Chapter 18

They say if you love someone you will fight for his love... pero sa kaso naming dalawa, hindi na namin kayang ipaglaban ang pagmamahal naming dalawa.

Ylona is right. I should distance myself from him because in the end ako lang ang masasaktan sa aming dalawa.

Pero itong puso ko na pilit gustong i-distansiya ang sarili ay hindi ko magawa.

Kahit paulit-ulit kong itanggi sa sarili ko na hindi ko na siya mahal pero itong puso ko ay siya ang isinisigaw.

Tanga na ako kung itatanggi ko pa sa sarili na hindi ko na siya talaga mahal pero kaibahan ang sinasabi ng puso ko.

I'm still in love with him and it will never ever change...

Hindi na ako bumalik sa opisina niya dahil alam kong naroon pa ang nanay niyang mahadera.

Sa canteen ako nagtungo at naghintay roon. Bumili ako ng pagkain habang hinihintay ko siya.

Isang oras din akong nasa canteen nang mapagdesisyunan kong magtungo na sa kaniyang opisina.

Sigurado akong wala na roon ang ina niyang mahadera. Kahit pinipilit kong makipaglapit at respetuhin siya ay napipilitan akong sagutin siya dahil sa mga panglalait niya sa akin dati.

Tiniis ko iyon kasi nanay pa rin siya ng dati kong asawa pero ngayon na hindi na ako parte sa kanilang mundo ay naroon pa rin ang masasakit na salita niya sa akin.

Hindi ko pinansin ang mga empleyadong nakatingin sa akin at diretso-diretsong nagtungo sa elevator.

"M-Ma'am, dapat po sa private elevator kayo sumakay," one of the employee said.

Natigilan ako dahil sa kaniyang sinabi kapagkuwan ay ngumiti rin.

"Hindi na... dito na lang ako sasakay," sagot ko.

Mas gusto kong sumakay roon kay sa private elevator niya, hindi naman ako ang may-ari nito para sumakay roon.

When I got to the 45th floor, I immediately got out of the elevator. Natigil ako sa paglalakad ng makita ko si Hercules na palakad-lakad habang ang kaniyang mga kamay na sa kaniyang bewang.

Napakunoot ang noo ko. Tapos na ba ang meeting niya at narito na siya?

"Hercules," mahinang tawag ko.

Mabilis na napatingin siya sa akin. Salubong ang kaniyang kilay habang nakatingin siya sa akin at tila may ginawa akong masama sa kaniya.

Inilang hakba niya lang ako bago napalapit siya sa akin.

"Where did you go?" Galit ang tono ng boses nito.

Napanguso ako. Ano bang ikinagagalit niya, ah? Kumain lang naman ako sa canteen dahil nagugutom ako at lalong lalo na dapat akong umalis dahil baka puro lait lang ang matanggap ko sa Ina niya.

"Kumain ako sa canteen," sagot ko at umiwas nang tingin.

"My secretary told me about what happened earlier," he said.

I quickly looked again because of what he said. Did he told what happened? He must have heard what Ylona told me.

"Wala iyon... Tara na nga, saan mo ba gusto pumunta?" Pag-iiba ko sa usapan.

Dahil kapag patuloy namin pag-usapan iyon ay baka mapunta lang sa pag-aaway.

Narinig ko ang kaniyang buntong hininga kaya napatingin muli ako sa kaniya. Titig na titig ito sa akin kapagkuwan he smiled a little bit.

"Let's go. Where going somewhere," he said and held my hand.

I just drifted to him while he held my hand. I had no idea where we were going so I just let him hold my hand as we walked.

Naiilang nakayuko ako habang naglalakad kaming dalawa dahil sa mga empleyadong niyang mga nakatingin sa amin.

He opened his car door for me, I got in and waited for him to get in his car.

"Saan tayo pupunta?" I asked when he entered the car. He didn't answer me and just fastened my seatbelt as well as his.

Nanahimik na lang ako dahil wala ata siyang balak sabihin kung saan kami pupunta.

Nakasandal ako sa upuan habang pinapakiramdaman ang banayad na paghaplos ng hangin sa balat ko. Ramdam ko ang patingin-tingin sa akin ni Hercules pero hindi ko man lang ginawang tignan siya.

Hindi ko na namalayang nakatulog na ako dahil na rin siguro sa hangin na dumadampi sa aking balat at kulang na rin sa tulog ko.

Naramdaman ko na lang ang pagbuhat sa akin ni Hercules. Hindi ko na magawang imulat ang aking mata dahil sa pabangong nalalanghap ko sa dibdib niya.

Mas lalo kong isiniksik ang mukha ko sa dibdib niya. I heard his chuckled because of what I did.

"My baby is still sleepy," he whispered.

Napamulat ako dahil sa lamig na nararamdaman ko sa aking katawan. Sa naalala ko ay nasasakyan ako at kasama ko si Hercules.

I got up quickly because the surroundings were unfamiliar to me. I realized we weren't in the car.

Napatingin ako sa aking kausotan ko kung ganoon pa rin ang suot ko, dress na ngayon suot ko. Umalis ako sa aking kama, kahit na nakayapak ako ay hinayaan ko na lang. Ang importante ay alam ko kung nasaan ako at nasaan si Hercules.

I looked around the house until I landed on the man sitting on the sofa holding a glass of wine.

Napatingin ito sa akin. "You're awake."

"Nasaan tayo?" Kaagad na tanong ko sa kaniya.

Iginala ko ang tingin ko. Malaki ito sapat na sa dalawang taon.

"We're here on my ship." Namilog ang aking mga mata.

Ano raw? Nasa barko niya kami?

"You're joking, right?" Natatawang tanong ko sa kaniya at umiling pa.

"No, I'm not. We're here on my ship. You can go inside if you don't believe me." He shrugged his shoulder and continue what he's doing.

Sinunod ko ang kaniyang sinabi at lumabas. I have passed through many rooms and I have also seen many people there.

Napaawang ang labi ko ng makalabas ako. Totoo nga! Nasa barko niya kami, rinig na rinig ko ang hampas ng alon.

Kahit namamangha, gusto kong damhin ang karagatan, at langhapin ang sariwang hangin ng karagatan ay hindi ko magawa dahil iba ang nasa isipan ko.

Kung paano ko kukumbinsihin si Hercules na umuwi kami. Alam kong hindi kaagad siya papayag na umuwi kami.

Hindi puwedeng narito kami. We need to go home as soon as possible. Dahil baka hanapin ako nila Caitlin at baka mag-alala sila sa akin at lalong lalo na si Ylona.

Siguradong hahanapin niya kami dahil lahat ng mga bodyguards ni Hercules ay mga tauhan niya.

Bumalik muli ako kung nasaan si Hercules. Wala akong naabutan na Hercules doon kaya tinungo ko ang kuwartong nilabasan ko kanina.

Wala rin siya roon pero may narinig akong lagasgas ng tubig sa banyo. Naligo siya siguro.

While waiting for him, I lay down on the bed. I just looked at the ceiling. Iniisip ko pa lang ang reaksyon ng nanay na magkasama kaming dalawa na walang tauhan ay baka mag-histerikal iyon.

I know that she doesn't like me for his son.

I heard the bathroom door open but I ignored it. I heard his footsteps towards me but I didn't even look at him.

"Why are you here?" He asked.

"Kailan tayo babalik ng Manila?" Tanong ko sa kaniya.

Ayoko nang magpaligoy-ligoy pa. Hindi lang naman ang nanay niya ang iniisip ko kung anong sasabihin niya kung hindi si Lorraine! Na fiance niya.

At si Dale rin! Ayokong isipin nilang sasaktan ko naman si Hercules, aalis ako at wawasakin siya.

Hindi lang naman si Hercules ang nawasak kung hindi pati na rin ako!

"We're not going back," he answered.

Napabangon ako dahil sa kaniyang sinabi. "Ano? Hindi puwe—"

I stopped talking when I turned to look at him. I swallowed while glancing at him. Ang akala ko ay nakapagbihis na ito pero hindi pa pala.

Only a towel was stuck around his waist while water was dripping down his chest.

Naiilang na nag-iwas ako ng tingin. "A-Ano... M-Magbihis ka nga muna!" Pilit na inaayos ko ang aking boses at hindi mautal sa kaniya pero sa huli ay nauutal pa rin ako.

"What? You already saw my body and you already touch it, right?" He smirked.

Nag-init ang pisngi ko sa sinabi niya." H-Heh! M-Mag bihis kana riyan at mag-uusap tayo!" Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya.

"Usap lang talaga?" nanunudyo ang kaniyang boses nang sabihin niya iyon.

Inirapan ko siya at tinalikuran. I was about to walk towards the window when someone grabbed my waist. Bahagyang akong napaigtad.

"I don't want to just talk about what we should do," he whispered to my ear.

I swallowed because of what he said and I seemed to stiffen because of what Hercules was doing. Nasa likod ko ito habang nakapulupot ang kaniyang braso sa aking baywang na akala mo ay aalis ako sa tabi niya.

"H-Hercules... b-bitaw," mahinang sabi ko.

Pilit kong hindi ako ma-apektuhan sa ginagawa niya. His hand is already voyage on my thigh while kissing my neck. Malaya niyang hinimas ang aking braso dahil naka-dress lang naman ako.

"I miss touching you," he whispered again on my ears.

I switfly closed my eyes because of what he doing. His hand is touching mine.

Napasandal ako sa kaniya dibdib dahil sa kaniyang ginagawa. I moaned when his long finger touch my swollen folds.

Hindi ko alam pero napapikit na lang ako at hinayaan na gawin niya ang gusto niya. Napaungol na lang ako dahil sa ginawa niya. Mas lalong humigpit ang hawak ko sa kaniyang braso nang kung may anong namumuo sa akin na gustong lumabas.

"H-Hercules... O-Oh! P-Please..." I moaned

Hinayaan ko ang aking sarili maramdaman muli itong temtasyong ayoko ng may mangyari sa aming dalawa.

Nanghihina akong napatumba pero kaagad ding napatayo ng buhatin niya ako at ihiga sa kama.

"Rest for now, baby."

Nilanghap ko ang banayad na hangin na dumadampi sa aking balat. Napangiti ako dahil sa katahimikang gusto kong maramdaman ngayon.

When I woke up wala na si Hercules sa room namin kaya malayang makakagala ako sa barko.

Napatigil ako ng tumunog ang phone ko. Kinuha ko iyon sa bulsa ko at hindi tinitignan kung sino ang tumawag.

"Hello," I answered.

"Where are you, Talitha?" Napangiwi ako ng marinig ko ang boses ni Hercules.

Hindi ko pa rin nakalimutan ang nangyari kaninang umaga. Pero kapag iniisip ko ang pangyayari iyon nag-iinit ang aking pisngi dahil kadahilanang ginawa na ulit namin iyon.

"Nasa deck ako," I answered. "Bakit?"

I heard his sighed on other line.

"Come here on our room," he said.

Tumango na lang ako kahit hindi niya ako nakikita. Pinatay ko na ang tawag, alam naman niya sigurong pupunta ako roon.

Habang naglalakad ako ay may nadadaanan akong palabas ng kanilang mga room. Napangiwi pa ako ng may makita akong naghahalikan sa hallway tila takam na takam sa isa't isa.

Pagpasok ko sa room namin ay wala akong makitang Hercules sa paligid.

Ang sabi niya ay pumunta ako rito tapos siya ngayon ang wala rito!

Napailing na lang ako at kaagad na napaupo sa kama. Napayuko na lang ako at napapikit.

Ilang minuto akong ganoon ng may narinig akong yapak ng sapatos, hindi ako nag-angat ng tingin at hindi nag-abalang tignan iyon.

"Talitha," maaligasgas ang boses at buong-buo na boses nito ang nagsalita.

Tumingala ako sa kaniya ng nasa harapan ko na ito.

"Saan ka galing?" Mahinang tanong ko.

"Come with me," he said.

Hindi niya sinagot ang tanong ko. He extend his hand pero tinignan ko lang iyon at muling tumingin sa kaniya.

"Saan tayo?" Nakakunoot noong tanong ko sa kaniya.

"Basta," sabi niya.

Napanguso na lang ako bago ko nilagay ang aking kamay sa kaniyang kamay na nakalahad pa rin. He smiled at me.

Sabay kaming lumabas sa room namin. Wala akong ideya kung saan kami pupunta kaya nagpahila na lang ako sa kaniya.

Tumigil kami sa malaking pinto. Hindi ko ito nakita dahil siguro sa laki ng barko ay hindi ko malilibot ng buo.

"Anong gagawin natin dito?" Nagtatakang tumingin ako sa kaniya.

"I have surprise to you." Napatango ako dahil sa sinabi niya.

Binuksan niya na ang pinto, madilim ang paligid pagpasok namin. Wala akong may makita kahit ano kaya mahigpit na hinawakan ko siya.

"Wala bang ilaw rito?" Tanong ko sa kaniya. Kinapa ko naman ang paligid ko kung may mahahawakan ako.

I frowned when Hercules groaned.

Anong problema niya?

"Y-Your h-hands, Talitha..." he uttered.

Namilog ang aking mga mata dahil sa sinabi niya. Hindi bagay ang nakapa ko!

Ibang bagay niya!

"S-Sorry!" Nauutal na usal ko.

Nakakahiya iyon!

Napapikit ako ng biglang nagliwanag ang buong paligid. In-adjust ko ang aking mga mata para matignan ang kabuuan ng paligid.

Nang maayos na ang aking paningin ay inayos ko ang aking tayo nang makita ko kung anong ayos! My lips parted when I saw the surrounding!

It's fucking beautiful!

I looked at him. He's looking at me right now! Ang mga mata niyang tila kumikinang, makikita mo sa kaniya ang pagmamahal.

For once, I smiled at him. "Ikaw ang may gawa nito?"

"I saw a sadness on your face this past few days..." He stopped and looked away for a moment. " I'm the one who do this. I know that you want just a simple date but for me I prefer to have a expensive date with you because your too expensive to me just for a simple date."

Matamang nakatingin lang ako sa kaniya. I don't know what to say! I'm speechless!

"It's just... I don't want to see you sad just because of someone," he spoke again.

"T-Thank you..." nauutal na saad ko.

He genuinely smile at me and nodded. "You're Welcome, Mi Reina."

Natapos ang gabing iyon ang pinakamasayang nangyari muli sa buhay ko, ang makasama ko siya nang kaming dalawa lang na walang tutol sa amin dalawa.