Chapter 18 - MIRA IS GONE

LILIA'S POV

I was unpacking my things dahil hindi ko na ito na gawa. kahapon pag dating ko rito sa Thailand. Mamang V helped me to find a place where i could stay. This apartment was quiet nice and i love the ambiance of it kaya pumayag ako na rito na lang tumira kaysa sa condo since mas mahal nga naman doon.

Isa pa good thing that i love about this place ay may coffee shop sa katabi nito at pagmamay-ari iyon ni Mamang V, atleast having her near helps me adjust with everything and i won feel alone.

Nagtu-tupi ako ng damit ko ng biglang may nag door bell. I immediately stand up to open the door.

"Mamang" I muttered.

Naka ngiti ko siyang binati pero nawala rin ang ngiti ko ng mapansin na namumutla siya at tulala. Hinawakan ko ang kamay niya at inalalayan na ma-upo, nakita ko kung gaano ka higpit ang hawak niya sa phone na sa tingin ko ay iyon ang dahilan bakit siya ganito ngayon.

Nagpunta ako sa kusina at kumuha ng tubig, ini-abot ko ito agad kay Mamang para mag-umpisa na siya kumalma. Inabot naman agad niya ang tubig at mabilis na ininom, pagtapos at seryosong tumingin sa akin.

Bakit kinakabahan ako bigla?

"Mira's mom called. Hindi na raw niya matawagan ang number mo kaya nagpunta siya sa gym ko at hiningi ang number ko roon" panimula niya.

Seryoso lang akong na ka tingin at hinihintay ang susunod niyang sasabihin.

"Iha, Mira is dead" sambit ni Mamang.

Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko at tila bigla akong na bingi. Ang naririnig ko lang ngayon ay ang sarili kong paghinga.

"Lilia-" sambit ni Mamang.

Hinawakan niya ako sa balikat at inalog-alog para bumalik sa realidad. This is too much to handle. Ayokong bumalik sa realidad, hindi ko kaya!

"Lilia-" pag-tawag pa ulit sa akin ni Mamang V.

I feel that my head is spinning right now, until my eyes start to blurr. Hindi ko na alam ang sumunod pa na nangyari dahil nawalan na ako ng malay.

I woke up in a hospital bed.

Umayos ako ng pagkakahiga na medyo parang na ka upo ako, gumalaw iyong kama kaya nagising si mamang na nasa gilid ko ngayon at binabantayan ako.

"Lilia-" She muttered.

"Ayos lang ho ako." I respond.

Hinawakan niya ang kamay ko at tinapik-tapik ito para i-comfort ako.

"Impossibleng patay na si Mira" sambit ko.

Tumingin ako sa mga mata ni Mamang at hinawakan rin ang kamay niya.

"Buy me a ticket pls. Kailangan ko bumalik sa pilipinas, i need to see it by myself" matapang kong sambit.

Hindi pa patay si Mira. Hindi niya ako iiwan ng ganon lang ka dali.

"Lilia, you're not safe there" paalala ni mamang.

"I don't care. Kailangan ko makita si Mira" mariin kong sagot.

Bumuntong-hininga naman si mamang pagtapos ay tumayo na sa tabi ko. She hug me tight.

"Bibili lang ako ng pagkain. I'll be back" paalam. niya sa akin.

"Ingat po" sambit ko.

Paglabas niya ng pinto ay pumasok naman ang isang doctor. Ngumiti siya ng bahagya sa akin.

"Kamusta ang pakiramdam mo?" tanong nito.

"Maayos naman ho ako." sagot ko.

"You passed out because of too much stress" sambit pa muli ng doctor.

Tumingin ako sa kanya.

"Sino ba namang hindi mahihimatay after sabihin na patay na 'yong bestfriend mo" sambit ko.

Marahan naman akong binigyang ngiti ng doctor pagkatapos ay nagsalita.

"Just rest for today. Bukas p'wede ka na umuwi" she said then iniwan na ako..

Bakit parang tinatakwil ako ng mundo ngayon? Hindi pa ba enough na ako na lang? Bakit kailangan pati si Mira na wala namang ginawa na masama?

This is so unfair!

Humiga ako ulit sa kama at nagtalukbong ng kumot, and then my tears started to fell down my cheeks.

I heard some footsteps and pagbukas ng pinto. I know it was Mamang already but i didn't bother to look and stay on my position right now.

"Lilia" she called me out.

"Nandito na 'yong pagkain. Kumain ka na" she said.

Umiling naman ako mula sa ilalim ng kumot, ewan kung nakita niya ba.

"I'll book your ticket, so p'wede ka na umalis pa puntang pilipinas bukas ng gabi." sambit niya ulit.

Inalis ko ang kumot at mahigpit siyang niyakap habang umiiyak.

"Thank you, Mamang" I said while sobbing.

Tinapik-tapik naman niya ang likod ko habang yakap ako ng mahigpit after that she wipe my tears using her finger.

"Sige na, kumain ka na" sambit niya.

Tumango naman ako at binuksan ang paper bag na dala niya kung na saan na ka lagay 'yong food. Ngumit sa akin si mamang at lumabas na ulit para nga magpa-book ng ticket ko para bukas.

She had connections in the Airport kaya hindi magiging mahirap para sa kanya ang kumuha ng ticket agad agad.

I eat my food quitely habang nagi-scroll sa Facebook then i saw tita's post. It was a news about Mira's body.

Nanginginig ang kamay na pinindot ko ang article para basahin ito kahit pa lubos akong nanghihina ngayon.

-Mirajane Vergara was a victim of sexual harassment and physical aasualt. She was in the hospital for her treatment but sooner found her body in a cave near the ocean a where she jumped to kill herself - CBS NEWS

I saw a dead body na katulad mismo ng katawan ni Mira, nanghihina binitawan ko ang phone at tuluyang nahulog ito mula sa kama.

Hindi patay si Mira. Hindi siya "yon!

Umiiyak akong hinulog sa sahig lahat ng na sa kama ko remote ng tv, paper bag, baunan na mayroong laman na pagkain. I need to burst out!

Ang sikip sikip ng dibdib ko ngayon. Hindi na ako makahinga ng maayos because of panic attack. Pinindot ko 'yong bell habang hawak ang dibdib ko to call a doctor.

Seconds lang ay dumating na ang mga ito. They help me up, dahil na hulog na ako mula sa kama at bumagsak na sa sahig.

Tinurukan ako ng pampatulog at at kalma kaya unti-unting lumabo ang paningin ko hanggang sa maka tulog.

Hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari pagkatapos nun. All i want was to rest.