinakaimportante sa akin. Maibabalik mo pa ba 'yon? Alam mo namang nawala ako sa katinuan pero bakit sinamantala mo ang pagkakataon? Nakakainis ka!" nahihirapang sabi niya at nakikita ko sa mga mata niya ngayon na sobrang siyang nasasaktan.
Gusto ko siyang lapitan para sabihin na magiging maayos lang ang lahat pero anong karapatan ko? Ako ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito ngayon. Ako lang ang dapat nas sisihin at wala nang iba. Kasalanan ko at hindi ko na magagawang ibalik ang lahat sa dati.
"R-Rhian, pasensya ka na..." nahihiyang sabi ko sa kaniya.
Ayoko na nang ganito. Gusto kong tumakbo sa malayo para hindi na ako makita ni Rhian. Ako ang puno't dulo ng lahat kaya baka sakaling gumaan ang pakiramdam ni Rhian kapag nawala ako sa paningin niya. Tama, ito na lang ang gagawin ko.
"Aalis ako kung sakaling 'yan ang makakapagpagaan ng loob mo. P-Pasensya na sa ginawa ko," muling paghingi ko ng tawad.
Unti-unti akong yumuko bago tumalikod sa kaniya. Wala na akong karapatan na lumapit at ipagtanggol pa ni Rhian. Tama na rin ang desisyon na ito para wala nang mahihirapan pa sa amin. Masyado na siyang maraming naisakripisyo kaya ito na ang tamang gawin ngayon.
"S-Sandali lang. Huwa ka munang umalis. May sasabihin pa ako sa iyo," pagpipigil niya sa akin nang akmang maglalakad na ako papunta sa pintuan.
May sasabihin pa ba siya na ikagagaan ng loob niya? Gusto ko nang mawala rito. Ayoko nang makita siyang umiiyak dahil sa akin.
"Thymine, dinugo ako. Ikaw ang nakauna sa akin, 'di ba? Tama ba ako?" nagtataka niyang tanong.
Tumango na lang ako bilang sagot sa tinatanong niya. Sa gilid ako nakatingin dahil hindi ko matagalan ang pagtitig sa tuwing nagtatama ang mga mata namin. Puno ito ng hinanakit dahil sa ginawa ko.
Nagulat na lang ako nang bigla niya akong niyakap at naluluhang nagsalita. Hindi ko maintindihan kung anong nangyayari sa kaniya. Bakit pakiramdam ko masaya siya sa nangyari? Ano ba talagang nangyayari? Hindi ko maintindihan.
"Ikaw ang nakauna sa akin. Salamat, ikaw ang unang nakipagtalik sa akin. Thymine, sobrang saya ko ngayon. Hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya," naluluha niya sambit sa akin.
Halos matulala ako sa naging reaksyon. Bakit siya masaya na ako ang nakauna sa kaniya? Ano bang mayroon? Maiintindihan ko naman kung magagalit siya sa akin dahil hindi tama ang ginawa ko pero bakit ganito?
"Rhian, bakit ka natutuwa? Hindi kita pinipigilan na magalit sa akin. Kung kinakailangan mo akong saktan ay gawin mo. Saktan mo ako para mawala ang sakit na nararamdaman ko. Bakit ka nagkakaganiyan? Naguguluhan ako," nagtatakang tanong ko sa kaniya.
Sa halip na magalit ay naluluha niya akong tiningnan at hinaplos ang pisngi ko gamit ang kaniyang kanang kamay. Nalilito na ako. Wala akong ideya kung ano bang tumatakbo sa isip niya. Hindi ba dapat pinapaalis na niya ako sa harapan niya at ayaw nang makita?
"Masaya ako dahil ikaw ang nakauna sa akin. Hindi ako nagagalit kaya huwag mong sisihin ang sarili mo. Siya nga pala, ako rin ang may dahilan kung bakit may nangyari sa atin kagabi. Planado ko na ang lahat," pag-aamin niya sa'kin.
Gulong-gulo na ako at hindi ko na talaga alam ang gagawin. Ang dami niyang inaamin na hindi ko napaghandaan. Hindi ito madaling maproseso. Kanina lang ay sobra akong nakokonsensya sa ginawa ko sa kaniya tapos malalaman kong planado ang lahat?
"Anong ibig mong sabihin na ikaw ang may dahilan kung bakit may nangyari sa atin? P'wede mo bang ipaliwanag? K-Kanina pa ako nahihiya sa iyo tapos ganito? A-Ano ba talagang nangyayari?" naguguluhang tanong ko sa kaniya.
Ngumiti lang ito bago sumagot. "May halong alak ang ininom natin kagabi. Ang alak na ito ay mula pa sa panahon ng mga espanyol kaya't malakas ang tama kahit kaunting patak lang. Nakita mo naman ang epekto nito sa atin kagabi," pagpapaliwanag niya sa akin.
Dahil sa sinabi niya ay bahagya ko siyang naitulak at akmang tatayo nang pigilan niya ako. Totoo ba ang narinig ko? Halos mamatay na ako kanina habang sinisisi ang sarili sa nangyari tapos pinaglalaruan niya lang pala ako? Hindi ko siya maintindihan.
"S-Sandali nga, bakit kailangan mo pa itong gawin sa akin? Hindi mo man lang ba naisip ang nararamdaman ko? Hindi ako makatingin nang diretso sa iyo habang sinisisi ko ang sarili na ako ang dahilan ng lahat. B-Bakit mo ito ginawa?" naguguluhang tanong ko sa kaniya.
Hindi ko na alam kung anong paniniwalaan ko. Masyado na namang nagiging kumplikado ang lahat. Ang buong akala ko pa ay akala lang ang dapat na sisihin sa nangyari pero mukhang nagkamali ako.
"Pasensya na talaga kung sinisi mo pa ang sarili mo na ikaw ang may kasalanan kung bakit may nangyari sa atin. Thymine, may sapat na rason ako kung bakit ko 'yon ginawa. Hindi ko 'yon ginawa para lang pagtripan ka," pagpapaliwanag niya sa akin.
Nakakainis! Halos sisihin ko na ang sarili ko kanina dahil sa nangyari sa amin tapos planado niya pala ang lahat? Ang hirap niyang intindihin. Sana sinabi niya sa akin o nagbigay siya ng babala sa gagawin niya. Hindi ganito na wala akong kaalam-alam sa mga nangyayari. Nagmumukha akong tanga.
"Rhian, bakit kailangan mong magplano at hindi mo man lamang pinaalam sa akin? Nakahanda naman akong tulungan ka sa kung anong gusto mong malaman. Sana sinabi mo sa akin para hindi naging ganito kakumplikado. Para saan ba itong ginawa mo?" nagtataka kong tanong.
Bumuntong-hininga muna siya bago ako harapin at muling magsalita. Sigurado ako na may maganda siyang rason. Hindi aabot sa ganito si Rhian para sa wala. Alam niyang masasaktan ang damdamin ko pero ginawa niya pa rin.
"Gusto mo ba talagang malaman kung bakit ko 'yon ginawa? Gusto mong malaman ang dahilan ko?" nagtataka nitong tanong sa akin.
Kailangan kong malaman kung anong dahilan niya at umabot pa sa puntong may nangyari sa amin. Hindi naman ito simpleng bagay lang na madaling kalimutan at parang walang nangyari. Ang dignidad niya ang nakataya rito.
"Thymine, huwag sanang magbago ang tingin mo sa akin dahil sa sasabihin ko. Sinadya kong makipagtalik sa 'yo para ikumpirma ang isang bagay at natutuwa na hindi siya nagtagumpay. Hindi mo lang alam kung gaano ako kasaya ngayon," nakangiti niyang paliwanag sa akin.
Pakiramdam ko ay may mabigat siyang pinagdaraanan sa paraan ng pagsasalita. Kahit na nakangiti siya ay bakas pa rin sa mga mata niya ang sakit na kaniyang iniinda. Ano ba talagang nangyari sa kaniya? Ngayon ko lang nakita na ganito si Rhian kaya hindi ko maiwasang mag-alala.
"Tinangay agad ako ni Kamatayan pagkarating ko sa bahay na 'to. Pagkagising ko ay hubo't hubad at masakit na ang katawan ko. Akala ko pinagsamantalahan niya ako. Mabuti na lang at ikaw ang nakauna sa 'kin at hindi siya. Maraming salamat talaga, Thymine," natutuwa niyang sabi na siyang ikinalaglag ng panga ko.
Ano raw? TInangka siyang pagsamantalahan ni Kamatayan? Ito ang dahilan kay nilasing niya ako para may mangyari sa amin at kung duduguin siya. Tang ina! Ang hirap i-proseso. Naguguluhan pa rin ako sa mga nangyayari.