Chapter 15:

"Pakisabi na lang kay Kira na aalis na ako."

"Huh? Ayaw mo mag breakfast muna?"

"Huwag na. May pupuntahan pa ako."

Dahan dahan kong minulat ang aking mga mata nang may narinig na mga ingay sa paligid. I groaned.

Kahit antok na antok pa ako ay agad ko nasilayan ang mukha ng dalawang magpinsan sa harap ko. The two of them smiled at me.

Tumango lamang ako at nagpaalam na maghihilamos muna.

Agad akong tumungo sa bathroom ng kwarto at doon naghilamos. Nang natapos ay agad ko silang naabutang dalawa na nag-aasaran.

Agad akong lumapit sa kanila habang hawak ang maliit na towel. I wiped my whole face with it.

"Si Kiro?"

"Uhm, may pupuntahan daw," ani Ashley. Nakaupo ito sa kama habang tumitipa ng phone niya. Mukhang busy ito sa ka-chat niya. I wonder who it is.

Napatango ako sa sinabi ni Ash. Nagpupunta talaga 'yon every Saturday sa church para magsimba. He's a man of god, hindi lang talaga halata.

"Nagsimba siguro," I casually said. Umupo rin ako sa kama at doon pinagpatuloy ang pagpahid ng towel sa mukha ko.

"What?!"

Napaangat ako ng tingin sa harap. They'll look surprised. Nanlaki rin ang mga mata ko dahil sa biglaang pagtaas ng boses ni Ash. Kita ko rin ang gulat na mukha ni KD sa tabi niya.

"Nagsisimba siya," paglilinaw ko.

Napangisi ako nang makita ang hindi makapaniwalang reaksiyon sa mukha nila. Mukhang ako lang talaga ang may alam n'on. Perks of being his childhood best friend.

Naramdaman ko naman ang mabilis na pag upo nila sa gilid ko. I unconsciously raised my eyebrow at them.

"Weh? Si Kiro? Mukha naman imposible 'yon," hindi pa rin makapaniwalang wika ni Ash.

I shrugged. "Grabe naman kayo mag-judge kay Kiro."

"Grabe? Ang unfair ni Kiro, ah? Bakit hindi niya 'yon sinabi sa 'kin, kaibigan niya rin kaya ako!" pagmamaktol naman ni KD. Umupo siya sa tabi ko.

I rolled my eyes. Hindi naman sila gaano ka-close. Hindi 'gaya namin.

"Kaya pala hindi natin siya nakakasama tuwing Sunday, nagsisimba pala talaga siya," Ash whispered.

Yeah, always present talaga si Kiro sa church.

I sighed. "What time is it?

"9:00 AM."

"Simba rin kaya tayo?"

I heard their exaggerated gasped again. "Really? Pwede ba pumasok do'n si Pinsan?"

"Oh? Bakit ako na naman?" KD complained at her cousin.

Nahilot na lang ako sa sintedo ko. Ang aga-aga ang ingay na nila. Ano kaya ang ininom nila at ang taas agad ng energy nilang dalawa?

Nang matapos na sa ginagawa ko ay agad kong tinapon ang towel kay KD, agad niya namang nasalo ito. I laughed when I saw his glaring eyes.

"Uuwi na ako. Kung gusto niyo sumama punta lang kayo sa bahay. Dalhin mo rin ang sasakyan mo KD, ikaw ang magmamaneho ngayon," lintaya ko.

I pursed my lips while watching them grinning at me. I just hope that I will not regret bringing them with me. They're fucking chaotic.

"Go prepare yourselves, late na tayo," I uttered before leaving.

"Hoy Kira! Ayaw mo ring mag-breakfast?! Naka-pajama ka pa oh!" rinig kong pahabol na sigaw ni KD.

I just waved my hand. Pumasok ako sa elevator at pinindot ang floor sa baba, yes, gano'n kayaman sila KD, may elevator pa sa loob ng mansion nila. Dahil sa malawak ang loob ng mansion ay nagpaturo ako ng daan sa mga taong nagtra-trabaho dito upang makalabas. Maraming painting ang nakadikit sa wall, mukhang mahilig ang mga magulang ni KD doon.

Ilang minuto rin ang lumipas bago ako makalabas ng mansion. Pawis na pawis pa ako kahit nag-elevator naman ako kanina. Their house is fucking huge! I can't even breathe bacause of it.

Nang nakalabas na ako sa gate ay agad kong nilibot ang tingin ko sa labas. The guard even smiled politely at me.

Walang sasakyan or taxi na dumadaan sa kalsada rito, mukhang elites talaga ang nakatira rito. I wonder if anong trabaho ng mga magulang ni Kingdom?

Napatampal na lang ako sa nuo ko nang maalala na nauna na pala si Kiro. Ibig sabihin wala akong masasakyan. I was about to took a one step when I heard a buzzing noise. Dahan dahan akong lumingon sa likod ko.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita siyang nakasandal sa sasakyan niya. He's wearing a white long sleeve and fitted jeans which making him more heavenly handsome. Napakurap kurap ako nang dahan dahan nitong sinuklay ang buhok niya.

"Close your mouth," he chuckled.

Napatindig ako ng tayo nang ma-realize na nasa harap ko na siya. I can feel my cheeks burning. I immediately look away.

"You wanna go to church with me?" A gigantic grin spread across his face.

I nervously gulped. " Who said?"

"Kingdom texted me. . ." Pinalibot niya ang susi gamit and mga daliri niya. "Let's go? Hindi ka pa naliligo, oh."

"Maaga pa naman ah? At tiyaka hindi ako mabaho, 'no?"

"I didn't say that..." a small smile crossed in his lips.

Pinagbuksan niya ako ng pinto ng sasakyan bago siya umupo sa driver seat. I sat at the front sit beside him. Agad kong sinuot ang seatbelt bago umandar ang makina ng sasakyan.

Awkward silence enveloped us. Dahil sa nahihiya na akong kumausap sa kaniya ay tinikom ko na lang ang bibig ko. Ayaw ko lumagpas sa linyang binuo niya, I don't want to be avoided by him again.

Ilang minuto rin ang lumipas bago kami nakarating sa Villa. He immediately parked his car in their garage. Inalis ko ang seatbelt na suot ko bago lumabas sa sasakyan.

"I will go now. . ." I informed, "thank you for the ride."

Tumango lamang ito at nginitian ako. Tatalikod na sana ako upang bumalik sa bahay nang may biglang humablot ng kamay ko. Dahan dahan akong humarap.

"Ihahatid muna kita. . ." he said in a small voice.

Nabuo ang munting ngiti sa labi ko habang pinagmamasdan siya na hawak-hawak ang kamay ko. Napakagat ako sa labi ko nang maramdaman ulit ang pamilyar na kiliti sa tiyan ko.

"O. . . Okay," I stammered.

Agad niyang binatawan ang kamay ko nang ma-realize niyang hawak-hawak niya ito. I look away. I'm already used to it anyways.

Agad niya akong hinatid sa bahay namin na kaharap lang naman ng bahay nila. Bakit kasi malapit lang ang bahay nila sa 'min? Gusto ko pa sanang maglakad-lakad kaming dalawa.

"I'll go now,"

"Thank you again," I smiled sweetly.

Magsasalita pa sana ako nang bigla na itong tumalikod. I disappointedly closed my mouth. Pumasok na lamang ako sa bahay namin, and as usual wala pa rin sina Daddy at Mammi. They're probably working. I immediately headed to my room.

I took a shower before entering my walk in closet. Pinasadahan ko ng tingin ang kabuoan ng katawan ko sa full size mirror. Nakasuot ako ng wardrobe habang nililibot ng tingin ang mga dresses and shirts na meron ako.

Since magsisimba kami ay napagdesisyonan kong magsuot ng white casual dress. Pinaresahan ko ito ng black flat shoes na bagong bili ko pa lang.

Napatigil ako sa pag-aayos nang marinig ang ingay ng phone ko. Agad kong sinagot ang tawag.

"Hello?"

"Hindi ka raw nag-breakfast sabi ni Kingdom?"

My forehead creased. "Yeah. . ."

"You shouldn't starve yourself, Kira" seryoso nitong sabi, "Wait for me there, kakain muna tayo."

I stopped for a moment. Tiningnan ko ulit ang pangalan ng caller upang siguraduhing si Kiro talaga ang kausap ko. Ang unusual lang kasi ng pinapakita niya.

Napatikhim ako. "Dito na lang ako kakain sa bahay."

"Don't fool me. Your parents is not there. You can't just eat by yourself, Kira," madiin na pagkakasabi niya.

Napalunok ako sa sinabi niya. Kinagat ko ang mga labi ko habang nag-iisip sa isasagot ko sa kaniya.

"Pero baka ma-late tayo?" I finally answered after a long pause.

"You should prioritize your health first, they can all wait."

"O–okay…"