Chapter 32

WEEKS PASSED and still, here i am sitting on the edge of this fucking king size bed inside of the house of Luca. Simula ng kinidnap nila ako ay hndi na ako nakalabas pa ng mansiong ito. Isang linggo na akong nananatili dito, binigay na din nila sa akin ang mga bagahe at gamit ko maliban sa mga baril at cellphones ko. Lahat ng bagay na maaring maging koneksyon ko kay Dad ay kinuha nila. Hndi ako nakakalabas ng kwartong 'to maliban na lg kung kakain at kung gustohin ko. Hndi din ako naboboryo dahil palaging pumapasok si Camia dito sa kwarto ko upang kausapin ako at libangin. She said her Mom told her to go to my room and play with me. What the fuck right? Gamitin ba naman ang sariling anak para gawing meme? Clown? Para hndi lg ako maboryo dito? How funny.

Sa isang linggo ko dito ay bihira ko lg ding makita sina Luca at Giya. At wala naman akong pake sa kanila. Ang kailangan ko lg gawin ay ang makatakas dito. Sa isang linggo ko din dito ay wala akong ibang iniisip kundi ang planong makatakas sa puder ni Luca. How funny he can't let me go even he have a wife and a daughter right? Parang ang gago niya naman— literal na gago naman pala talaga siya.

What should i do? Ayaw gumana ng utak ko para mag isip ng plano. So what will i gonna do now? What—

"Ma'am Yvvone—"

"I said my name is Yra. Yra not Yvvone!" inis na bulyaw ko kay Manang Pani dahil nadin sa gulat. Bakit kase bigla biglang pumapasok ng walang katok katok ih.

"Pasensya na po Ma'am." nakayuko nitong ani.

Tsk! I just rolled my eyes and look into her.

"What is it?"

"Pinapatawag po kayo ni Sir Guezzo sa opisina niya—"

"Siya ang may gustong sabihin, siya ang may kailangan kaya bakit hndi siya ang pumunta dito?"

"Hndi ko po alam Ma'am, ipagpaumanhin niyo po."

"Whatever." maikili kong ani at tumayo na upang pumunta sa opisina ni Luca.

Tsk! Siya ang may kailangan pero ako ang mag aadjust? What the hell? Ano siya chix?

Nauna na si Manang Pani sa paglalakad patungo sa opisina ni Luca. Well, hndi ko naman kase alam kung saan ang opisina niya dahil sa loob ng isang linggo na nandito ako, like what i've been said sa loob lg ako ng kwarto at hndi nag gagala sa loob ng bahay niya. Kahit naman kase hndi nagbago ang bahay niya ay umalis na siya sa dating opisina niya dito sa loob ng bahay niya. I think lumipat siya sa tabi ng guest room kase papuntang guest room itong papatunguhan namin.

"Nandito na po tayo Ma'am Yvvo— Yra." nataranta si Manang Pani dahil muntik niya na namang mabanggit ang pangalang ayaw na ayaw ko ng marinig.

I just look at her without emotion at pumasok sa opisina ni Luca ng walang katok katok. Aba! Bastos na kung bastos pake ko naman sa kanya.

"I think you lost your manners love." anito ng makapasok ako at deritsong umupo sa sofa dito sa loob ng opisina niya.

"I really hide my manners if the people doesn't even deserve it." walang emosyong ani ko kaya natawa ito.

"Oh, so i don't deserve your manners love?" he playfully said.

"Yes you don't." mabilis kong saad na ikinatawa niya.

May nakakatawa ba? Tsk! Baliw na ata 'to ih— ops my bad. Baliw naman na pala talaga siya.

"Just be straight to the point Luca. Bakit mo 'ko pinatawag?"

"Nothing i just miss you." nakangising ani nito kaya agad na akong tumayo. This is useless! Pinapuntaniya lg ako dahil sa kahibangan niya? The hell!

"This is bullshit! You just wasted my time—"

"Time? Really? Ih wala ka ngang ginagawa dito sa bahay ko tapos sasabihin mo i wasted your time?"

"Yes you did! Ano ba talagang kailangan mo sa'kin at ayaw mo 'kong palabasin ng impyernong 'to? Don't you know kung bakit ako tumakas sayo noon? Pinili ko ngang magsakripisyo noon at tumakas sa impyernong bahay na 'to dahil ayaw na kitang makita! Ayaw na kitang makasama! Kaya ano pa bang kailangan mo sa akin Luca?" dahil sa sinabi ko ay nag iba ang aura nito. Ang kaninang nakangisi at may mapaglarong ngiti sa labi niya ngayo'y madilim at wala ng emosyon ang kanyang mukha.

"So you really did intension to escape from me? Really Akira? Do tou think you can escape from me? No, you won't and you can't."

Tumawa ako ng pagak dahil sa sinabi niya.

"Talaga lg ha? Nagawa ko nga noong makatakas sayo ngayon pa kaya? Wait Luca, just wait." ani ko habang nakangisi.

"Yea nakatakas ka nga noon. How about now? Do you really think ganon ako ka bobo? Ka tanga? Na hahayaan ka ulit na makatakas sa puder ko? No, not this time. Not again love. I will never let you go." matigas nitong ani kaya napaatras ako.

Bullshit! This is really bullshit! I really need to think a plan on how to escape from him.

"Hndi mo ba alam na inaabangan ng lahat ang pag uwi mo? Hndi mo ba alam na inaabangan ni Solomon, ni Drane, Ni Yzra ang pagbabalik mo? Poor them naunahan ko sila. Lucky me right?" pagyayabang nito.

"Yea lucky you pancit canton." pabalang kong sagot.

But wait, inaabangan ni Sol, ni Drane at ni Yzra ang pagbabalik ko? Ano na namang binabalak nila?

"Your Dads organization will be your death Akira." makahulugang ani nito kaya doon na ako napatingin sa kanya. May munting kaba na umusbong sa puso ko ng marinig iyon.

"What are you talking about?" pinilit kong hndi maging takang tanong iyon pero iyon ang lumabas.

"Do you think you will be the one who inherit that organization? Marami ka pang hndi nalalaman Akira. Marami pang tinatago ang Daddy mo sayo. I allowed you to escaped from me cause i want to think better, i want to think a better plan. Kase kung nandito ka hndi ko magagawa 'yon dahil naakit ako—"

"Your always hurting me." mahina kong ani habang nakayuko. Naramdaman ko ang paninigas niya sa kinatatayuan niya kaya hinarap ko siya habang may mapait na ngiti sa labi.

"Your always hurting me, torturing me, binaboy mo ako Luca. So how can you say that you let me escaped to think a better plan? Dahil kung nandito ako naakita ka sakin? How can you say those words even you know to your self that its not the exact reason. Nakawala lg talaga ako sayo, nakatakas lg talaga ako sa mga pananakit mo. Sa mga pinanggagawa mo sakin. Nakatakas lg talaga ako sa impyernong 'to. Pero ngayon... ngayon nakabalik na naman ako dito. Binalik mo na naman ako dito. Ano bang kasalanan ko sayo Luca? Wala naman akong ginawa sayo para parusahan mo ako ng ganeto. Deserve ko bang parusahan? Deserve ko ba talaga 'to? Did i really deserve it?" hndi ko namalayang umaagos na pala ang mga luha galing sa'king mga mata.

Hndi ko maiwasang maging emotional t'wing naaalala ang mga pinanggagawa niya sa'kin noon.

Natahimik ito pero hndi din iyon nagtagal.

"I'm sorry, i really do. I'm really really sorry—"

"Your sorry can't change everything. Mahihilom ba ng sorry mo ang nakaraan ko? No, mababago ba? Mababalik ba at maitatama? Hndi diba? So your sorry is still useless Luca."

"Still, i want to say sorry—"

"Shut up! Shut the fuck up! I don't want to hear your sorry anymore. Ayoko ng marinig ang sorry mo na puro kasinungalingan lg naman! Shut it!" napaupo na ako sa sahig at doon tuluyang lumakas ang aking hagulhol.

"Shhh, stop crying. You know i can't stand seeing your cry—"

"Then stop hurting me. Stop making me cry. I'm tired Luca. I really do. I'm tired not just physically but emotionally."

Sa unang pagkakataon simula ng makatapak ako sa pamamahay niya. Naramdaman ko muli ang kanyang mainit na yakap. He hug me and i can't explain why i feel like this. I feel... i feel safe.

At sa una ding pagkakataon na pagtapak ko sa pamamahay niya sinuklian ko ang yakap niya. I hug him back. I hug him back like we're okay. Like he's not a married man. Like we're together again.

How i wish na sana ganeto na lg kami. But no, there's no perfect lovestory at all. We're not meant to be. We're not meant to be together. Even in the second time. They say theres a second chance. And the second chance is the best. But for us, theres no second chance. Its not like a fairytale that i can find my prince and have my happy ending.

Theres no happy ending after all... We don't have a happy ending... because we're not meant to be together.