KABANATA 55

Russel's POV.

"I personally like the concept and also the theme of the next month's art gallery exhibition. I will just email you the details once the series of my portrait is ready," I said while scanning the pages of the proposal paper I am holding.

"I understand, mr. Silverio. I am deeply honored working with you again. Everyone is looking forward to finally see your new paintings. Alam kong pag-uusapan na naman yung mga gawa mo sa media, radyo at ng buong mundo," Mr. Regador said with a smile that lit up on his face as he offered his hand to me. I immediately took his hand and gave him a gentle nod.

"Thank you also for putting a great trust on my masterpiece, Mr. Regador. I am really excited to launch my portraits next month in your art gallery," I said with a smile drawn across my face.

We both rose from our seats after few hours of sitting across each other inside the coffee shop. Mr. Regador had presented to me the detailed plan of the next month's event and the concept program of the art gallery's exhibition. I am very hands on when it comes to every art project that I am handling. Luckily, Mr. Regador is also very meticulous and hardworking, so there is nothing I should worry about. Everything went smoothly from the meeting we had since morning.

Nagpaalam siyang mauuna na raw siya sa akin dahil madami pa raw siyang aasikasuhing mga papeles sa loob ng kanyang opisina. Noong maiwan ako ng mag-isa ay sa loob ng coffee shop ay naisipan kong ibili ng meryenda si Madison. Ilang araw na siyang walang ganang kumain kaya baka pag nakatikim siya ng matamis na desert ay gumanda kahit papano yung panlasa niya.

"Miss, can I have a box of cinnamon donuts and raspberry muffins, please?" giit ko habang itinuturo yung nakakatakam na donut and muffin sa kanilang glass shelf.

"Alright sir. Just give me a few minutes to prepare your order," nakangiting sagot ng isang staff sa akin.

Mahilig kumain ng matatamis na mga pagkain si Madison lalo na’t pag stress na siya sa samu’t saring mga deadlines na kailangan niyang habulin sa school. Minsan nga ay sinasabi niya sa akin na natatakot na siyang tumaba pa lalo na’t ilang kilo ang naidadag daw sa timbang niya noong mga nakaraang buwan. Sa akin naman ay walang kaso kung madagdagan siya ng timbang dahil para sa akin ay mananatili siyang maganda sa paningin ko.

Nagtaka na lamang ako nitong mga nakaraang linggo kung bakit bigla siyang nawalan na lamang ng ganang kumain, palaging matamlay at parang anlayo layo palagi ng kanyang iniisip. Nagbabakasali ako na ang mga sweet treats na ito ang magsilbing daan upang manumbalik sa dati ang hilig niya sa pagkain at sumigla kahit papaano ang kanyang pakiramdam.

Hindi nagtaggal ay nailagay na niya sa loob ng malaking paperbag yung dalawang kahon na binili kong donut at muffins. Agad akong nagbayad tapos ay umalis ng coffee shop na masayang dala-dala yung meryendang binili ko para kay Madison. Pagkapasok ko ng kotse ay marahan kong inilapag yung bag na bitbit ko sa ibabaw ng passenger's seat. Dinukot ko agad mula sa bulsa ko yung aking telepono tapos ay dinial yung numero ni Madison.

"The person you are trying to call is out of coverage area. Please try again later..." Iyon ang nadinig ko sa kabilang linya.

"I guess her class is still on going. Maybe I will just wait for her at the parking lot later," mahinang sabi ko sa aking sarili tapos ay pinaandar na yung kotse upang suduin ko siya sa kanyang eskwelahan.

As I parked the car, I looked outside the window and noticed that there are only few student walking around the campus. Obviously, their last period class is still not yet over. I laid my back against my car seat to take a short nap while waiting for her, when I suddenly heard a soft knock on my window.

I strolled down the car window, and I was taken aback to see bunch of students gathered around my parking space. I gave them a gentle look on my face before I was able to utter a word to them. They were all smiling from ear to ear looking like excited kindergarten students.

"Yes? Do you guys need help?" mahinang pagtatanong ko sa kanila noong tuluyan ko ng buksan yung bintana ng aking kotse para ay makita ko silang lahat ng maayos.

"OMG! Are you Russel Silverio? The France's young Leonardo da Vinci?!" pagtili ng isang babae noong magtanong siya sa akin.

"U-uh. Yes, I am Russel Silverio. But I do not think I am the young Leonardo da Vinci of France." Noong sagutin ko yung katanungan niya ay bahagya lamang akong natawa dahil hindi ko akalaing makilala nila ang gaya ko.

"Goodness gracious! Can we have your autograph, sir? Please?! We are all fine arts students and we have seen all your beautiful artworks after having a chance to visit an art gallery before," pagkukuwento pa noong isang lalaki na bigla na lamang sumulpot sa harap ko.

Noong makita ko sa kanilang mga mata yung excitement at pananabik na makakuha ng autograph mula sa akin ay tumango ako sabay ngumiti.

"Sure. I'll be glad to give each one of you an autograph," saad ko sa kanila. Naghiyawan silang lahat dahil sa tuluyang pagpayag ko sa kanilang pakiusap.

Bumaba ako ng kotse tapos ay luminya sila kaagad. Yung iba pa nga ay napapatalon dahil sa sobrang tuwa. Labis na tumaba yung puso ko sa saya nang mapagtanto ko na nagbunga din ang lahat ng pagod at pagsusumikap kong maging isang magaling na pintor noong nag-aaral pa lamang din ako sa France.

Hindi man ako kailanman nagawang suportahan ni mommy sa pangarap ko ay masaya pa rin akong naabot ko ito sa kabila ng kanyang pagtutol sa akin. Masaya akong ipinaglaban ko yung gusto ko. Tutol man din si mommy sa relasyon namin ni Madison ay wala din akong balak na bitiwan yung pagmamahal ko para sa kanya, at ipaglalaban ko hanggang sa dulo yung pagmamahalan namin kagaya kung papaano ko ipinaglaban yung pangarap ko noon.

"Here is your autograph. Study well and get inspired," masayang sabi ko sa huling estudyanteng babae na kumuha rin ng autograph ko.

"Thank you, sir! Pero kasi," aniya tapos ay parang may sasabihin pa siya pero hindi niya itinuloy. Napansin ko yung tila pagdadalawang isip niya kung itutuloy pa ba niya yung sasabihin niya sa akin o hindi na lang.

"Yes, what is it?" pagtatanong ko.

"Sir, I hope you don't mind me asking. Pero totoo po bang girlfriend niyo si Madison Espinosa?" Nanlaki yung mga mata ko sa gulat noong mabanggit niya ang pangalan ni Madison sa usapan.

"Yes. Why?" Awtomatikong sumeryoso yung expresyon sa aking mukha noong magtanong ako sa kanya.

"An article was written about her and it was posted on our Facebook page this morning," she said softly. I blinked a couple of times bewildered from what I have heard from her.

"Wait. What? An article? What article? Can you let me see it?" saad ko. Agad naman niyang dinukot yung kanyang telepono at ipinakita sa akin yung post na tinutukoy niya.

Hindi ako makapaniwala matapos kong basahin yung nakasulat sa post. Sinong hayop na tao ang magagawang magsulat ng artikulo tungkol sa pribadong buhay niya at ilantad ito sa publiko?! I promise not to let that person who wrote that article to just get away with this! Sisiguraduhin kong magbabayad ng dugo yung taong nasa likod nito!

"Who the fuck wrote these malicious, fake assumptions about her?" seryosong pagtatanong ko sa estudyanteng babae.

"A-ang alam ko po ay isang alumni student ng university. L-lucia raw po yung p-pangalan niya," nautal na sagot niya sa akin dahil sa pagkasindak sa naging reaksyon ko.

Nanlisik yung aking mga mata sa galit at para bang nais ko na lamamg basagin yung teleponong hawak ko ngayon. Agad kong ibinalik sa babae yung telepono niya at mabilis pa sa alas kuwatro noong mapatakbo siya palayo sa direksyon ko. Mabilis yung naging tipa ko ng numero ni Madison sa aking telepono upang tawagan siya.

"The number you have dialed is out of coverage area. Ple—"

"FUCK!" sigaw ko sabay sinipa ng malakas yung gulong ng kotse ko dahil sa pagkainis.

"Damn you, Lucia! I will really make sure you will going to pay for the damage you have caused against my woman. I will not let you get away with this! Pagbabayaran mo yung ginawa mong paninira kay Madison!" galit na saad ko sa aking sarili habang nakakuyom yung magkabilang mga kamao ko.

"Mr. Russel?" Nakadinig ako na may tumawag sa pangalan ko. Paglingon ko ay nakita ko ang pamilyar na mga mukha ng anim na bodyguards ni mommmy sa harap ko ngayon.

"What you doing here?" seryosong pagtatanong ko sa kanila habang magkasalubong ang aking mga kilay.

"The chairwoman wants us to escort you back at the mansion," sagot sa akin ng head butler. Agad na kumunot yung noo ko dahil sa aking narinig.

"What are you talking about? Don't mess with me right now. I'm not in the mood to play mom's stupid games," pagbabanta ko habang naniningkit yung aking mga matang nakatitig sa kanila.

Nakita kong sinenyasan ng head butler ni mommy yung mga kasamahan niya. Nagulat ako noong bigla na lamang nila akong pinaligiran sabay agad nila akong ginapos ng mahigpit hanggang sa tuluyang hindi ko na maigalaw yung magkabila kong mga braso.

"IS THIS SOME KIND OF FUCKING JOKE?! LET ME GO OR ELSE YOU WILL REGRET DOING ALL THIS BULLSHITS TO ME!" galit na galit ko silang pinagbabantaan pero tila ba ay hindi nila ako nadidinig. Sinubukan kong magpumiglas sa pagkakagapos nila sa akin pero lima silang nakakapit sa mga braso at hita ko.

"Ipasok niyo na siya sa loob ng van," seryosong utos ng head butler sabay tumalikod at lumakad palayo.

"I SAID LET ME GO! YOU ARE ALL FUCKING FULL OF SHITS!"