CHAPTER 43: Giving Birth

Avery

"Jusko Jade!" narinig kong sigaw ni ate habang naglalakad kami patungo sa tagong bahagi ng highway kung saan niya ipinarada ang kanyang sasakyan.

Kanina pa sumasakit ang aking tiyan at may nararamdaman akong likidong umaagos sa aking mga hita.

Please not yet! Not now please!

Pahangos na nilapitan ako ni ate at inalalayan papasok sa sasakyan habang napapakagat labi ako sa sakit na aking nararamdaman.

"Hold it, Jade. Malapit na tayo sa hospital," natatarantang sabi sa akin ni ate.

"A-ate h-hindi ko na k-kaya," sagot ko sa kanya.

Halos pawalan na ako ng ulirat ng makarating kami ng hospital at itinakbo ako sa emergency room. Pinilit kong labanan ang sakit hanggang sa maturukan na ako ng anesthesia. Pagkatapos noon ay hindi ko na alam ang nangyari.

Nagising na lamang ako na nakahiga sa isang napakalawak na damuhan.

Huh? Hindi ba nasa hospital ako? Why am I here?" tanong ko sa aking sarili.

Bumangon ako at saka dinama ang aking tiyan. It's flat. Hindi na ito nakaumbok. Where are my babies?

"Jade.." narinig kong may nagsalita.

Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses at nakita ko roon ang isang napakagandang lalaki. He has the same hair color as mine and even our eyes. Napakaamo ng kanyang mukha. Para kaming kambal ngunti mas matangkad lang ito sa akin ng kaunti.

"Who are you?" tanong ko sa kanya.

"I'm your mother," sagot niya sa akin. "You were still a baby when I left you but look at you, you're already a mother of three," nakangiting sabi niya sabay lapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit.

Ako naman ay nakatunganga lang at hindi makapaniwala na nasa harapan ko na ang nanay na kahit kailan ay hindi ko man lang nakita ot nakayap. Bigla na lamang ako napaiyak ngunit pinahiran ng mama ang mga luhang nagmumula sa aking mga mata.

Muli akong yumakap sa kanya ng mahigpit. Somehow lahat ng frustration ko sa buhay at ang kaba at takot na aking nararamdaman dahil sa sitwasyon ng aking pamilya ay naibuhos ko sa pag-iyak.

"I wanted to meet and see you so bad, Mama," sagot ko sa kanya.

"I'm here, Jade. Nandito lang ako kapag kailangan mo ng kausap," sabi pa niya. "I know what you are dealing with right now but be strong. I know you are. I know you can pass all the trials that have been given to you," sabi pa niya.

"If I can see you, Ma. Am I dead too?" tanong ko sa kanya.

"No. At least not yet. It's not your time yet, anak. So wake up. And meet your sons. Your eldest is worried about you. He has been crying for you to wake up. You need to wake up. You've been sleeping for one week. And when you wake up, tell your sister that I said thank you for looking for you for me," sabi pa niya before he kissed my cheeks.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at mukha ng nag-aalala na si Cameron ang bumungad sa akin.

"Mommy?" umiiyak na tanong niya sa akin ng masiguro niyang nakatingin ako sa kanya.

I lifted my hands at saka pinahiran ang kanyang mga luha at saka pinahiran ko ang kanyang mga luha gamit ang likuran ng aking palad.

"Why are you crying? And where is your aunt?" tanong ko sa kanya.

"Because I couldn't wake you up. I thought you would never wake up, Mommy. But thank you, you wake up," mangiyak-ngiyak niya pa ring sabi niya. "Who will look for Tachi and Achi?" aniya pa.

"Huh? Who's Tachi and Achi?" tanong ko sa kanya.

Nakita kong sumilay ang ngiti ni Cameron sa kanyang mga labi at saka bumaba sa aking hospital bed. Pinanood ko siyang hinila ang newborn crib.

"See? This is Tachi Mommy. He's bigger than Achi. And this is Achi because he is smaller than Tachi. And also he has a cute little mole just beside his right eye. And also Tachi also has a mole here," sabi pa niya sabay turo sa ibabang bahagi ng labi ni Tachi. "See? My brothers are handsome like me," sabi pa niya.

Ngumiti ako sa kanya.

"Of course. They are," nakangiting sagot ko sa kanya. Did you look for them for me?" tanong ko sa kanya.

"Aha. Plus aunt Belle taught me how to carry them," sabi pa niya. "Look at me mom," sabi pa niya before he scooped Tachi carefully in his arms.

As a mother, seeing your eldest doing that is one of the moments that made my heart flutter. If only I had my phone with me, I already recorded it or taken some pictures of them.

Dahan dahan siyang humakbang palapit sa akin at saka ibinigay si Tachi sa akin.

Agad ko tinanggap si Tachi. Pinagmasdan ko ang isa sa aking mga kambal. He's eyes are definitely like Sebatian's. But it's just the eyes. He's eyes are still roaming around. At alam kong hindi pa niya ako nakikita.

"Mommy, look how small Achi is," sabi ni Cameron sa akin habang karga niya ito. "He is such a cute mommy. I'll protect him. I won't let anyone hurt him."

Muli ay napangiti ako kay Cameron. For a ten years old kid, he already thinks more mature than the older kids his age.

"How about Tachi? Will you also protect him?" tanong ko sa kanya.

Lumapit sa akin si Cameron habang karga-karga si Achi. Nagtama ang mga mata namin ni Achi and I swear he smiled at me. My heart melted when I saw it. He is definitely an omega like me. Hindi ko mapigilan ang hindi maiyak. He looks so fragile.

"I will teach Tachi how to fight mommy because I can sense that he is strong. He will be like me. We will protect Achi together," sabi ni Cameron.

Hindi ko napigilan ang aking sarili na yakapin ang aking mga anak. Hindi ko alam kung bakit.

Biglang bumukas ang pintuan.

Nakita kong bakas na bakas ang takot sa mukha ni Ate.

"Jusko ko Jade mabuti naman at nagising ka na. We need to go," sabi niya sa akin.

Nangunot ang aking noo.

"Why?" tanong niya sa akin.

"May mga tao sa baba at may mga dalang baril. I'm not sure kung tayo ang pakay ng nila but quick let's go.

Kahit na bigla akong kinabahan ay nag-aalala ako sa sitwasyon. I delivered my babies via Cesarean. I haven't walked yet. At kung sasama man ako kay ate ay magpapatagal lang ako sa kanila.

"Take Achi and Cameron with you. Take them to Marius," sabi ko sa kanya.

"What?! Hindi pwede! Sumama ka sa akin," sagot ni ate sa akin.

"Ate, I can't. Magpapatagal lang ako sayo considering my situation. Please leave and take my two sons," pakiusap ko sa kanya.

"I can't! Jade, alam mo ba ang sinasabi mo? What if tauhan sila nina Haize na iyan o ni Sebastian? Hindi ka na makakabalik sa amin, kay Marius," aniya.

"I will. Trust me. So please go. Take Achi and Cameron, please ate. Nagmamakaawa ako sayo,"

Nakita kong biglang umiyak si ate.

"Sige papakinggan kita. Promise us that you will come back with Tachi," sabi niya.

Ngumiti ako sa kanya.

"Yes. I promise," sagot ko sa kanya.

Wala pang isang minuto simula noong umalis sina ate ay pumasok ang ilang mga kalalakihang sa loob ng aking silid.

"It's him," sabi ng lalaki habang palipat lipat ang tingin sa akin at sa picture na hawak niya. "Call the boss here," baling niya sa isa niyang kasamahan.

Tumango ito at lumabas ng aking silid.

Maya-maya ay pumasok doon si Sebastian kasama ang isang lalaking hindi ko kilala. Hindi rin ito papahuli kina Marius at Sebastian kung sa physical appearance babase. This guy must be Haize.

"Avery I finally found you," galak na galak na sabi ni Sebastian at halos manlaki ang kanyang mga mata ng makita ang sanggol na hawak ko. "Is that our child?" tanong pa niya na malalaking hakbang ang ginawa niya upang makalapit sa amin ni Tachi.

Hindi ako umiimik.

Kinuha niya sa aking mga bisig ang aking anak at saka tuwang-tuwang kinarga ito.

"He got your eyes," sabi ng lalaking hindi ko kilala. "He's an alpha. No doubt about it," sabi pa nito sa kanya.

"Yeah I think so," sagot ni Sebastian sa lalaki na hindi parin mapuknat-puknat tuwa sa kanyang mukha. "Finally, I've been waiting for this," sabi pa niya bago tumingin sa akin. "I'm taking you home with me Avery," sabi niya.

Nanatili akong hindi umiimik. Ayokong sumama sa kanya. Ngunit wala akong magagawa.

"I'll go with you in one condition," sabi ko sa kanya.

"Ano iyon?" tanong niya.

"Now that you finally have me. Stop harassing Marius," sagot ko sa kanya.

Nagkatinginan sina Sebastian ang at lalaking kasama nito.

"I don't think so, honey," sagot ng lalaki sa akin.

Napatingin ako sa kanya.

"What?" tanong kong naguguluhan.

Hindi ba ako lang naman ang gusto nila?

"Sebastian's and I's business with Marius is not the same," sagot niya. "My business with Marius isn't done yet so sorry honey, that won't do," sagot niya.

"But-" hindi ko pa natatapos ang aking sasabihin ay nagsalita muli si Haize.

"Get him inside the car and to the Jet. We're leaving now," utos niya sa mga tauhan niya habang si Sebastian ay walang pakundangan hina-halik-halikan sa pisngi ang aking anak. It shouldn't be him who does that. Dapat sana ay si Marius iyon. But no matter what Sebastian do, si Marius pa rin ang kikikilalang ama ni Tachi.

Kaswal lang na tulak-tulak ako ng isa sa mga tauhan ni Haize habang nakaupo sa wheelchair at nakasuot pa ako ng hospital bed. Masakit pa rin ang aking tiyan dahil sa tahi at nabigla sa biglaang pagbangon ko.

"Be careful," narinig kong sabi ni Sebastian. "He's hurting," sabi pa niya.

Humingi ng paumanhin sa kanya ang lalaki.

"Where the hell are you taking me?" tanong ko sa kanya.

"Somewhere where I can completely hide you away from Marius. But don't worry, you, I and our son will be a family," sagot niya sa akin.

"Why do you still want me when you already have your son? I'm not your fated pair," sabi ko sa kanya.

"I need you even if you're not my pair. I don't need someone who cannot conceive," sagot niya sa akin. "And also, why would I need someone else when you are already with me?" tanong niya pa. "Consider us a family now because you will never see Marius ever again.