Chapter 10

WALA nang hihigit pang saya ang nararamdaman ni Hirana, ngayon nasa bisig siya ng kanyang Ginoo. Minsan pang dinama niya ang init ng kanilang pagmamahalan.

"Mahal na mahal kita, akin Binibini. Higit pa sa akin sarili."

Lalong sinisik ni Hirana ang katawan sa Ginoo. Para ipadamang higit din ang pag-ibig niya rito.

Napangiti si Kiro sa ginawa ni Hirana. Hinaplos niya ang pisngi nito."Wala ka mang tugon akin sinabi. Akin Binibini, sapat na sa akin na ipadama mo ang init ng iyong pagmamahal."

Kumalas si Hirana, sa bisig ng Ginoo. Itinukod ang kamay sa baba tumunghay dito.

Ginaya ni Kiro, ang ginagawa ni Hirana, magkaharap ang kanilang mukha.

Ngiting-ngiti si Hirana, habang natitig sa mukha ng Ginoo. Umangat ang isang kamay niya gumapang ang kanyang hintuturo sa noo nito pababa sa ilong saka sa labi. Dito nagtagal ang daliri parang bang sinasaulo ang guhit nito.

Nagtagal ng ilang sandali ang daliri ni Hirana, sa labi nito nang saulado na ang bawat sulok nito. Gumapang muli ito patungo sa tenga naman ng Ginoo.

Pinipigilan naman ni Kiro, na huwag mapatawa ng malakas. Dahil andito ang kanyang kiliti. Oo ang kanilang tenga ang kahinaan nila pagnaputol ito kalahati ng buhay nila ang mawawala.

"Hmmm! Bakit ang tulis nang tenga mo, Ginoo? Ano bang klase maligno kayo?" Nilaro-laro niya ang tenga nito.

Dito na napatawa si Kiro ng malakas. Hinuli niya ang kamay ni Hirana. Dinala sa labi hinalikan.

"Bakit hindi mo ako sinagot, Ginoo?"

"Ano ba ang tingin mo? Akin Binibini."

"Hmmm! Parang duwende, eh."

"Hmmm! Tama ka, akin Binibini."

"We di nga! Ang liliit kaya ng mga duwende. Ikaw ay isang perpektong nilalang sa inyong lugar. May labing masarap humalik. May mabangong amoy. May matang tila kayang basahin ang pagkatao ng isang tao. Ang higit sa lahat bagay na bagay sa iyo ang tenga mong karayum."

Ngumiti muna si Kiro."Hmmm, kasi mga pasaway ang mga magulang nila noon. Pinarusahan sila ng Ama ng akin Ama."

"Ah, ang lolo mo?"

Tumango si Kiro.

"Ano ba ang ginawa nila?"

"Matigas ang kanilang ulo, sinusuway ang biling ng Hari nila noon, kaya hayon pinarusahan sila."

"Hindi na ba sila babalik sa dati nilang anyo kagaya mo, Ginoo."

"Ang sumpa ay sumpa. Hindi na ito mababali pa lalo pa'at ang Hari ang may gawa."

"Ano kaya ang itsura mo kung naging maliit ka, Ginoo?"

"Guwapo pa rin siyempre. Pero ang tanong magugustuhan mo kaya ako kung maliit lang ako."

"Oo pinakaguwapong duwende sa balat ng inyong kaharian."

"Tama ka, akin Binibini. Teka hindi mo pa sinagot ang tanong ko kung. Magugustuhan mo ba ako kong naging maliit ako?"

"Kung ikaw ang nakatadhana sa akin, baka naging unano ako, iyon maliliit na tao para pantay tayo."

Ngumiti si Kiro, saka sinakop ang labi ng kanyang binibini.

Tinugong ni Hirana ang bawat halik nito. Muling nagkasumpong ang kanilang katawan.

Kay lakas nang pagungol ni Hirana pero kahit gaano pa ito kalakas wala naman makakarinig sa kanya kundi sila lamang dalawa.

Gustong-gusto ni Kiro ang naririnig mula kay Hirana. Para sa kanya lalo siyang nababaliw sa bawat pag ungol nito. Kaya gagawin niya ang lahat upang mapasaya ito ng husto.

Sa labas nang kubo ni Hirana palakad-lakad si Mira."Sarado na? Huh? Bakit hindi ko siya nakitang lumabas?" kunot ang noo at takang-taka ang mukha nito.

Lumapit si Mira sa pinto kumatok baka nagpapahinga lang ito."Hirana, nariyan ka pa ba?" kanyang tawag dito.

Natigilan si Hirana, nasa kalangitan sila ng pagnanaig."Ginoo, tinatawag ako ni Mira." anas niya.

"Wala siyang makikita kahit na pumasok pa siya rito. Akin Binibini." Muling pinagpatuloy nila ang ginawa.

"Hirana?" Tinulak ni Mira ang pinto."Huh? Bukas naman bakit nakalagay sa pinto sarado?"

Iniba ni Kiro ang kanilang pusisyon, maupong magkayap sila na magkasugpong pa rin ang katawan.

"HIRANA, narito ka ba?" Pumasok si Mira sa loob.

Nanlalaki ang mata ni Hirana ng makita si Mira."Ginoo."

"Ssh! Huwag mo siyang pansinin. Akin Binibini." aniya sabay sakop sa isang dibdid nito at saka nilaro-laro pa ng dila ito at labi niga ito.

Napaungol si Hirana dahil nasa loob si Mira napatakip siya sa kanyang bibig pero tinanggal ni Kiro ang kamay sa bibig.

Napatingin si Hinara kay Kiro sobrang kiliti ang nadarama sa ginagawa nito napatingin siya sa nakikita niya kasi naman para lang itong sanggol na gutom palipat-lipat ang labi sa dalawa niyang dibdib. Napahawak siya sa ulo nito.

Kiro stop what he was doing he look at her dahil alam niyang nakatingin ito sa kanya. They eyes at pareho silang napangiti then Kiro grabbing her lips.

Paikot-ikot si Mira sa loob nang makita ang gamit ni Hirana."Huh? Nasaan ba ang babaeng iyon? Narito pa ang gamit, ah." Naupo siya paharap sa dalawa.

Natatawa si Hirana sa siswasyon nila. Nag iba ang kanyang pakiramdam nakakaenjoy pala pag may tao. Lalo siyang naging agrisibo.

Humiga si Kiro hinayaan ang binibini sa ibabaw niya. Hirana like she was dancing so wild napapaungol pa siya ng malakas. Habang nakatingin sa kaibigan si Mira. Parang gusto tuloy niyang sabihin Mira naunahan na kita. She moved fast and growled so loud.

Gustong-gusto ni Kiro ang nakikita. Hindi siya papayag na mawala ang binibini sa kanya. Mahal na mahal niya ito.

Hindi naman lumabas si Mira, hihintay si Hirana para sabay na silang umuwi.

When they reached the climax together. Napatawa ng malakas si Hirana. Ganon pala ang pakiramdam ng may tao sa paligid habang may ginagawa kang kakaiba. Nakaka-excited ito.

"Kakaiba di ba. Akin Binibini?"

Kay lapad ng ngiti ni Hirana."Loko ka talaga." Niyakap niya ito pumikit siya hindi niya namalayan nakatulog na siya.

Nababagot na si Mira. Dahil walang Hirana na dumating."Makauwi na nga lang." Lumabas na ito."Saan ba nagpunta ang babaeng iyon?" Tanong niya sa sarili muling tinignan ang kubo ni Hirana may pagtataka talaga sa mukha niya dahil hindi nga niya nakita si Hirana na lumabas."Ah, baka hindi ko lang napansin ang paglabas niya," aniyang muli sa sarili. Tinungo na niya ang puwesto kinuha ang gamit at umalis na.

TITIG NA TITIG si Kiro sa kanyang binibini."Ikaw ang buhay ko ngayon. Walang sino man ang makakapaghiwalay sa atin pangako. Akin Bininibi." Hinaplos niya ang tiyan nito."Mabubuo ang isang sanggol na siyang tulay upang maging maligaya tayo." Hinalikan niya ang noo nito.

Kinabukasan na nagising si Hirana. Pagmulat ng kanyang mata ang nakangiting Ginoo ang namulatan.

"Huh? Nasa kubo pa rin ba tayo?" agad niyang tanong pagkamulat ng mata.

"Magandang umaga. Akin Binibini?"

"Bakit narito ka pa?" Nagpalinga siya sa paligid nasa kanyang silid na siya hindi na siya nagtaka pa.

"Sasamahan kita."

"Dito sa mundo ko?"

"Oo. Ayaw mo ba?"

Bumangon siya."Bakit, Ginoo?"

Lumapit si Kiro sa dalaga at niyakap mula sa likod nito."Pinili kita kaysa sa mundo ko. Akin Binibini."

Napangiti si Hirana sa ginawa ni Kiro napakagandang unaga nito para sa kanya."Bakit mo ginawa ito, Ginoo?" tanong niya.

"Dahil mahalaga ka sa akin. Higit sa lahat mahal kita!"

Napaharap sa pagkayakap si Hirana kay Kiro. At hindi niya napigilan na mapaluha dahil sa narinig mula sa lalaki.

Pinunasan ni Kiro ang luhang umagos sa pisngi ni Hirana"Para saan ang luha ito. Akin Binibini?"

"Masaya lang ako dahil mahal mo ako, Ginoo at ganon din ako sa iyo mahal kita. Teka kung dito kana ibig sabihin ba nito makikita kana nila?"

Napangiti si Kiro sa sinabi ni Hirana."Puwede rin hindi. Puwede rin Oo. Nasa akin kung gusto kung magpakita sa iba. Pero hindi ko ito gagawin ang gusto ko ikaw lang ang nakakakita sa akin. Akin Binibini."

Tatatango si Hirana sa narinig."Puwede bang, Hirana. Na lang ang itawag mo sa akin. Huwag nang Akin Binibini, masyadong pormal kaya."

"Iyan ba ang gusto mo. Sige, Hirana. Huwag mo na rin akong tawaging Ginoo, Kiro na lang."

Ngumiti ng kay tamis si Hirana."Magandang umaga, Kiro."

"Magandang umaga, Hirana."

Kapwa sila napangiti. At naghinang ang kanilang labi.

"Ay kailangan ko nang maligo." Sabi ni Hirana nang inilayo ang labi.

"Bakit?" Tanong ni Kiro. Saka muling sinakop ang labi ng kanyang binibini.

"Hmmm!" muling bumitaw si Hirana."Bakit. Kailangan kung kumita para may panbili ako sa pangangailangan namin araw-araw."

"Huwag na dito ka lang sa tabi ko. Kung gusto mong kumita bibigyan kita, sa amin walang halaga ang pilak."

"Ayoko nga gusto kung magtrabaho iyon sariling sikap."

"Iyon lang ba di hulaan mo ako para may trabaho ka." Ngiting-ngiti si Kiro.

"Ayoko baka mahulaan kita ng iba."

"Anong iba?"

"Iba na ibang babae ang kasama mo."

Ngumiti si Kiro."Hindi ito mangyayari Hirana, dahil ikaw lamang ang laman ng isip at puso ko."

"Talaga?"

"Talagang-talaga, Hirana. Hindi kita sasamahan dito sa inyo kung wala ka sa puso at isipan ko."

Nakangiting niyakap ni Hirana si Kiro.

Mayat-maya kumatok ang ama ni Hirana."Hirana, anak. May bisita ka," sabi nito.

Napatingin sa isa't isa sina Kiro At Hirana."A-amang, sino po?" tanong niya.

"Magbihis ka at lumabas para makita mo, Anak."

"Kiro, sandali lang ha, titignan ko kung sino ito."

"Sasamahan kita, Hirana."

Lumabas na sila nang makita nila kung sino ang nasa labas. Ginagap ni Kiro ang palad ni Hirana.

Si Prinsepe Hamil at ang ama nitong Hari ang nasa bahay nila. Kinakausap ang Inang At Amang niya.

"Kiro..."

"Narito lang ako."

"Wala akong magagawa kung papayag sina Inang At Amang."

"Puso mo ang dapat na masunod, Hirana. Sabihin mo sa kanila na meron ka nang iniibig."

"Wala halaga ito kung utos ng Hari na pakasal ako kay Prinsepe Hamil."

"Ano ang pasya mo?"

"Ayoko, Kiro. Pero..." Tumingin siya sa magulang na nakangiti. Sa nakikita niya gusto nila ang sinabi ng Prinsepe at Hari sa kanila.