Chapter 3 (Jet/Friends)

#LHNG03

Kasalukuyan akong ng magmamaneho papunta sa bahay nila Pearl ng may biglang bumangga sa likuran ng sasakyan ko.

‘Shit’

“What the fuck!” Usal ko nang masapol ang likurang bahagi ng sasakyan ko.

Mahal pa naman ang sasakyan na ‘to. I look at my back and I saw the car rashed on it. Bumaba ako para puntahan ang likuran ng sasakyang bumangga ng akin.

Didn’t he see the slowdown board there? My god! Pagkababa ko ay siyang pagbaba din niya. When I look at him… Nakaramdam kaagad ako ng frustration because of what happened. Tinignan niya lang ang nabangga tapos ay bumalik pa talaga siya loob ng sasakyan niya.

‘Napakawalang niya!’ mura ko sa isip.

‘Ano’t ano ay iiwan niya lang ako ng ganito? Ni hindi p-pwede sa akin ‘yun.’

I saw the expression on his face. His lips parted at hinilot hinlot ang sendito nito. Bigla akong natakasan ng hininga dahil sa itsura niya pero nawala rin naman ito dahil sa natamong sira sa likurang bahagi ng sasakyan ko.

Bumulusok kaagad ang dugo ko papunta sa sa utak ko. Agad na rumehistro ang galit at pagkainis mo.

“Hey, What have you done?!” Sigaw ko sa kanya.

Nakita ko na natigilan siya at saka muling bumaba sa kanyang sasakyan. Anong inaakala niya wala lang ito. No! Hindi ito mapwede sa akin! Dapat pagbarayaran niya ito!

Gosh!

“Sorry, hindi ko sinadya. I’ll fix that,” he said.

Para akong nakatingin sa isang hot na lalaki na feature sa isang magazine. In fairness gwapo ang nilalang ito.

‘Stop thinking that, Jay? Nasira ang sasakyan mo dahil sa kanya!’

“Aba’y dapat lang! What do you think your doing huh? Kung sana ay nag iingat ka ‘di na sana ito mangyayari!” I almost shouted.

Naiinis kaagad ako lalo na iniingat-ingatan ko itong sasakyan ko.

I’m so pissed of him.

Siguraduhin lang niya nako baka iba ang gagawin ko sa kanya.

“I’m so sorry, hindi ko sinasadya,” mahinang sabi niya pero kita ko ang pag-iba ng expression sa mukha ng lalaking ito.

My body froze when he look at me. Grabi kailan ang huling kita sa ganitong kagwapong nilalang? Nagtama ang mga mata namin at saka ko nakita na may nunal ito sa kaliwang bahagi ng kilay.

“Mabuti pa’t ipaayos mo nalang ito nako!” biglang lumambot ako at nawala na masyado ang pag init ng dugo ko. “Next time, tumingin ka sa dinadaanan mo.”

Tumango lang siya sa akin. Para akong bossy na kinakausap itong nasa harap ko.

“By the way, I’m Grive Jet Frosca, Sorry for that… I mean about your car. Promise I’ll fix that,” he introduce himself.

Aba’y nagpakikila pa siya eh! Hindi naman dapat. Common lang naman ang name niya, ‘di ganun ka gwapo gaya ng hitsura niya. And besides ang akin lang naman ay mapaayos niya itong sira ‘di dahil gusto kong makipagkaibigan.

“I know you can fix that,” I said. “One question? Why are you here in our village? Ngayon lang kita nakita? You’re not suppose to be here. Bago lang ba kayo dito?” mga tanong ko.

I don’t know why I am talking to him…

I have guts na bago lang siya dito. Kung hindi naman ay naligaw lang siya dito. Pero wala bang guard na nakakita sa kanya at sinita ito dahil mali na ang napasukan niya?

Hindi naman ako pala-away kaya pinapalampas ko lang itong nangyari. Kung sa iba ito nangyari baka kung ano pang masabi o magawa nila. But for me it doesn’t matter basta alam niya ang kasalanan niya at pananagutan niya ay wala akong problema.

“Okay, we need to fix this as much as possible,” ‘dahil may project pa kaming kailangang gawin,’ I said. Dagdag hassle pa tuloy itong nangyari.

“Okay, tara,” he said “Before we go…” he paused. “What’s your name?” he asked again.

“Bakit ba gusto mong malaman ang pangalan ko?” pabirong tanong ko, pero hindi niya iyon napansin dahil hindi siya nag abalang sagutin ako.

Siguro iniisip nito na ang sungit ko?

Oh! Of course! Dapat lang!

‘Di kaya iniisip nito na may kakaiba sa akin! I doubt it… bahala siyang magisip.

“I’m Jay Lyord Dela Fuentes,” I introduced myself. “By the way nakakaabalang makilala ka,” ‘kahit sa hindi sinasadyang pagkakataon.’ I said to him at inilahad ang kamay.

After a second ay kinuha niya ang kamay ko at nakikipagkamay na. Nakita ko na ngumiti siya dahil sa sinabi ko. Nagpapakitang tao lang naman ako… I’m not that bad naman.

Para naman alam nito na may maganda rin akong ugali at nakipagkapwa tao rin naman.

“Nice to meet you,” he said between our shake hands.

“Let’s Go?” I asked him kasi may gagawin pa ako at sa mga ka-groupmate ko.

“Tara mukhang may gagawin ka pa eh!?” he said. Hindi ko alam kung sarkasmo ba yun pero hindi naman halata sa mukha niya. “Disturbo pa tuloy ako… sorry again.”

“Oo nga! I have a lot of stuffs to do, and may kukunin pa kasi ako sa unahan ang kaibigan ko eh. Kaso binangga mo ito,” sabi ko. Nakita ko ang guilt sa mukha niya binawi ko lang ito at nginitian. “Before we go to the car fixer, it is okay to you na may kukunin ako?” I asked him.

Pinapakonsenya ko lang siya.

“Yeah! Sure no problem. Let’s go baka malate kayo,” sabi niya bago kami umalis at pinuntahan si Pearl.

Pagkarating namin kina Pearl nagtaka siya. Pinagbuksan ko siya ng pinto saka kami pumunta sa car fixer.

“Pstt, pakilala mo ako sa kasama mo, mukhang hot. Kaibigan mo?” tanong kaagad ni Pearl na halos ‘di na makaya sa lingad na itanong.

“Bakit hindi ikaw ang magtanong? Ikaw ang magpakilala? Huh?” sagot ko. “We’re not friends, actually nakilala ko sya kasi sya ang nakabungo sa likod ng kotse ko,” masungit na sabi ko sa kanya at tinuro ko ang bandang likuran.

“Ang sungit mo naman ano may regla ka? Duh pero Ouh! What had he done to your car?” she asked bago niya tinanaw ang likuran. Litiral na nagulat siya pero nawala rin at ngumiti.

Gaga talaga!

“Oa lang, late reaction? Parang ikaw pa yata ang naatrasuhan? Oa to the max Pearl. ‘Di niya kasi namalayan?” I said to her.

And yes she nodded with the sarcasm in my voice.

“Aba’y di naman mabiro. Pero in fairness ang gwapo niya ‘no? parang artista? Pakilala mo na ako dali!” She said.

Bakit ba ang kating kati itong makilala ang lalaki? ‘Di naman ganun ka-hot… sakto lang naman pero over reaction na si Perlas ng silanganan.

Napangiti pa talaga ang gaga na ‘to? But I’m not impressed.

Naisip ko pa talaga!

“Tama na yan nandito lang sya dahil sa kanyang kasalanan. Kung hindi pa talaga tanga tanga ‘di sana nandun na tayo sa condo ko.”

“Duh, Basta ipakilala mo ako sa kanya,” she said.

“Ulol, Ikaw magpakilala.”

“Saan ba siya nag aaral?” she asked out of nowhere.

“I don’t fucking know, don’t ask me either, if you want to know, asked him not me,” pagsusungit ko sa kanya para matahimik narin sya.

“Okay, I understand… ang sungit mo talaga ‘no? Parang may buwanang dalaw, kalalaking tao,” sabi niya at hindi na kumibo.

Nagmaneho lang kami hanggang sa narating na namin ang car fixer na malapit. Malapit-lapit din ito sa school at sa condominium natinirhan ko. Bumaba agad si Grive at ipinakita sa isang manong ang nasira. Kinausap niya ito na para bang kilala niya ang manong.

“Uyusin niyo po, Manong, kung pwedeng palitan paki palitan nalang po,” he said.

“Okay, Sir.” Magalang na sagot nito.

Sinimulan ng ayosin ng manong ang likuran ng sasakyan ko. Tinanggal muna ang cover nito at saka inayos sa dati nitong porma.

“Sir, Jet. Hindi na pong kailangan palitan. Mukhang mamahalin po ‘to kaya madali lang din ibalik,” ani ng Manong.

Yes of course mahal talaga ‘to.

“Okay Manong, thank you so much,” he replied to Manong.

“You’re always welcome, Sir Jet.” Manong said.

Nagpasalamat lang kami uli at saka lumapit si Pearl at nagpakilala. Wala talagang maramdamang hiya ang kapal ng mukha nitong babae ito. Pati kabagong bagong nakikita nagpapakilala. Parang kati to the max lang. Ganyan din kami nagkakilala.

“Hey, I’m Pearl Del Monte, and you are?” pakilala niya dito.

“Grive Jet Frosca, nice meeting you…” sabi niya sa babae at nabaling ang tingin sa akin. “Sorry, talaga Mr. Dela Fuentes sa nagyari. Hindi na ‘to mauulit pa” he said and a bit of smile of his face. “Sorry for disturbing you,” he added while nakapoker face na siya.

“Okay,” tipid kong sagot. Bumaling ako kay Pearl. “Let’s go Pearl naghihintay na sila sa atin,” sabi ko sa kanya habang ang isang tudong tingin kay Jet. Akala mo kung sinong maganda. Sinenyasan ko siya na ‘Let’s go look’ kaya natinag sya.

“Bye. Grive Jet, mauna na kam,” she said to Jet. Wow feeling close lang duh!

“Bye, ingat kayo sorry talaga sa abala, Jay. ‘Di na mauulit.”

“It’s okay, we need to go na bye,” I said at naglakad na ako papunta sa kotse ko. Sumunod naman ang Perlas. “Pearl! Can you announce to our GC that hindi nalang sa condo ko at sa coffee shop nalang niyo para malapit lang?” pakiusap ko sa kanya kaya imbes na sa condo ako papunta aydumiretao nalang ako sa coffee shop nalang nila.

Nagtipa ang babae habang ipinapaulit ang sinabi ko para doon sa coffee shop magkikita kita.

Nagmamaneho ako and as usual itong kasama ko ang dami na naman chichiboreche. Hindi ko nalang pinansin ang ingay. Nakabluetooth na siya na siyang dahilan ng pananahimik. Sumabay kami sa kanta ng ‘The Juans na Hindi Tayo Pwede.’ Ito ang kasalukuyang patok sa mga kabataan ngayon.

Na kahit ipilit ay hindi talaga pwede.. na kahit ipaglaban ay wala na talaga.

‘Hindi tayo pwede… Pinagtagpo pero ‘di tinadhana… Hindi na posible… Ang mga puso’y ‘wag nating pahirapan.. Suko na sa laban.. Hindi Tayo Pwede’

The entire song was sad and hurt too much.

Sinabayan namin n’yan ni Pearl. Hindi lang maganda si Pearl maganda rin ang boses niyan. Kasali kasi kami sa banda ng school namin since lower grade school pa kami. Ngayon namang college kasali ay kasali siya sa band group ng school at organization.

Ako ang kadalasang kakanta at makakaduet ko si Pearl kadalasan. Kaya tandem kami nitong babae na ito. Lumipas ang ilang saglit narating na namin ang aming meeting place. Pi-nark ko muna ang kotse ko at saka bumaba kami ni Pearl. Wow ngayon ko lang nakita itong babae to na hindi gaano kabongga ang outfit ngayon.

Naka high waist short na kulay puti at nag spaghetti white at may jacket na nakapatong. Kita talaga ang magandang pagkababae nito. Ang sa akin naman at nakashort at simple V neck Shirt. Pang simple lang naman kasi patungo na ako ng aking condominium. Naglakad kami ng ilang distansya at nakita na namin ‘yung apat. As usual nagbabangayan na naman ang dalawa mukhang aso’t pusa.

Dahil na inform naman sila na dito pagkarating namin ni Pearl ay nandito na sila at kompleto.

Pumasok kami sa loob ng Coffee Shop. Hindi nagtagal naupo na kami. Ngayon ay paguusapan namin ang tungkol sa kung sino ang dapat I assign sa pagrereport.

“Oh! Nadyan na pala sila,” turo ni Shane sa amin.

“Bakit ang tagal nito?” Nash asked us.

“May trouble lang nangyari,” tipid kong sagod.

“Hindi… ano kasi, pagpunta niya sa amin may nakabangga sa likod ng kotse niya… Kaya tuloy nagpareper pa muna kami saka na pumunta dito,” paliwanag ni Pearl kanila. Buntong hininga lang ako at walang sinabi. “Kung hindi niyo iisipin ang gwapo ng guy ah este si Grive at ang hot.”

“Gwapo?” Nash Asked.

“Yes Gwapo at hot pa ‘sayo’,” diniinan talaga niya ang sayo kay Nash.

“Hahahaha… Feeling kasi gwapo kaya n’yang napapala mo,” at nagtawan kami.

Kaya tuloy nagaway na namin ang mga ito. Tingin ko nga silang dalawa ang magkakatuloyan. Because the more you hate the more you love diba? Nag order kami ilang sandali lang din nandito na ang coffee at bread kaya nagsimula na kami.

“Sige na let’s start ako lang dapat ang magsasalita. Okay?” I said to them at saka katahimikan. “Ganito ang plano,” binigyan ko sila ng tig iisang copy about presentation. “Ang magpartner at kailangan may maisipang gagawin para bungga at may pasabog at kayo yun. Isabelle Gray at Lucas Poon,” Wala silang ibang sinabi at tumango lang. “At Shane and Nash kayo ang assign nagpaghahanda. Dapat bukas maaga kayo sa school Okay?”

Wala na silang ibang sinasabi at tumango nalang kahit hindi bukal sa kanilang kalooban. “Kami ni Pearl ay ang magrereport at ang sasagot sa tanong nila. At mabuti ring basahin niyo ang mga nakatala diyan para may kaunti kayong knowledge para sa presentation bukas. Understood?” I said at ininom ang kape. Binigyan ko sila ng baon ko. Kumain pa muna kami bago ko tinapos ang meeting.

“Okay, bukas dapat handa na tayong lahat okay. Sige… Tapos na,” sabi ko sa kanila.

. . .

Hinatid ko muna si Pearl sa kanila.

“Thank you Jay, and ingat sa pagmamaneho,” sabi niya.

“Okay, Bye.” I said at saka I started the engine of my car.

Nagmadali akong nagmaneho at pagkarating sa condominium ng building at pinark ko ang sasakyan.

Papasok na ako sa loob ng natigilan ako. Nakita ko si Jet. Anong ginagawa niya dito? Naglakad na ako at ‘di siya pinansin mukhang ‘di niya naman ako nakita. Nang nakailang hakbang ako ay narinig ko na tinawag niya ang pangalan ko.

“Jay!” tawag niya pero ‘di ko pinansin. “Jay?” at doon ay lumingon ako sa kanya.

“What?” tanong ko.

“Can I ask?” he asked.

Siya na naman!

“Yes, you already asking, what is that?” I replied habang nakataas ang kanang kilay ko.

“Am… where’s the number 342 room?” tanong nya.

Bigla akong natigilan eh! Katabi ito ng kwarto ko ah? 341 kasi ang number code ng kwarto ko. ‘Wag niyang sabihin na dito rin siya nakatira?

Kung minamalas nga naman magkatabi pala kami ng room nito! Hindi pa naman maganda ang pagkakilala ko sa kanya. Pero wala eh! Nahulog sa kay tadhana ang lahat.

“Yes,” I said. “Katabi ng room ko. Why?” sabi ko may sarkasmo ang huling salita na sinabi ko.

“Dito kasi ako tutuloy,” sagot niya “Sabay na tayo kung nagkataon, if okay sayo?” he asked.

Wala naman akong magagawa eh? Nasabi ko na na magkatabi kami so, sasabay nalang ako sa kanya! Mukhang ang ganda rin naman nitong kasama.

I nodded then started to walk. Sumakay kami ng elevator. Walang umiimik sa amin dalawa ng bumuntong hininga sya. Hindi ko na pinansin at kasalukuyang bumukas ang pinto ng elevator. Naglakad pa kami bago narating ang room niya.

“Oh! Diyan ang room mo,” sabi ko ng ihinto ko siya sa room niya. “Sige mauna muna ako kasi may gagawin pa ako.”

I’m studious person. Grade matter…

Sa ganda ba na ng pakisisama niya ay ganun lang ang ipapakita sa kanya? Nakakaguilty talaga na sinusungitan ko siya… kung ganito pala siya ka bait. Hindi ko sinabi na mabait siya pero parang ganun na nga. Nasa vibes niya kasi.

“Ah! Okay thank you ulit… Mukha ngang busy ka,” tanging nasabi niya.

Naghintay ako ng ilang sandali bago tumalikod pero narinig ko naman ang tanong niya.

“Anong kurso mo?” tanong niya.

Dahil mabait ako sasagutin ko nalang ito since may oras pa naman. Humarap ako ulit sa kanya tapos ay tinignan siya.

“Business, BSBA,” tipid kong sagot.

“Talaga?” tanong niya.

Mukha bang hindi? Nas-stress na nga ako pero lumalaban para sa pangarap ng parents ko.

“Pareha pala tayo,” unas niya. “ Saan ka nagaaral?” he asked.

Ewan ko lang o assumero lang ako pero feeling close na siya masyado. Stop me luh asa ka?

“St. Francis University and graduating Student,” I replied him. Para hindi na siya masyadong magtanong!

“Same… nagtransfer kasi ako kaya doon rin ako magaaral,” he said.

Bakit nagpapaliwanag pa siya duh! Wala akong pakialam sa kanya. In short I have my own life.

“Sige na mauna na talaga ako. Next time nalang tayo mag usap,” sabi ko sa kanya.

Nabuburyong lumingon ako sa kanya. Hindi naman sa sinabi ko na boring siyang kasama dahil ngayong araw ko pa nga ito na kilala sadyang marami lang talaga siyang tanong talkative lang!

“Okay, pero wait!” ulit niyang sabi at pinigilan akong tumalikod. Hinawakan pa talaga ang likod ko. Shit!

Lumingon ulit ako ng walang emosyon sa mukha.

“Can we be friends?” he asked saka nahihiya pa talaga.

Inilahad ang kamay.

“Of course, friends?” wala akong magawa kundi ang tanggapin ang kamay niya at nagshake hands ulit.

Para mapadali na.

Wala namang masama sa desisyon niya iyon kaya wala akong magagawa. Gusto niya lang makipagkaibigan sa akin so, Go! Be friends with him since we’re new neighbor.

Friends.

* *