Chapter 19 - THE NEW BEGINNING

MIRA POV

After sumakay sa isang motor boat ay bumaba kami sa isang gubat at nag-umpisa ng maglakad. Patuloy lang ako sa pagiging tahimik, I kept worrying about mom.

Sigurado akong sobra niyang ikadudurog ang pagkawala ko cause all she have was me.

"Mira, calm down" Agent Red said.

Napansin niya siguro ang pa ulit-ulit kong buntong-hininga dahil magkatabi lang kami.

"Hindi ko lang maiwasan mag-alala" sambit ko.

She stopped walking and tap my shoulder.

"H'wag kang mag-alala bukas na bukas ay magpa-padala kami ng sulat sa mom mo telling her that you are alive but can't be with her at the meantime" sagot niya sa akin.

Tipid naman akong ngumiti. Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa marating ang high way sa labas ng gubat na ito.

A car was waiting for us. How did i know? Agent Red wave her hand to the guy/ driver of the car. Lumapit ito at bumulsina pa sa amin.

"This is Ian" pakilala niya sa akin sa lalaki.

Inilahad naman ng lalaki ang kamay niya. Inabot ko ito at nakipag kamay sa kanya.

"Mira" pagpa-pakilala ko

"Btw. What's your name?" tanong ko kay Agent Red.

She chuckled.

"I'm Agent Red" sagot niya.

"Your real name??" pangunugulit ko.

"That's it. Red" sagot niya.

My mouth turned O, nakita ko naman kung paano matawa si Ian sa reaksyon ko.

"Sorry, hindi ko expect that it was your real name" paliwanag ko.

Trying to defend myself and foolishness.

"It's fine. Let's go?" Aya ni Red.

Sumakay siya sa kotse at agad naman akong sumunod sa kanya. I think we travel for 30 minutes before reaching our destination.

A big gate opened immediately as we arrived in front of it. Isang malaking bahay, na p'wede ng matawag na mansion ang bumungad sa mga mata ko. Kung ganito ka ganda ang labas ay sigurado rin akong maganda sa loob nito.

Sumunod lang ako kay Ian at Red ng pumasok sila sa isa sa mga pasilyo ng mansion. We stopped at the front door, Red knocked.

I think twice?? What is that a code?

"Come in" a voice echoed.

Bumukas ang pinto at hindi ko inaasahan ang makikita. The big mansion was as gorgeous as I didn't expect it would be, a sprawling structure of marble pillars and white marble floors. Everything seemed to gleam in the sunlight, from the glass of windows leading out to the gardens to the marble of all the other statues.

There were three statues that stood above each other in the main hall, their wings folded behind them. I'm pretty sure there was an angel in every one, but it was hard to tell, all of them looked alike to me. The only thing that really stood out about the room though was the large staircase in the middle of the hallway.

Bumalik ako sa realidad ng kalabitin ako ni Red. Isang babae ang lumapit sa akin at niyakap ako. Gulat at hindi ako na ka react agad. I just let her hug me..

"Ahmmm" I murmured.

"I'm sorry for what happened to you, Iha" she said.

I look at her confused. Sa tingin ko ay na sa edad 45 years old siya, she reminds me of my mom.

"You can call me Auntie Marie" she muttered.

Hindi pa ako nagtatanong pero muhkang na basa niya ang gusto kong itanong dahil sa reaksyon sa muhka ko.

"Ano po ang lugar na ito??" tanong ko.

"Mahabang kwento. Ayaw mo ba munang mag-pahinga??" tanong niya.

I shake my head as a response. Kailangan ko munang malaman kung paano nila ako matutulungan or kung safe nga ba ako rito.

"Sige ma-upo ka sa sofa." utos niya.

Umalis naman ako agad sa harap niya at umupo gaya ng utos niya. I heard her telling to Red and Ian na magluto para sa amin. Amin???

So, hindi lang ako mag-isang bagong dating. Someone was also here.

"Mira ang pangalan mo right?" she asks.

"Yes po" sagot ko.

"I'am the founder of this place. Kung na saan ka ngayon ay tahanan ng mga babaeng inalipusta, pinagsamantalahan at binaboy" panimula niya.

"I was a rape victim. Anak ko si Ian sa naging bangungot ko na iyon. Hindi ko siya sinisi at hinayaan pa rin na mabuhay. Walang wala ako noon at malapit ng mawala sa katinuan kung hindi lang ako may dalang baby sa sinapupunan. An old couple saw and helped me out. Si Mr& Mrs. Gonzales, binihisan at tinuring akong anak ganoon na rin si Ian. Nag-aral ako ng batas, I'am a attorney isang araw nagkaroon ang ng kaso ng rape victim. I defended the victim with all i'am but end up losing dahil mayaman ang may sala." pag-kwento niya.

She paused and held her chest. Masakit para sa kanya ang alalahanin ang mga nangyari pero ginagawa niya to help woman who experience the same thing with her. Ang tapang niya.

"Gusto niyo po ng tubig?" tanong mo.

"Alam mo ba kung saan ang kusina?" tanong niya.

I chuckled.

"Ahmmm no" nahihiya kong sagot.

"Maganda ka na at may mabuti pang puso. You deserve everything, hindi mo dapat dinanas ang ganito" she said.

Yumuko ako at nag-umpisang pumatak ang mga luha ko. I wiped it out immediately. Tipid akong ngumiti sa kanya.

"Ayos lang umiyak, Mira. Basta pagkatapos niyan babangon ka na at ipaglalaban ang sarili mo" sambit niya.

Niyakap niya ako at tinapik-tapik sa likod. Hindi rin nag tagal ay kumalma na ako ulit.

"Organization po ito ng mga babae" I muttered.

Stating my opinion based sa kwento niya.

"Tama. Nag-desisyon akong itayo itong organisation noong matalo ako sa kaso, na realize ko kasi na may mga pagkakataon na hindi na sisingil ang may sala gamit ang batas." sambit niya.

"Kaya, bakit hindi tayo ang maningil sa sarili nating pamamaraan?" dugtong ko sa sinabi niya.

Ngumiti siya sa akin.

"Handa ka na bang maging matapang, Mira?" tanong niya.

"I will always be" sagot ko.

Pagkatapos ng usapan na iyon ay pina akyat niya na ako sa ikalawang floor. Pang-apat na room raw ang pasukin ko at nandoon si Claire.

Si Claire iyong rape victim na inilaban sa korte ni Auntie Marie..