KABANATA 43

Umalis si Kiel kasama si tita Ara sa utos ni Dad. Naiwan ako, si Dad at ang mag kapatid na Fontanilla.

Naka upo si Max ngayon sa lupa habang naka tuon ang kaliwang kamay sa lupa sa bandang likuran at ang kanang kamay sa tuhod niyang naka angat. Naka tungo lang siya habang naka upo ng tahimik sa tabi ni Damian.

Si Leo, naka luhod sa lupa habang naka upo sa mga paa. Nasa kabilang bahagi naman siya ni Damian.

Kapwa tahimik, walang imik o kahit anong tunog maging ang pag hikbi ay wala. Blanko lang pero bakas ang sakit.

"Leo..." Tawag ko sa kaniya ng may nanginginig na boses at luhaang mga mata.

This isn't what is planned. Trinaydor nila ang ama nila sa napag kasunduang sa kulungan siya babagsak. Pero taliwas ang nangyari. I know how they feel. Naranasan ko din mawalan ng ka pamilya. Naranasan ko din ang hapdi noon.

Nag angat siya ng ulo ngunit hindi niya ako nilingon. Naka talikod siya sa akin.

"It's over now. Sheii. It's finally over." Sambit niya ng malamig sa akin.

He's hurting... so much.

Nanatili sa posisyon si Max. hindi siya kumikibo na tila tumigil ang oras sa kaniya. Para siyang estatwa sa pagkaka tayo niya ng hindi gumagalaw. Naka bukas ang hanggang kalahati ng butones ng suot niyang puting long sleeve polo. Naka rolyo din pataas sa ilalim ng kaniyang siko ang sleeves noon habang may hawak hawak na baril sa kanang kamay. Naka tungo lang siya at hindi nag sasalita.

"Sheii, tara na." Sambit ng Daddy ko na nakalimutan kong nandito pa nga pala.

Tinignan ko siya saka pinahid ang luha ko. Matigas akong nag salita.

"No. I'll stay here." Sambit ko ng malamig.

Bumuntong hininga si Dad.

"Let's just go for now." Sambit niyang muli sa akin saka ako nilapitan para hilahin pero nag matigas ako.

"I'm not going anywhere dad, I'm staying... with them. Besides, tapos na diba?" Ismid ko.

Masama ang loob ko sa ama ko. Pareho silang may kasalanan e, pareho sila. At dahil doon nangyari ito lahat. Pero wala nang magagawa ang galit. Sadyang hindi ko lang maitago ang pagka dismaya ko sa kanilang dalawa ni Damian.

"Leave. hayaan niyo muna kami ng kapatid ko." Sambit ni Max na naka kuha ng atensyon namin.

Walang emosyon ang mukha at boses niya. Nag angat na siiya ng tingin pero hindi sa amin ni Dad kung hindi kay Damian. Hindi umimik si Leo kaya napa buntong hininga ako saka tumango bago tumalikod at umalis.

Umuwi kami ng bahay ng wala ako sa sarili. Nag aalala ako kay Leo pati na kay Max. Natatakot ako sa kung anong pwedeng kahinatnan pa ng lahat kahit wala na si Damian. Ang isipin pa lang na nasasaktan si Leo ay dinudurog na ang puso ko.

MAX

I stared ah him as i started to held his cold hand. Napa pikit ako ng marahas habang pinag mamasdan ko ang ama kong naka higa sa harapan ko at wala nang buhay. Bihis na siya, Ililipat na lang siya sa loob ng ilang sandali.

Kahit naka pikit ito at wala nang buhay ay dama ko pa din ang autoridad nito.

Naikuyumos ko ang kamao ko dahilan ng pagka gasumot ng piraso ng papel na iniwanan niya para sa amin ng kapatid ko. Natagpuan iyon sa bulsa ng suot niya kanina. Hindi ko pa nababasa ang sulat niya. Hindi pa ako handa. Hindi ako sigurado sa nilalaman nito kaya gusto ko munang manatili ang pakiramdam ng pagdadalamhati sa akin bago ko basahin ang laman ng liham niyang ito.

Hindi ko alam, dahil baka sa oras na mabasa ko ay kamuhian ko na naman siya. I don't want to hate him more at this time. Saka na siguro.

Isinilid ko ang piraso ng papel sa aking bulsa saka lumabas ng silid. Kahit na ganoon siyang ama ay mahal ko parin siya at inirerespeto. Maayos ang plano kung paano siya pagbabayarin sa lahat ng hindi namamatay, besides... death was too generous for a punishment. -that is what i thought.

Galit ako sa kaniya dahil hindi niya minahal ang mama ko, pero nagagalit ang isang parte ko para sa naging buhay ni Dad noon at maging hanggang noong mga nakaraang araw.

Alam kong alam niyang wala nang matitira sa kaniya dahil kami na mismo ng kapatid ko ang nagpilay sa kaniya. I guess, that led him to this choice. For the very fisrt time, i saw him became a father to us.

Hindi na namin pinatagal ang pag lilibing. Isang gabi ng pag hihinagpis ay minabuti namin ni Leo na ilibing kaagad si Dad. Nagpa kita sa gabing iyon ang ama ni Xena pati na din siya.

I'm not mad at him. Si dad ang pumiling kitilin ang buhay niya. Besides, kaibigan siya ni Dad noon. I saw the sincerity in him when he asked for my forgiveness when i talked to him that night.

He apologized for hurting Dad and for being the root for all of this. He told me how they were before, as best budies.

Dad was his friend. His partner in crime. Inilahad niya pa sa akin kung paano sila mag salbahan ni Dad sa mga kalokohan. Sa unang pagkakataon, narinig ko na mabuting tao ang ama ko... noon. Noong hindi pa siya nasasaktan. Sadyang naging bayolente lang ito kapag nagagalit dahil sa dinadanas nitong karahasan sa amain noong bata pa. I feel bad, for my Dad.

Hindi lang talaga naging maganda ang lahat nang mahulog sila pareho sa iisang babae. May parte sa akin ang gusto siyang sisihin pero hindi naman ako bobo para hindi maisip na hindi nila ito ginusto.

Bilang mga kabataang kagaya namin ng kapatid ko ay may mga desisyon silang pa dalos dalos. Naiintindihan ko. At kahit na may parteng gusto kong magalit ay pinilit kong intindihin na lang. Tapos na, wala na iyong magagawa.

I stood beside Leo. Before us was Dad's grave. Magka tabi sila ni Ace at Mom.

Tinapik ni Xena ang balikat ko bago siya tumango sa akin at bumaling sa kapatid ko bago umalis.

"Kuya..." Tinig ni Leo na nakapag pa baling sa akin sa kaniya.

He handed me a piece of paper. Ang sulat ni Dad. nabasa na niya siguro.

"You should read this now." Sambit niya saka ngumiti sa akin ng may halong pait bago tumalikod.

Napa titig lang ako sa piraso ng papel na nasa kamay ko. Should i? Hindi ko alam kung bakit pero may parte sa akin na hindi pa handang malaman ang huling mga salita ni Dad. Hindi ko alm kung bakit.

Isang huling sulyap sa puntod nilang tatlo ang ginawa ko bago ko iyon binuksan.

To my sons,

First, dad wanted to say sorry. I never became a father to the three of you. Hindi ko din naalagaan ang Mommy nyo. I am such a heartless father, husband and man. I realy am sorry.

Napa pikit ako ng mariin sa unang limang linya ng liham ni Dad. Hindi ito kagaya ng inaasahan ko. I felt how my tears started to burst out of my eyes. The awful reality was unbearable. Nakakapang lambot.

I continued reading as i let all my tears flow. Hindi ako nag abalang punasan manlang o ano basta hinayaan ko lang.

Malinaw sa akin ang lahat sa simula pa lang. Kasalanan ko. Patawarin ninyo ako kung nabulag ako ng galit. All my life i was never been loved. Not by my parents. not by anyone. I'm obssessed with attention and love, i'm sorry akala ko ay si Celixa lang ang makapag bibigay ng kailangan ko. I never noticed your mom until she died. I do love your mom. I really do, huli ko nga lang na realized. Wala na siya. That was the biggest mistake of my life. Bumuo ako ng pangalan gamit ang kapangyarihan ng pamilya ng mama nyo. Kasabay noong nabuo ang nag iisang tunay na pamilya ko. Kayo iyon. Ngayong wala na sa akin ang mama ninyo, si Ace at maging ang lahat ng materyal na pag aari ko ay nakita ko na kung saan ako nagka mali. I was never mad na tinalukran niyo ako. I never looked at it that way.

I admit it, akala ko napaka sama ng ama ko. Akala ko totoong demonyo ang pinanggalingan ko. Hindi ako mabuting tao oo pero hindi ako kasing sama ng iniisip ng iba. I may be a jerk. A ruthless demon but i am also a human. Hindi lang halata dahil sa mundo namin, mundo ng karahasan, bihira ang tao kaya't bihira ang pag andar ng pagiging tao namin. Sa mundong kinamulatan ko ay maliit na porsyento lang ang lugar ng salitang 'emosyon'.

For the first time in my life, i'll admit my mistake. For the first time in my life i will be a father. And for the first time in my whole life... i will sacrifice for the sake of my treasures - my sons.

Leo. you see, i never became a good partner nor a husband to your Mom and Sheii's. I hope you'll learn from my mistakes. Cherish her. Love her. Gave her what she deserves. So that you won't end up being left and betrayed just like your stupid and incopetent father. So you won't end up going through what i've gone through. Never choose the path that i chose. This is the only advice i can give you as your father.

Max, I want you to be the best version of yourself. You are my son. My eldest. My precious first. You'll soon find your own queen that i will also advice you to cherish and treasure. Be understanding that Sheii only has one heart. Ikaw ang nag papa alala sa akin sa mama mo. I know very well that you're not born like me and i was proud about that. I may not be a righteous person but i am proud my sons are.

I already lost Celixa with Artemis. Then i lost my true love and my youngest. And the moment i lost the two of you ... that's when i realized, i can't lose you too completely. Mawala na ang lahat ng yaman natin, wag lang ang natitirang mga anak ko. That is when i realized the most important thing than self satisfaction and relief that i kept reaching for with this revenge.

I was wrong all along that i had the worst life. I had the best life i could ever had because i have you. I am just a fool not to notice. I hope Dad's death was enough for a payment for all of my wrong doings.

I may not be showing how I love you, my sons. But i really do. I'm sorry.

-Dad

Damn! For the very first time... I feel proud of my father. I can say that i am proud of him. Kasi kahit gaano ka laki ang galit na bumulag sa kaniya, nagawa niya pa ding makakita ang kaunting liwanag. Nagawa niya pa ding hanapin ang pagpapatawad at pagmamahal. Hindi na para sa pamilya ni Xena kung hindi para sa pamilya namin.

When i learned the truth about all this shits, i admit it. Nawala ang respeto ko sa kaniya. Ikinahiya ko na ang apelyido ko. But witnessing how my dad chose us, nanumbalik ang respeto ko sa kaniya. Nagawa niyang magpa kumbaba para sa amin ni Leo. Para hindi namin maranasan ang buhay na kagaya ng sa kaniya.

You're such a stupid old man dad, for realizing this late. Pero masaya pa din ako dahil sa huli ay kami ang pinili mo.

Sunod sunod na umagos ang luha ko nang matapos kong basahin ang liham na iyon.

"dad." utas ko sa hangin habang sapo sapo ang bibig ko habang umiiyak.

I'm sorry, Dad. Dahil nag bago ang tingin ko sa iyo. Salamat sa pag pili sa amin ng kapatid ko. As your eldest, I promise to do my duty just like how i used to do with Ace and Leo. I also assure you dad... i won't be jealous that Xena loves Leo and not me.

Hindi ko hahayaang mapunta sa tapunan ang buhay namin ni Leo. I will rebuild our name, I'll take full responsibility as your son. I won't let you down.

Ngayon, natuwid na ang gusot sa pagitan ng mag Jaranilla at Fontanilla. Kailangan na lang bumalik ng lahat sa tama. Ito na ang wakas ng lahat ng gulo.

Napa ngiti ako nang matapos kong punasan ang luha ko. I smiled before his grave.

"It's all over now. Thanks to you, Dad." Sambit ko saka nag simulang tumalikod at nag lakad paalis.