KABANATA 36

"A-Alex. Kinuha siya ni Damian." Saad ko sa mag kapatid habang nag uunahang tumulo ang mga luha ko.

"Damn!" Inis na utas ni Leo.

Hindi ko na pinansin ang dalawa bagkus ay tumayo at nag lakad paalis.

Hinabol ako ni Leo saka hinawakan sa braso.

"Sheii. Saan ka pupunta?" Tanong ni Leo sa akin.

Malamig ko siyang nilingon.

"Hell." Sagot ko lang saka muling tumalikod.

Kaya ko na sang tanggapin na nabuhay ako sa impyernong iyon ng sampung taon. Kaya ko na sanang kalimutan ang galit ko pero ang ulitin sa kapatid ko ang nangyari sa akin ay hindi ako makapapayag.

May parte sa akin ang sinisisi ang sarili ko dahil sa akin kaya nangyari ang bagay na ito. Ako sana ang kukuhanin niya at hindi ang kapatid ko!

"Babe! Nag iisip ka ba? Hindi mo alam ang ipinagbago ng lugar na iyon hin--"

"Tell me how the fuck will i going to think first when my brother's life is on the line!?" Sigaw ko sa kaniya.

Nag babaga ang galit ko. Nagagalit ako. Dahil ba sa kagustuhan kong maging masaya? Kaya ito nangyari.

Mariin ko siyang tinitigan sa mata. Kahapon lang masaya kami. Nakaka takot sumaya, sobrang laki ng kapalit.

Ang panandaliang kaligayahan ko sa tabi ni Leo ay may ganito kalaking kapalit. Napaka unfair!

"Babe..." Utas niya saka ako niyakap.

"Babe we'll go to your father first okay? Hihingi tayo ng tulong dahil kung tayo lang ay mamamatay lang din tayo." Suhestiyon niya habang may bakas ng sakit sa boses.

Tumulo ang masaganang luha ko. Kailan ba ito matatapos? Kailan!?

"Paano Leo? Ayokong isipin kung mamamatay ako o ano basta kailangan kong iligtas ang kapatid ko!" Pa sigaw kong saad habang yakap yakap ako ni Leo.

Iniisip ko pa lang ang kalagayan ng kapatid ko ay hindi ko na mahinuha ang mararamdaman ko.

"Babe, Alex thought of this detailed plan so we can run and be happy. We have to do the same. Kailangan nating planuhin ang lahat dahil pare pareho tayong mamamatay." Pag kumbinsi niya sa akin.

Max is standing there at the entrance of the house, staring at us. Motionless.

Hindi ko na nagawang mag salita bagkus ay umiyak na lang sa dibdib niya.

Alex, sorry. Patawarin mo si Ate.

Saad ko sa isip ko. Pinanghihinaan ako ng loob dahil sa maaaring kahantungan ng kapatid ko.

"Leo!" Sigaw ko nang lumagapak si Leo sa sahig.

Dumudugo ang gilid ng labi niya dahil sa suntok na nag mula kay Daddy.

Dinaluhan ko siya sa sahig at tumingin kay Dad.

"Ang lalas ng loob mong ipakita sa akin ang mukha mong minana mo sa iyong ama. Una ay ang anak kong si Sheii ngayon naman ay ang anak kong si Alex! Sino pa bang isusunod ninyo!?" Galit na galit niyang sigaw.

Ngayon ko lang nakitang ganito ka galit ang Daddy ko. Hindi ko kailan man siya nakitang ganito.

Ganyan kaya ang naramdaman niya noong nawala ako? Iniisip ko pa lang ay parang dinudurog na ang puso ko.

"Dad..." Tawag ko ngunit hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang salubungin niya ang tingin ko.

"What now? Dahil sa lalaking iyan ay mas pinili mong mapahamak ang kapatid mo!" Malakas niyang sigaw sa akin.

Tumayo si Leo at ako. Hindi siya umiimik bagkus ay pinunasan lang ang dumudugo niyang labi.

Bumagsak ang mga luha ko. Ano bang pinasok ko? Bakit ganito ang kinahantungan ng lahat? Bakit?

"Dad... I'm sorry." Mahina kong saad saka humagulgol sa harapan niya.

I really am sorry. Dahil ito sa katigasan ng ulo ko.

Dahan dahang lumambot ang ekspresyon niya at tumulo ang mga luha na mas lalong nakapag pa sikip ng dibdib ko.

"Dad..." Tawag kong muli sa kaniya.

Mabilis akong lumapit nang bigla siyang uimawak sa dibdib niya at munktikan nang matumba.

"Dad!" Nag aalala kong sigaw.

Tumayo siya ng tuwid saka huminga ng malalim. Tumingin siya sa akin ng may nag aalab na luhaang mga mata.

"The pain of losing a child once is enough. Now that i might lose Alex anytime aswell makes me eager to kill that guy with you Sheii. I really am disapointed to you as my daughter. I never imagined you will turn out like this." Saad ng Daddy ko sa akin ng malamig.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niyang iyon. Sumampal iyon sa mukha ko.

Ngayon ko lang napag tanto kung gaano ako ka selfish para isipin lang ang sarili ko. Sana ay naintindihan ko na si Dad noon pa. Ang sakit na isiping dadanasin ng kapatid ko ang kagaya ng dinanas ko. Pero mas masakit isiping dahil iyon sa akin.

"Sir, i will bring him back here safe." Saad ni Leo na bumasag sa katahimikan.

Nabaling sa kaniya ang atensyon ng lahat.

Tumawa ng pagak ang Daddy ko.

"How? When you won't make it out here alive?" Saad ng Daddy ko saka itinutok ang baril kay Leo.

Nanlaki ang mga mata ko sa nakita ko.

Ganitong ganito ang galit ni Damian sa akin. Kita ko ang pag dilim lalo ng tingin ni Daddy kay Leo habang naka tutok ang baril sa kaniya.

Kiel just stood there, motionless. Tahimik lang siyang naka tayo. Alam kong pilit niya lang kinakalma ang sarili niya dahil sa mga nangyayari pero ang totoo ay galit na galit na ito.

Hindi nagpa tinag si Leo bagkus ay deretsong tinignan ang mata ng Daddy ko.

"No! Dad stop!" Sigaw ko saka humarang sa baril na naka tutok kay Leo.

Hinigit ako ni Kiel paalis doon kaya marahas akong nag pumiglas.

"Let go of me Kiel! Dad no! Please Dad! No!" Sigaw ko ng umiiyak.

Damn it! Why do it always has to be like this?

"Lebrina!" Malakas na sigaw ni Kiel na nakapag pa tigil sa akin.

Tinignan ko siya sa mata ng may galit na ekspresyon.

"What now Kiel? Are you asking me just to watch him being killed by my father?" Buong tapang kong tanong sa ama amahan ko.

Tinitigan niya lang ako at hindi nag salita. Mag sasalita na sana ako nang biglang mag salita si Leo.

"Sir. You can kill me if that will make you feel at ease." Saad niya ng mahinahon na ikinatigil ko.

"What the fuck Legolas!" Sigaw ko ng ubod ng lakas.

Hindi niya ako pinansin bagkus ay nakipag sukatan ng tingin sa Daddy ko.

"Anak ka nga ni Damian. Mapapaniwala mo ang anak ko na totoo ang pagmamahal mo pero hindi ako. Ganiyan ipinaglaban ni Damian ang asawa ko pero taliwas sa ipinangako niya ang naging buhay niya sa ama mo noong sila pa! Kaya ngayon na ginawa ko ang bagay na dapat niyang ginawa ay ibinubunton niya ang galit niya sa anak at pamilya ko." Dere deretsong saad ng Daddy ko na ikina kunot ng noo ni Leo.

"What?" Naguguluhan niyang tugon.

"You don't know?" Nakaka lokong tanong ng ama ko habang naka tutok pa din ang baril niya kay Leo. "My wife was you're Dad's woman 25 years ago. Yet he treated her like a trash. We used to be best friends pero hindi niya natanggap na iniwanan siya ng asawa ko dahil sa pagiging demonyo niya. He's holding the same grudge for me until now. Hindi sapat sa kaniya na pinatay niya ang asawa ko at ninakaw ang ka musmusan ng anak ko. Nakaka awa ang ina mo, bata. Naging kasangkapan ni Damian para sa kapangyarihan." Paliwanag ng Ama ko na siyang ikina kunot lalo ng noo ni Leo.

"I don't get it." Daing pa niya.

Tumulo ang luha ko. Sa gulong ito kami talaga ang talo. Wala kaming kaalam alam na ginagamit na pala kami sa pag sasa katuparan ng gusto ni Damian.

He only wants revenge and nothing else. Wala din siyang paki alam sa mga anak niya.

"Then let me expalin it. Your mom was the daughter of a powerful person. Isang malaking sindikato ang pinag mulang pamilya mg nanay mo. Ginamit ni Damian ang pagmamahal ng nanay mo para maging makapangyarihan. Akala namin ay tapos na pero pinatay niya ang asawa ko sa harapan namin ng anak ko!" Nanginginig sa galit na saad ng Daddy ko.

Wala akong nagawa kung hindi ang umiyak na lang. Inosente kami pero kami ang pinaka dehado. Ang daya.

Bumagsak ang mga luha ni Leo sa tinuran ng Daddy ko.

"I thought this is purely about business. Damn it!" Bulong ni Leo sa sarili niya habang umaagos ang mga luha.

Tumingin siya sa Daddy ko na handa nang kalabitin ang gatilyo.

"You have to die, Fontanilla. Before you succeed taking my daughter away." Pinal na saad ng Daddy ko saka sana kakalabitin ang gatilyo nang biglang sumigaw si tita Ara.

"Artemis!" Basag ang boses niyang sumigaw na ikina kuha ng atensyon ng lahat.

Bumaba siya sa hagdanan at inagaw ang baril sa Daddy ko.

Ibinato niya iyon sa malayo saka tinignan ang Daddy ko nang nag uumapaw sa galit.

"Stop blaming the innocent! Wake up Artemis! Mamamatay ang anak mo kapag ganito lang ang gagawin mo! Walang kinalaman ang mga anak ninyo sa gulo ninyong dalawa! Wag mo nang gayahin si Damian na gumagamit ng inosente para sa sarili niya!" Sigaw niya sa Daddy ko.

Naka hinga ako ng mas maayos kaysa kanina. Tita Ara understands. Just like Alex. She's so kind. She's understanding, like a real mother to me.

"Ililigtas ko ang anak ko Ara. Huwag ka nang maki alam." Saad ng Daddy ko saka tinitigan din si tita Ara.

"Anak ko din siya Artemis! At masakit sa akin ito bilang ina! Sa aharapan ko mismo kuhanin sa akin ang anak ko! Sa harapan ko mismo makitang humahawak ng baril ang labing isang taong gulang na anak ko! Mahirap at masakit ito sa akin bilang ina ni Alex! Huwag kang maging maka sarili. Ito ba ang ituturo mo sa anak ko kung sakali?" Punong puno ng sakit ang boses niyang bahagya nang paos dahil sa kaka iyam

"Mukhang nagka mali ako na ibigay sa iyo ang anak ko. Sana ako na lang ang nag palaki sa kaniya kahit pa mag dildil kami ng asin!" Hindi naka imik ang ama ko sa sinabing iyon ni Tita Ara.

Napa buntong hininga si Daddy saka naitakip sa bibig niya ang isang palad saka pumikit para pigilan ang luha.

Huminga siya ng malalim saka nilingon si Leo.

"Umalis ka na. Bago ko pa mabalewala ang sinabi ng ina ng isa ko pang anak." Saad ni Dad ng malamig at may pag babanta.

"Sir i will bring Alex here." Pangako pa ni Leo sa isang nangungumbinsing tono.

"Get lost. I don't want to see your face." Ma autoridad na saad ng Ama ko. Kinalakdkad si Leo palabas ng bahay.

"Sir, I love your daughter! I will risk my life for her i promise that!" Pahabol niya pang sigaw bago pa siya nailabas ng mga tauhan.

Hindi na nag salita si Dad bagkus ay umiyak na lang.

Marahas kong binawi ang sariki ko mula sa pagkaka hawak ni Kiel sa akin.

"If you don't trust Leo then trust me with this Dad. I will bring Alex back here, alive." Saad ko saka tumakbo palabas ng bahay at sinundan si Leo.

Tumutulo ang mga luha ko kada hakbang na gagawin ko palabas. Alam kong sobrang durog na durog na ang Daddy ko sa mga ginagawa ni Damian sa pamilya ko.

This bullshit love has brought a larger conflict between our families yet i couldn't bring my self to blame this fucking love from existing.

Binitawan siya ng mga tauhan namin malapit sa gate ng bahay. Laglag ang mga balikat niya nang lapitan ko siya.

"Babe. I-i'm s-sorry." Saad niya saka ako niyakap at umiyak. "Hindi ko alam na iyon pala ang dahilan ni Dad sa lahat ng ito. Patawarin mo ako." Saad niya sa akin.

Niyakap ko din siya.

"We're only victims after all, Leo. Sadyang mapait lang ang naging buhay natin." Sabi ko saka kumalas sa kaniya.

Tinignan ko siya sa mata saka iniayos ang mukha ko.

"Babe. I will bring Alex back for you, i promise. " Saad niya sa akin ng may kasiguraduhan.

Dahil doon ay bahagyang napanatag akong babalik sa akin ang kapatid ko.

"No. We'll bring him back together. We're on it together babe." Saad ko sa kaniya saka pinilit na ngumiti.

Kung mayroon mang pinaka tamang time para maging matapang, ngayon na iyon. Harapin natin lahat ng sagabal at piliting linisin iyon.

Iyon lang ang tanginag paraan para maging masaya tayong dalawa. Hindi ang pakikipag gantihan. Hindi ang pag takbo.

There's only one way to make things work out just like how we wanted.

... and it's fighting for it.