KABANATA 35

KIEL

I thought it will be a soft and peaceful departure for my beloved niece with her sibling and step mom.

Sheii is the only family that is left for me. The real one. Itinuturing ko na ding pamilya si Artemis pati ang panibago niyang pamilya pero naiiba pa din si Sheii.

I raised her like my own daughter. My twin sister is her mother. I loved her the most like a real daughter.

Iniwanan ko na sila Ara doon dahil may importanteng bagay pa kaming kailangang tapusin ni Artemis kay Damian.

Ngayong sigurado na ang kaligtasan nila ay kailangan na din naming tapusin ng mabilis ang lahat dito. Ayokong malayo kay Sheii ng matagal dahil sobrang na attached na ako sa batang iyon noon pa man.

She resembles her mother a lot. Ang tanging naiiba lang ay ang mga mata niyang nakuha niya kay Artemis. Pati sa pag uugali ay magka parehong magka pareho sila ng kapatid ko.

Stubborn and self centered.

Kagaya ng atsa ni Sheii ngayon ay ang asta ng kapatid ko noong bago pa lang sila ni Damian. Just like Sheii and Leo, they we're so inlove and reckless.

Iyon ang dahilan kung bakit mas gugustuhin kong saktan si Sheii ngayon kaysa hayaan siya sa isang Fontanilla.

I used Damian's sons dahil alam kong kapwa nila gusto ang pamangkin ko. That'll be a great card to keep Sheii alive.

Gayunpaman, pinili kong ipaalam kay Sheii ang nararamdaman niya hindi para ipag tulakan sila palapit sa isa't isa kung hindi para ma realized agad ni Sheii ang kailangan niyang baguhin.

But it turned out just like how it turned out with my sister and Damian. Sheii fell harder for that guy.

Nagka mali na ang kapatid ko sa pag pili kay Damian noon kahit pa alam niya ang ugali nito kapag nagagalit at nag seselos, pero pinili nita pa din itong mahalin at samahan. Ayokong magka mali din ang pamangkin ko sa bagay na ito. I will not witness the last member of my family die with ob the hands of a Fontanilla again. Once is enough.

Hindi pa ako nakaka layo nang tumawag sa akin ang isang tauhan at sinabing tumakas umano si Sheii. Mukhang alam ni Alex at Ara ang lahat.

Someone saw Sheii running away with Leo habang naka suot ng uniporme ng mga crew. Iyon ang dahilan kung bakit walang naka halata.

"Proceed with Ara and Alex's departure. I will go after Sheii." Saad ko sa tauhang nag inform sa akin saka mabilis na pinihit ang manibela pabalik.

This can't be! Maaari silang mapahamak, lalong lalo na si Sheii.

Kumakabog ang dibdib ko sa nangyayari. I can be charged of over speeding pero wala akong pake. Matagal ko nang trabaho ang pag baliktad sa batas. Wala din naman iyong kuwenta dahil kurakot ang mga nasa posisyon.

Natatanaw ko na ang pinanggalingan kong lugar nang makita ko ang isang pulang sasakyan na nag lululan ng isang lalaking naka puting longsleeve.

"Max." Bulalas ko ng nagiigting ang mga bagang.

Prente siyang naka upo sa driver's seat habang minamaneho ng mabilis ang sasakyang walang bubong.

Nakita kk ang akto ng pag talon ni Sheii at Leo sa loob noon.

Nakita kk pang hinubad ni Sheii ang wig na suot niya.

Hindi na akk nag sayang ng pagkaka taon. Mabilis ko silang sinundan at hindi na inisip na kamustahin ang mga tauhan. Walang problema sa mag ina, tanging si Sheii lang talaga ang sakit sa ulo dahil sa pagiging pasaway.

"Lebrina Sheii!!" Malakas kong sigaw habang naka tingin ng mariin sa pulang kotse ni Max at mahigpit na naka hawak sa manibela ng sasakyan ko.

Itinodo ko ang bilis ng sasakyan para maabutan sila. Nakita ko pang lumingon si Sheii at alam niya kung sino ang taong sumusunod sa kanila ngayon.

Humanda ka sa akin Sheii. Sa oras na maabutan kita ay sisiguraduhin kong puputulin ko ang mga paa mo para lang hindi ka na maka alis papunta sa Fontabillang iyan.

Nakita kong nag abot si Leo ng baril kay Sheii na iritadong tumingin muli sa gawi ko.

She's really desperate that she's willing to aim the gun on me for Leo?

Tunay na masakit nga sa isang magulang na makitang mawalan sa iyo ng pakealam ang itinuturing mong anak na pinalaki mo sa loob ng mahabang panahon.

Tumunog ang cellphone ko kaya binuhay ko ang earpiece.

"Domenic." Bungad ko sa tauhan kong hinihingal pa sa kabilang linya.

Hindi maganda ang pakirdam ko dito. Bahagyang bumagal ang takbo ko dahil sa kabang gumapang sa akin.

"Boss..." Utas niya saka ako nakadinig ng putok ng baril.

Itinigil ko ang takbo ng sasakyan.

"Sumugod ang mga tauhan ni Damian. Karamihan sa mga tauhan natin ay patay na." Pag babalita niya habang sunod sunod ang mga pytukan ng baril na naririnig ko.

"Ano!? Nasaan sina Ara?" Malakas kong saad.

Anak ng putek, paanong natunugan ni Damian ang pag alis ng mag ina? Marahil ay si Sheii ang pakay niya.

Napa tingin ako sa papalayo nang sasakyan ni Max.

Mabuti na sigurong hawak nila si Sheii ngayon. Mas ligtas siya.

"Nandito boss. Safe. Kailangan lang namin tumakas ngayon." Saad niya sa akin.

Muli kong binuhay ang makina at mabilis na pinaandar ang sasakyan pabalik sa lugar na iyon.

Kailangan ko munabg masigurong ligtas ang mag ina ni Artemis. Saka ko na tatrabahuhin si Sheii na kasama ngayon ng magkapatid na Fontanilla.

"Boss bilisan ninyo, hindi kami maka alis sa pwesto dahil masyado silang madami." Hinihingal na saad ni Domenic.

I was aboyt to give command when i heard Ara screamed.

"Alex!" Malakas iyon ay puno ng kaba.

"Shit boss, si Alex sumugod!" Utas niya na may bahid ng taranta.

"Domenic protektahan mo si Ara habang papunta ako. Wag mongvalisin ang mata mo kay Alex!" Sigaw ko saka pinutol ang tawag.

Mas mabilis pa sa alas kuwarto ang pagmamaneho ko.

Napaka dumi mong mag laro Damian! Kahit ang mga inosente ay nadadamay sa iyo.

Hindi ko nainisip kung gaano ba katagal ang naging biyahe ko dahil ang alam ko lang ay todo na ang bilis ng takbo ng sasakyan ko, sapat para matanas ang gulong nito.

Malapit na sana ako at higit isang daang metro na lang ang layo nang lumambot ang gulong ng sasakyan ko dahil sa sobrang bilis ng takbo nito kanina. Shit! Hindi nga pala ito sports car!

Mabilis kong kinuha ang baril kong naka tabi sa kotse ko saka bumaba at mabilis na tumakbo.

Iniwanan ko iyon doon dahil wala naman na iyong pakinabang.

Malalakd na putok ng baril ang sumalubong sa akin. Agad kong iginala ang mga mata ko at nakita ko kaagad kung paano umasinta si Alex ng baril. Asintado siyang tumira kaya't patay kaagad ang kalaban.

Artemis did a great job with Alex. Alam nga niya kung paano ipag tatanggol ang sarili niya.

"Boss!" Sigaw ni Domenic na naka kuha ng atensyon ko.

Isang tauhan ni Damian ang dapat na magpapa putok sa akin nang mauna na itong barilin ni Alex.

Tinanguan ako ng batang iyon kaya tumakbo ako palapit sa ina niyang takot at nag aalalang naka masid sa anak niyang nakikipag laban.

Tumutulo ang luha niya. Marahil ay hindi niya alam na kayang gawin iyon ng anak niya sa murang edad. Hindi niya alam na marunong uyong humawak ng armas.

"Anong nangyari?" Madiin kong tanong kay Domenic nang maka lapit ako.

Tiim ang bagang ko at nag ngangalit ang mga ngipin na tinitigan siya.

Umiiyak lang si Ara ngayon habang naka takip sa bibig niya at naka tingin kay Alex na walang bakas ng takot na nakikipag laban.

"Paalis na sana sila nang biglang may mag paputok. Tauhan ni Damian ang piloto." Paliwanag ni Domenic.

Una pa lang pala ay naka puwesto na sila. Mabuti na lang at ligtas na ang isa.

Nasapo ko ang noo ko saka tumango sa kaniya.

"Alisin mo si Ara dito. Ako nang bahalang mag alis kay Alex." Saad ko saka tumingin kay Ara.

"Kiel, hindi ako aalis. Kasama ko dapat ang anak ko. Napaka bata pa niya!" Nag mamaka awa si Ara sa akin kaya napa pikit ako ng marahas.

"Ara hindi makaka tulong kapag nagpa dalos dalos tayo. Iuuwi ko si Alex. Kailangan mong mag intay at salubungin siya pag uwi." Makasiguraduhan kong saad.

Tumango naman siya.

"Sige, pero hindi ako aalis ng wala ang anak ko. Hihintayin ko kayo sa sasakyan." Saad niya saka pinunasan ang mga luha niya.

Sinenyasan ko si Domenic na samahan na si Ara paalis.

Malalakas pa din ang putukan sa paligid.

Nakipag palitan ako ng putok habang binabantayan ang papa takas na sina Ara at Domenic.

Wala nang mga tauhan ko. Wari'y ubos na at sugatan ang madami. Si Alex, ako, si Domenic at tatlong nasa malayo na lang ang nakikita kong dumedepensa sa mga rauhan ni Damian.

"Alex!" Tawag ko sa kaniya na ikina lingon niya.

Papa lapit na sana ako sa kaniya nang mga ora sna iyon pero mabilis na nagpa putok ang tauhan ni Damian sa mga oras na okyupado ako ng oag tawag sa atensyon ni Alex.

We're bith distracted that we never realized we just gave them a chance to attack.

Tinamaan ako sa tagiliran na naging dahilan ng pag bagsak ko sa sahig.

Gulat si Aled na tumingin sa akin at bumalik ang atensyon sa mga tauhan ni Damian. Nakipag palitan siya ng putok habang lumalapit sa kanila na napaka delikadong galaw.

Pinilit kong gumulong at tumayo. Madami na akong natamong mas malala dito dati kaya sisiw na ang bagay na ito sa akin. Pero bago pa man ako maka tayo ay may nag pa putok na naman kaya kumubli ako sa isang haligi.

Naubusan ng bala si Alex na dahilan ng pagkaka roon ng pagkaka taon ng mga kalaban. Mabikis niyang kinalas ang magasin ng baril pero dahil sa taranta at panginginig ay hindi niya nagawa ng maayos.

Mrahil ay hindi pa niya gamay ang bagay na ito.

Malapit na niya iyong matapos at ikakasa na lang sana nang biglang tinutukan na siya ng baril ng mga tauhan ni Damian sa ulo.

Tumigil ang putukan.

Tumigil ang lahat sa paligid maging ako.

Tinangka kong umatake pero mabilis akong napa putukan ng tauhan ni Damian at nabitawan ko ang baril ko. Nadaplisan ako sa bisig.

"ALEX!!" Malakas na sigaw ni Ara na ngayon ay pinipigilan ni Domenic na tumakbo palapit sa anak niya.

Malapit na sila sa sasakyan pero mukhang tumakbo si Ara pabalik.

Napa lingon akong muli kay Alex na ngumiti sa ina niya bago siya dinampot ng mga tauhan ni Damian.

"I'm fine mom! Go!" Sigaw niya saka ngumiting muli bago siya pinukpok ng baril sa batok at nawalan ng malay.

"Bullshit!" Napa mura ako sa sakit ng sugat at sa pag palpak.

Kinaladkad nila si Alex papunta sa isang van at hindi ko mapigilan ang oag kuyom nh mga kamaao ko.

Umalis silang dahan dahan matapos kuhain si Alex at iniwanan kami doon.

Mabilis akong lumaput kay Ara na ubod lakad na isinisigaw ang pangalan ng anak habang sinusundan ng tingin ang van na papa alis.

SHEII

Dinala kami ni Max sa isang property ng mga Fontanilla sa Famy, Laguna.

Natatandaan ko ito. Sa bahay na ito dating naka locate ang plantasyon ng poppies at ang nag sisilbing tabihan ng mga armas na ibabagsak sa iba't ibang sindikato noong nakaraang taon.

Na raid din ito isnag taon na ang nakakaraan dahil may nag tip sa mga pulis.

Maayos na bahay na ngayon ang hitsura nito.

"You can stay here for the mean time. Basta suguraduhin ninyong bukas ay aalis kayo agad at hindi na muling lilitaw pa sa harapan ng ama natin, Leo." Seryosong saad ni Max sa kapatid.

"Oo, salamat." Tugon naman niya.

Isinuksok ni Max ang mga kamay niya sa bulsa at saka tumingin sa paligid.

"Hindi agad nila maiisip na dito ka mag lalagi dahil ang alam ni Dad ay naibenta ko na ito. You have 2 days atleast bago nila malaman." Dagdag pa niya.

Tumango tango lang si Leo saka umupo sa couch. Tumalikod naman si Max patungo sa isang kuwarto.

Nilapitan ko si Leo.

"What will we do next?" Tanong ko sa kaniya ng may mapag alinlangang tono.

Tumingin siya sa akin at hinawakan ang pisngi ko.

"Live." Ngumiti siya sa akin ng matamis at masaya. "We just have to live. Happily then create our own family that's different from what we have right now." Pag tatapos niya sa sagot.

Napa ngiti ako sa itinuran niya. I'm loving the idea.

No conflict. Peace. Happiness. Our own family. Our own happy life far away from this bullshit place. I love it.

Ngumiti ako sa kaniya.

"Then let's do it." Saad ko ng naka ngiti.

His smile turned into a happy grin before he placed my face in between his palms and kiss me.

Damn! The fact that we made it out makes the kiss taste sweeter.

Malugod kong tinanggap ang halik niyang iyon na agad din namang lumalim.

I was too iccupied with his kiss na narealize ko na lang bigla na buhat na niya ako.

Bridal style.

Ibinaba niya ako nang maka akyat kami ng hagdanan at maka rating sa tapat ng isang pintuan ng hindi binibitawan ang labi ko.

I volunteered opening the door as we kiss.

Ipinulupot niya sa baywang ko ang mga kamay niya habang humahakbang papasok sa loob. Ang mga kamay ko naman ay naka ikot na sa kaniyang leeg.

He stopped when we made it before the bed.

It was huge and empty. Tinitigan niya ako sa mata ng punong puno ng pagmamahal. I did the same.

Tila ba mayroong isang spell na nag dudugtong sa titig na iyon. Isinisigaw ng mga titig niya na mahal niya ako.

Kinalas ko ang kamay kong nasa leeg niya at hinaplos ang pisngi niya.

"I love you, Leo." Saad ko saka siya hinalikan ng mamabaw sa labi.

"Damn, i love you more, Babe." Saad niya saka ako siniil ng marahas na halik bago ako binuhat.

I wrapped my legs around his waist and responded to his every kisses. Before i knew it, he's already laying me gently on the bed.

The kiss deepened that we ended up being naked. That all happened without me even realizing it. I was too occupied with the thought of him next to me.

His broad shoulders, his perfect features, his kisses and his warm skin pressing against mine... It's unbearable.

The only thing that i knew is that... We're sharing this moment in love again. And i got no regrets now that i knew we can finally be happy together.

Finally

_________________________________

The day went by faster than a blink of an eye. Ganoon pala kapag masaya ka ang bilis lumipas ng oras.

The next day was suppossedly the dy that we'll fibally leave it all behind.

The family conflict.

The bitter feud between our parents.

The violent surroundings.

And the awful truth.

We we're about to leave that house when i recieved a message from Sebastian.

NASA KAMAY NI DAMIAN ANG KAPATID MO, SHEII. IPINALIT SIYANG PAIN SAYO.

Tila nabato ako sa kinatatayuan ko nang mabasa ang mensaheng iyon.

Nanlambot ang mga tuhod ko kaya't napa upo ako sa sahig na agad kina alerto ni Leo at Max.

"Anong problema Xena?" Tanong ni Max nang lapitan ako ni Leo para itayo.

Nanginginig ang mga kamay ko. This can't be. Alex is captured... Instead of me.

Naikuyom ko ng mariin ang mga kamay ko.

Hindi talaga ako hahayaan ng pesteng tadhana na mabuhay ng tahimik na lati ang kapatid ko ay kailangang madamay.

Fuck, i guess i really need to end things myself.