Chapter 9 Graduation day

6 months later

Vent P. O. V

I was busy buckling up my school shoes when I heard my phone ringing. I look at the screen to see that it was dad who’s calling. I stared at it for about a minute before I decided to answer the call.

“Why did you call at this early?” I asked to him.

Napunta ang tingin ko sa bintana ng kwarto ko kung saan makikita ang papasikat na araw. Mag-aalas sais palang ng umaga.

“Is that how you’ll greet your dad? Gusto ko lang naman batiin ang nag-iisang unico iho ko.” sagot niya.

Batiin? Nanaman? E kakabati lang nito sa akin kagabi, ah.

“Dad, binati mo na ako kagabi, hindi ba? You even asked me kung anong gusto kong matanggap na regalo ngayong graduation day ko.” sabi ko na ikinatawa niya.

Hindi ko alam kung trip lang ba nitong mang-asar ngayong kay-aga aga o umiral nanaman ang pagiging ulyanin nito.

“Oh, I forgot. My bad, I’m sorry dear.” aniya na hindi na matapos sa kakatawa.

Napapailing na lang akong nagpunta sa harap ng salamin. Kumpleto na ang suot kong school uniform. I’m almost ready for the graduation ceremony.

Finally, I’ll be graduating as a senior high school student.

Before 7 daw ito mag-start. Mabuti na lamang at gumising ako ng maaga at nakapag-prepare na.

“Are you coming?” maya-maya’y tanong ko kay Dad.

I know he’s a busy person but I’m still hoping that he’ll come to attend at my graduation day.

“I’m not sure, but I’ll try.” I nod even he won’t see it.

I understand if he won’t come.

"Alright son, I’ll just call you later. I still have a meeting to attend. Anyways, congrats again!” he then ended the call.

Muli akong bumuntong hininga sa harap ng salamin bago napagpasyahang umalis ng bahay.

Habang nasa kalagitnaan ng biyahe hindi ko maiwasang isipin ang mga nangyare 6 months ago. It’s been 6 months since that happened.

6 months ago, when a girl from our school gone missing. I couldn’t help but to feel sad about her, she’ll missed this important day of her senior high school life.

Ipinark ko na ang kotse sa parking lot at agad bumaba ng kotse.

I still have 10 minutes left para makarating sa mismong hall kung saan gaganapin ang ceremony. Nag-umpisa na akong maglakad patungo ron.

Halos isang oras natapos ang mahahabang litanya ng mga speakers sa harap bago tuluyang nag-start ang event. Mabuti na lang at hindi gaanong mainit ngayon kundi baka pati ulo ko ay mag-init din sa tagal nito matapos.

Isa-isang tinawag ang lahat ng studyante sa ibat ibang strands para pumunta sa harap at kunin ang kanilang award. Kung minamalas ka nga naman ay, huli pang natawag ang strand at section namin.

“From the Accountancy Business and Management, Ford Weighn Veron. With, high honors.”

Everyone started clapping as he started to walk across the stage.

Ako ang pang-huli sa listahan ng mga lalaki at second to the last si Ford. We’ve been classmates for months but we were never that close, ni hindi pa nga kami nagka-usap. Kahit close pa man nito ang kapatid ko, at kaibigan niya ang babaeng gusto ko.

Nakangiti ito ng malapad habang kinukuhanan siya ng litrato sa harap ng ibang circle of friends nito. How can he still afford to smile like that, when he just lost a long time, and a childhood best friend?

Narinig kong tinawag na ang pangalan ko kaya agad na akong tumayo at umpisahang maglakad paakyat ng stage. I wasn't expecting someone will come to join me now on stage, hindi na talaga makakarating si dad. I know he's busy with work and that's all fine with me dahil naiintindihan ko naman 'yon.

“Vent Ashton Yuson. With, high honors.”

Everyone looks so happy on this day. We supposed to feel glad because this is such an important and most memorable day for us.

I wanted to feel that too, but I can’t. Gustohin ko mang magsaya sa araw na ito, ay hindi ko magawa. It’s only because of her, if only she was here.

Mabilis kong kinuha ang award at akmang bababa na ng stage nang makita ang kapatid kong humabol para isuot ang medalya sa akin.

"Let me be the one to put that on you. Happy graduation and congrats to both of us, brother!" Lei smiled widely as she put the medal on my neck.

"Come on, let's take a picture." dagdag niya at humarap sa camera man sa harap. Wala akong ibang nagawa kundi ang sumunod.

I almost forgot that I still have my sister who's also with me here at the ceremony.

Pareho na kaming nakasuot ng cap & gown at hawak ang mga awards namin. Napatingin ako kay tito Isidro habang nakatingin din ito sa papababang si Lei. He looks so happy for his daughter.

Tumango at ngumiti ako pabalik nang mapunta sa akin ang tingin niya. Lei and I are step siblings. Nauna ako ng isang taon dito. Maaga lang itong nag-start mag-aral kaya nagkasabay kami ngayon.

"Tito," I said and shake hands with him.

"How are you iho? anyways congrats to both of you."

"Thanks. I'm still doing good tito."

He smiled. "That's good then."

Nagpaalam na rin ako agad pagkatapos niyon. They invited me to have some dinner and celebrate with them but I refused. I have no plans to celebrate with them now.

My mom separated with dad nang makakilala ito ng bago, and that is Lei's father. Dad couldn't do anything but to agree with what mom's want. Ipinagbubuntis na rin kasi nito noon si Lei.

Mabilis natapos ang ceremony at kasalukuyan na akong naglalakad patungong parking lot nang maya-maya ay lumapit si Ford at kausapin ako sa unang pagkakataon.

“Congrats, Ash.” Bati niya ng nakangisi.

I don’t like the way he smirked, parang nang-aasar na hindi mo maware.

Tumango ako sakaniya at binati din siya pabalik. “You too, congrats.” yun lang at naglakad na ako paalis.

I don’t want to be rude, it’s just that I can’t stand right next to him, I can’t stand his presence. Para saan pa bang mag-stay ako sa harap niya ‘diba?

Para ano? makipagchikahan?

Nasa parking lot na ako at nakasakay na rin ng kotse nang makarecieve naman ngayon ng tawag mula sa isang kaibigan.

It's Rio, my junior high buddy. I have a lot of friends at my former school before and I missed them all now. Hindi ko na rin kasi nakakausap pa ang iba sa mga ito.

Napag-usapan nga namin ni Rio na magkita ngayon, kung sakaling hindi ito busy at walang gagawin. I need his company right now.

Sana lang ay good news ang ibabalita nito. Sinagot ko ang tawag. "Yo!"

"Bruh, how are you? uy congrats ha!"

"Thank you bro, I'm doing fine. How are you?" balik tanong ko.

"I don't know, met by a lot of stress." sagot niya at rinig ko ang pagbuntong hininga niya.

He's stress because he's already working. Tumigil ito sa pag-aaral para magtrabaho.

"I see, huwag mo kasing masyadong mahalin iyang stress, ayan tuloy 'di ka na nilubayan." I joked and he just laugh.

"Miss ya bro. Anyways, napatawag ako para i-inform ka na hindi muna ako makakapunta. Sorry, alam mo na.." sabi niya patukoy sa kaniyang trabaho.

Napakamot ako sa batok. Sabi na nga ba, bad news.

"Huy, Ash! anjan ka pa?"

Umayos ako ng upo. "I'm still here."

"Pasensya kana ha? Busy kasi talaga, madami din akong ginagawa. Sa susunod na lang siguro?"

Wala akong magawa kundi ang pumayag. Alam ko namang marami itong ginagawa, alangan namang unahin pa nito ang mag-inom at magcelebrate kasama ako kaysa ang mag trabaho?

"Oo na, ano ka ba? I-message mo na lang ako kung kailan ka talaga free."

"Sure, sige pre. Congrats ulit." aniya at nagpaalam na.

I guess I have no choice but to celebrate on my own?

Hay, Eash. If you're just here.

Pinaandar ko ang kotse at umalis na ng school.

Nasa kalagitnaan ako ng pagmamaneho nang maya-maya ay isang babae ang nagtatakbo na lang sa gitna ng daan at kamuntik muntikan ko na itong masagasahan.

Mabuti na lang at agad ko itong napansin at mabilis na inapakan ang break. Bumaba ako ng kotse para pagsabihan ang babae.

What's wrong with people nowadays?

Alam nilang mabilis at maraming dumaraan na sasakyan tapos bigla bigla nalang din silang magtata-takbo na parang walang kapahamakang nag-aantay sakanila dahil sa ginagawa nila?

Are they loosing their minds?

Nakayuko na ngayon ang babae at kitang kita ang panginginig niya. That's what happens kapag hindi natin pinapairal ng maayos ang isip natin.

Now, she looks scared because I almost hit her? Napabuga ako ng hangin bago ito nilapitan. Umiiyak ito at habang nakayuko.

Napansin kong walang saplot ang kaniyang mga paa, at halos mabasa na ang suot nitong bistida sa sarili niyang pawis.

What happened to her?

Hinawakan ko ang balikat niya upang iharap sa akin. Ramdam ko parin ang panginginig nito habang umiiyak. Hindi ko tuloy maiwasang maawa.

Eh, kasi naman.

"Pagsasabihan sana kita, pero, huwag na." sabi ko na tila nawala ang kaninang inis.

"Okay ka lang ba, miss?" unti-unti itong natigil sa pag-iyak at saka ito tuluyang nag-angat ng tingin sakin.

Gulat ang reaksyon niya ng makita ako. Bakit? Anong meron?

Is there something wrong with my face? Mukha na ba akong masamang tao sa paningin niya?

Tatanungin ko pa lang sana ito nang bigla itong magsalita at tawagin ang pangalan ko.

Sa pagkakaalam ko ay ngayon ko lang nakita ang babae. I never saw and I never met her. So how come she knows me?

"How'd you know my name?" nagtatakang tanong ko.

I look straight into her eyes while waiting for her answer. There's something weird inside me as I look into that pair of brown eyes. I don't know why it tells me that I know her, when it's just the first time that I saw her.

Tila nanumbalik ang kaninang mood ko at tila gusto ko ng malaman kung sino siya. Magtatanong palang sana ako nang bigla na lang itong mawalan ng malay.

Oh, damn. Right.

This girl just gave me headache gift.