Sa halip na sa hospital kami dumiretso ay dumaan nalang kami sa isang convenience store para bumili ng panglinis ng sugat. Nakumbinsi ko kasing siya na lamang ang maglinis ng mga sugat ko and he agreed.
Papunta na sana kami sa cashier ng harangin kami ni Trina, one of Star's college friend. Siguro ay iniisip niyang inaahas ko si Zero sa kaibigan nya, pero mali ako ng hinala.
"Ghad! You two are together na ulit?" She asked with a wide smile plastered on her face. She looked sincere with her smile on, kumikinang pa ang mata nito.
"Glad to know that! You should tie him down Rae, and you, ikaw Mr. O'brien wag kang papaloko kay Star. I'm glad na kayo ulit, Star will just use you!" Aniya, napalunok ako sa narinig. Of course she knows Star, she's one of her best friends!
"Just don't told her that I told you. It was nice seeing you two again, stay strong" sambit niya saka nagmartsa paalis. O... kay. What was that?
Nilingon ko si Zero at nakatingin siya sa malayo, he's affected. Hindi ko siya masisisi, nakasama niya ng ilang taon si Star. Naisip ko nga na totoo rin ang naramdaman nyang pagmamahal kay Star, who wouldn't for two freaking years?
Nagbayad na kami sa cashier pero nanatili parin itong tahimik, that bothers him that much huh? And that bothers me too, anong meron at bakit sinabi sa amin ni Trina na gagamitin lamang ni Star si Zero? Para saan?
Hindi na ako nakatiis sa katahimikan ni Zero lalo na ngayon at parang isang taon na ang tagal namin dito sa traffic.
"May problema ba?" Tanong ko habang nakatingin sa linya ng mga kotse sa harap namin, unti unting gumagalaw ang traffic siguro ay nagkaaberya lamang.
"Iniisip mo ba yung sinabi ni Trina?" Dagdag ko pang tanong, he nodded.
"Si Trina, kaibigan siya ni Star nung college." Sambit ko, gusto ko lang sabihin baka isipin ni Zero padala ko si Trina.
"Hindi ko iniisip kung ano man yang nasa isip mo Penelope. Iniisip ko lang kung paano? Kung dapat ba akong maniwala? Kasi walang rason si Star para lokohin ako" napalunok ako sa narinig.
She is capable. Kaya niyang bilugin ang ulo mo. She already did. She lied to you. Gusto ko itong sabihin sakaniya pero iniiwasan kong magaway kami, unang araw namin itong magkasama, sisirain ko pa ba?
Hanggang kaya kong manahimik, tatahimik nalang muna ako. Unless provoked.
Pinapanuod ko siya habang nililinisan niya ang maliliit kong cut sa kamay, may malaki rin pala akong sugat doon. Napapangiwi ako kapag nadadampian iyon ng bulak na may alcohol.
"Masakit naman eh, dahan dahan... Aray!" Reklamo ko, ngumisi lang siya.
"Ineenjoy mo yata na nasasaktan ako eh" sambit ko "Why would I? Ang cute lang ng reaksyon mo, yung pag aray mo, yung mukha mo." Aniya
Tumunog ang cellphone ko, ako na sana ang sasagot pero kinuha iyon ni Zero at siya na ang sumagot. Its Frank!
"Hello? This is Zac Erward Rutherford O'brien. What do you want from my girlfriend?... No she isn't single, hindi siya naging single simula nung naging kami five years ago. Fuck off dude!"
"You should change your number" aniya ng ibaba ang tawag, he looks hella pissed and its cute.
"I can't. Hindi na ako matatawagan ng clients ko kapag ganon" sambit ko habang nakatitig sa mahahaba niyang pilikmata, nakakainggit talaga ang mga iyon.
"I'll tell your secretary to contact them one by one to inform them that you changed your number then. Gagawan ko ng paraan Penelope, or watch me beat the shit out of your suitors" seryoso niyang sabi, napangiti ko. He's really that possessive.
"Ngayon lang ako naging ganito ka-possessive" aniya habang nakatingin sa mga labi ko, napatingin rin ako sa kanyang labi. Its inviting me to kiss him, hindi naman siguro masama.
I just want to taste it.
Idinampi ko ang labi ko sa kanyang labi. Dampi lamang, pero iginalaw niya ang kanya para lumalim ang aking sinimulang halik. Oh how I love his kisses!
He pulled me closer, closing the space between us. Kinagat niya ang pang ibabang labi ko, napasinghap ako and that's his cue to make his tongue enter my mouth. He invaded my mouth as if its his personal property, that my mouth is only his.
Bumaba ang halik nya sa aking panga, hanggang sa aking leeg. I felt him biting my skin, nilalagyan niya ito ng marka katulad ng dati.
"Shit" I cursed "Wear my mark" aniya ng matapos niya ang markahan tinignan ko ito, mamula mula pa ang markang iyon.
"Watch me wear it proudly then?" I teased, siniksik niya ang kanyang mukha sa aking leeg, inamoy amoy nya pa ito.
"Damn it, iba talaga ang pakiramdam ko sayo. It feels like I would surrender my everything for you" aniya, napangiti ako ng malaki sa narinig.
"Madaya ka na ah! Kanina pa pero bakit di kita matalo!" Natawa nalang ako kay Zero, naglalaro kami ngayon ng Guitar Hero. Hindi niya talaga ako matalo sa kantang sweet Child of Mine.
"Okay lang yan, natalo mo naman ako sa ibang kanta eh. Ganon talaga paborito ko yang kantang yan e" natatawa kong sagot sakaniya. "And fyi Mr. O'brien hindi kita dinadaya, sadyang kahit nakapikit kaya kitang talunin sa kantang iyan"
"Yabang ah" aniya na nakangiti, maya maya ay bigla nalang niya akong inatake ng kiliti!
"Stop! Ano ba?" Reklamo ko habang tumatawa, nauubusan na ng hangin at naghahabol na ng hininga.
Ilang sandali ay naramdaman ko nalang ang labi niya sa leeg ko, kissing it and marking it again. Bumaba pa ang halik niya sa... Hindi ko napigilan ang pagungol, minarkahan niya rin iyon. Damn it!
He kissed and marked me on my cleavage! Dammit!
"Sorry I got carried away, cr lang" aniya saka ito tumakbo papuntang banyo and I was left there still wondering what the hell happened?!
My phoned beeped.
Zero:
Sorry baby girl..
Nang makabalik na ako sa reyalidad ay inayos ko ang mga kalat namin, pati narin ang controllers ng ps4. Napadaan ako sa salamin at nakita ko ang malaking marka na nilagay ni Zero sa aking dibdib at leeg.
Sakto namang paglabas ni Zero sa banyo, ano bang ginawa nya doon at bakit ang tagal niya?
Lumapit siya sa akin at niyakap ako mula sa aking likod. His head resting on my neck and his arms wrapped around my waist.
"You look lovely with my mark on." Sambit nito ng nakangiti, pinamulahan ako ng pisngi sa kaniyang sinabi. Humarap ako sakanya at yumakap, I burried my face to his chest. This is home.
"Maligo ka na. Maliligo na rin ako. We'll sleep early, lagi kang puyat sa trabaho. " sinipat ko ang aking relo at alas siyete
pa lamang ng gabi. Pero, okay. Pumasok ako sa banyo at parang gaya ng dati sa kwarto na dapat saakin siya naligo.
I was sitting under the shower when I saw him enter the bathroom. He is now wearing his white shirt and jersey shorts. Pumunta sya sa sink at para bang may hinahanap roon.
Pinatay ko ang shower at nagsuot ng bathrobe. Tumutulo pa ang buhok ko ng lumabas ng banyo, agad siyang napalingon sa akin.
"Stay there. Don't move" aniya. Nakataas pa ang kamay niya na nakasensyas na tumigil ako.
"Lalaki lang ako Penelope, I respect you too much pero I have my needs. So please stay inside" that line... Hindi eksakto ang pagkakasabi niya pero parang ganoon rin ang sinabi niya sa akin five years ago.
"But I trust you" sambit ko, parang katulad noon.
"Kahit na. Lalaki ako Penelope. May pangangailangan. Don't tease me, kanina pa ako nagpipigil" aniya saka tumalikod.
"Dyan ka lang sa loob baby girl, please?" Hirap na hirap nyang sabi
I got dressed inside the shower room, saka ako tumabi sa naghihilamos na si Zero. Pinatay nya ang faucet at tumingin sa akin, kumuha ito ng face towel na nasa tabi at pinunasan ang kanyang mukha.
"Sorry I used your brush" aniya "I don't mind." Sabi ko naman, kinuha ko ang aking brush at naglagay ng tooth paste saka nagbrush.
"You lived here alone for five years?" Tanong niya, tumango ako dahil puro bula pa ang bibig ko gawa ng tooth paste. "You didn't invite Jairus here? Or Trey?" Tanong nyang muli umiling ako.
Sa loob ng limang taon, I isolated myself so bad. Ayokong makakita ng kung anong magpapaalala sa akin kay Zero, kasama na doon ang boys kasi naaalala ko yung mga memories kasama lahat sila.
Funny that I stayed here in his condo, everything in his condo reminds me of him. But I stayed, because in here it feels like home, the same feeling that I feel whenever his arms are wrapped around me.
Nakaupo ako sa kama habang siya naman ay nasa work station ko.
"Zero ano bang ginagawa mo dyan? Akala ko ba we'll sleep early?" Tanong ko
"Wala ba tayong files dito sa laptop na to? Videos, pictures?" He asked
"Mmm... Sa folder dyan. Yung ZP" Sagot ko, Lumapit ako sakaniya at dinungaw ang laptop.
Ang folder na iyon ang kinapitan ko nung wala sya, May higit isang libo kaming pictures doon at sampong videos. He clicked a video, video iyon na magkasama kami sa mrt at naghihintay ng susunod na train. Pagkatapos nyang panuorin iyon ay tinignan nya isa isa ang mga picture namin sa isa pang folder, yung folder ng Balesin pictures namin.
"We went there to celebrate my birthday, ang perfect ng araw na iyon. Nagdate tayo jan sa isla na yan yung kabilang dulo nyan yung Balesin." Kwento ko habang tinitignan sya na nakatitig sa picture namin sa isla na iyon.
"Binilhan mo pa ako damit, nagalit pa ako kasi bigla kang nawala natakot ako. Takot akong wala ka eh, hanggang ngayon iniisip ko kung paano ko nakaya na wala ka ng limang taon"
"That's your helicopter, sayo yan. And it has my name on it, hindi ko nga alam kung anong nagawa kong kabutihan kasi nasa akin ka ng mga oras na yun. Hindi mo naman dapat ipinangalan sa akin yan e, but you did, ng walang dahilan"
"Ito, yan yung nung kumakain na tayo sa isla parin yan. Ang ganda diba? Pinagblow mo pa ako ng cake" sabi ko sabay turo sa picture namin na may hawak syang cake
"Ilang beses mo akong tinanong nung araw na yan na magpakasal na tayo, pero ilang beses kong dinecline. Dalawang buwan palang tayo Zero, natatakot ako na baka di ko maabot yung expectations mo sa akin, na baka at the end of the day maisip mo hindi pala ako yung dapat mong pakasalan..."
".. Kasi playboy ka eh, pero ilang gabi akong napaisip at di nakatulog na paano kung um-oo ako sayo at nagpakasal sayo nang gabing yon hindi ka kaya nawala sakin? Na sana limang taon na tayong kasal ngayon, siguro may mga anak na tayo? Basketball team na may cheering squad pa nga ata yung gusto mo eh" I chuckled pero nabasag ang boses ko, para bang may punyal na sumaksak sa lalamunan ko. Umupo ako para maglebel ang mga mukha namin.
"Zero, kung maaalala mo ako kung pipiliin mo akong makasama magiging masaya ako.
Pero kung si Star... okay lang sa akin tatanggapin ko. Marami ng nagbago, at alam ko kung ano man yung nararamdaman mo para sakaniya totoo yan. Dalawang taon na kayo, sa dalawang taon na yon hindi ko alam kung anong meron kayo pero alam kong masaya kayo..."
"... at kung dumating man yung araw na alam mo na ang lahat, nakabalik ka na sa dati, at siya yung pipiliin mo maiintindihan ko. Kung ikukumpara ko yung pinagsamahan natin sa pinagsamahan nyo, iba yun eh, solid. Wala akong laban doon, kaya Zero maiintindihan ko" I forced a smile and I kissed the tip of his nose. Tumayo ako at dumiretso sa kama para humiga.
I hugged my favorite pillow and I silently cried, tama sila the worst type of crying is the silent one. Halos dumugo na ang labi ko mula sa aking pagkakakagat. I felt a lump in my throat and I'm feeling so hollow.
How can emptiness be so heavy?
I really need to consider it, paano pag hindi ako diba? Paano kung si Star? There's a huge possibility, and it sucks to know that it's possible. Ang laking parte ng buhay ni Zero si Star.
Five freaking years compared to a couple of month.
I held my breath, and tried to keep still. Ayokong marinig nya ang mga hikbi ko. I burried my self under the blanket. And all of a sudden I felt really tired.
Napasinghap ako ng naramdaman ko ang paghiga niya sa tabi ko, and now he's playing with the strands of my hair. I want to pull him closer, I need him to assure me that I have my chance to have him back, because I feel like I'm loosing him.
But I didn't, hindi ko siya niyakap. Kelangan kong ihanda ang sarili ko kung sakaling ayaw na niya, kung sakaling mawala sya sa tabi ko. Nasa pagitan ako ng gusto kong kumapit at gusto kong bumitaw.
Hindi ko na namalayan na nakatulog ako, nagising nalang ako dahil may naririnig akong mga boses ng mga kalalakihan. They are here, the squad is here.
"Grabe bra, hindi mo alam kung gaano kagalit si Star kahapon noong hinahanap ka nya, muntik na akong hatawin ng baseball bat!" Rinig kong sabi ni Arki, umupo muna ako at sinandal ang katawan ko sa headboard ng kama.
"Ano ba kasing nakain mo at natulog ka dito? Hindi ba magseselos si Star niyan? Hindi ko na nga alam kung anong pinalusot ko kahapon, at eto pa I heard nasampal sya ng ate mo kasi may binasag siya sa bahay ninyo" sabi ni Dark, napangiwi ako sa narinig.
Mabait si Ate Zoe, hindi ko alam kung anong nabasag para masampal niya si Star. Isa pa, nagwala si Star dahil lang hindi niya mahanap si Zero? Tumayo ako at lumakad palabas napanganga si Dark ng makita ako at rumehistro ang gulat sa mukha ni Arki. Silang dalawa lang pala ang andito.
"Nasa... Iisang kwarto lang kayo?" Nagtatakang tanong ni Dark, kumunot naman ang noo ni Zero.
"What's wrong? Girlfriend ko si Penelope, and I'm trying to remember her" sambit nito.
Parang kasalanan na magtabi kaming dalawa, dahil oo nga pala girlfriend ako pero hindi ako nagiisa. Sad truth.
"Don't fret, natulog lang kami. Why are you here so early?" Tanong ko, pumunta ako sa kusina at naghanap ng pwedeng iluto. Kelangan ko ng mag grocery.
"Nagbreakfast na kayo?" I asked, siguro okay na sakanila ang omelette at bacon?
"Hinahanap namin itong si Zero, muntik na ngang ipa-blotter to sa pulis ni Star e. Bakit ba kasi kayo magkasama?" Nanlaki ang mga mata ko sa narinig, dahil lang wala si Zero ganon na siya magpanic?
Well okay I shouldn't judge, siguro ay ganon lang sila.
"You should go home then" sabi ko habang nakatingin sakaniya, nagiwas ako agad ng tingin. This is killing me.
"Let's compromise" rinig kong sambit nya. He wants us to negotiate.
"Later, after breakfast." Sagot ko naman, kelangan ko pang humugot ng lakas ng loob para doon. Maaga pa para madurog ako, maaga pa. Durog akong natulog kagabi, hindi ako gumising para madurog muli.