Chapter 11

NAPALINGON ang apat na nag-uusap nang bumungad sa pinto si Hirana.

Nasa may kubo ang apat. Kung saan sila tumatanggap ng mga panauhin nila.

"Hayan na pala ang, anak ko," dinig ni Hirana na sabi ng amang niya.

"Hirana, anak, halika rito," tawag naman ng inang niya.

Hindi binitawan ni Kiro ang palad ang Hirana. Lumapit na sila sa kinaroroonan ng apat.

Pagkalapit ni Hirana."Mahal na Hari, prinsepe Hamil. Magandang umaga sa inyo." Yumukod siya sa dalawa.

Tinignan ng Hari mula ulo hanggang paa si Hirana. Para bang pinang-aaralan ang kanyang anyo."Hmmm, hindi na ako magtataka pa, kung bakit agarang akong kinausapan ni prinsepe Hamil. Dahil napakaganda mo binibining Hirana. At kahit na sino talagang mabibighani sa taglay mong kagandahan." puri nito.

Kiming ngumiti lang si Hirana sa Hari. Naupo siya sa tabi ng inang.

Binalingan ng Hari si prinsepe Hamil."Anong gusto mong sabihin ngayon. Prinsepe Hamil?" tanong nito.

"Nasabi ko na sa iyo, Kamahalan. Ang nais ko ay maging Prinsesa ko si binibining Hirana."

Nakita ni Hirana ang pagkuyom ng isang kamao ni Kiro. Siya man ay walang magagawa kung ano ang pasya ng Hari. Hindi niya isaalang-alang ang buhay ng magulang kapalit ng kaligayahan niya.

Tumingin ang Hari kay Hirana."Ikaw Binibini, nais kung marinig ang iyong saloobin."

Hinigpitan ni Kiro ang pagkahawak sa palad ng binibini niya.

Napabuntong-hininga ng malalim si Hirana. Na ikinakunot ng noo ng Hari. Dahil para sa kanya may ibig sabihin ito."Magsabi ka binibini," sabing muli ng hari.

Tumingin si Hirana kay Prinsepe Hamil, bago nagsalita."Mahal na Hari..." Tumingin siya sa katabing si Kiro natumango sa kanya."Puwede ba akong tumanggi sa alok ni Prinsepe Hamil?" Yumuko siya.

Gumuhit ang galit sa mukha ni Prinsepe Hamil. Ang binibini ay isang hangal! Sapagkat wala pang tumatanggi sa kanya kundi ito palang.

Napatingin ang magulang ni Hirana sa kanya, na may pagtataka. Bakit tinatanggihan niya ang Prinsepe? Ito ang daan para umangat ang kanilang buhay, pero nirerespeto nila ang kanilang anak kung ano man ang pasya nito ito ang masusunod.

Kaylapad ng ngiti ni Kiro sa narinig."Hindi ka nagkamali sa iyong pasya, Hirana. Hindi dahil sinisigurado ko maging masaya ka sa piling ko," aniya.

"Ano ang dahilan mo Binibini? Bakit tumatanggi ka sa alok ng isang Prinsepe?" malumanay na tanong ng hari.

"Kamahalan, dahil na niniwala ako sa pag-ibig."

"Meron ka na bang iniibig? Sino siya, binibini Hirana?" tanong ni prensepe Hamil.

"Hindi na mahalagang malaman ninyo kung sino siya, Kamahalan. Sapagkat ang akin puso ay kilala siya."

Nagpipigil sa galit si prinsepe Hamil, sa harapan nila kung wala lang ang amang Hari, baka nakapanakit na siya. Hindi naman siya papayag na matanggihan siya. Ito ay kahihiyaan para sa kanya. Dahil nasabi na niya sa kaniyang magulang na nahanap na niya ang babaeng makakaisang dibdib. Lubos naman na nagalak ang dalawa sa balita ng anak nila dahil matagal na nilang lumagay ito sa buhay may asawa at mabigyan sila ng mga prinsepe at prinsesa.

"Sa pagtanggi mo sa akin, Binibining Hirana. Alam mo ang kaparusahan nito ay ang KAMATAYAN mo o nang magulang mo mas gusto mo bang magsakripisyo kaysa makaisang dibdib ako at maging maginhawa ang buhay ninyo binibining Hirana?"

"Oo alam ko ito, Kamahalan, pero anong magagawa ko kung ito ang sinisigaw ng puso at isipan ko. Puwede bang ako na lang ang maparusahan huwag na ang magulang ko. Nanaisin ko pang mawala kaysa makasama ang hindi ko naman mahal, Kamahalan."

Tatatango na naman ang Hari sa narinig.

"Anak, mas mabuti pang kami ang mawala. Matanda na kami ng Inang mo. Dahil ikaw may buhay pang iluluwa mo sa mundong ito. Mas mahalaga ang kaligayahan mo anak." wika ng amang niya.

Ngumiti lang si Hirana sa tinuran ng ama. Alam naman niya na nakahanda silang protektahan siya.

"Kung iyan ang nais mo Binibini. Pero hindi pa tapos ang usapin ito. Isasanguni ko muna sa konseho. Kung ako lang malaya kang pumili sa gusto mo. Pero may batas tayong nasusunod kung sino man ang babali nito kamatayan ang katapat. Babalik ako sa makalawa para sabihin ang pasya namin."

"Maraming salamat, Kamahalan."

"Kami ay magpaalam na. Prinsepe Hamil, mag-usap tayo sa kaharian." baling ng hari sa anak.

Tumayo na ang dalawa. Bago lumabas si Prinsepe Hamil.

"Prinsepe Hamil, paumanhin sa hindi ko pagtanngap sa alok mo."

Hindi ito kumibo makikita sa mukha nito na hindi nagustuhan ang kanyang pasya.

Nang wala na ang dalawa."Hirana, anak, bakit?" ang Amang.

"Amang, Inang. Narinig naman ninyo ang paliwanag ko di ba?"

"Oo. Pero di ba hinangad mong guminhawa ang buhay natin? Si Prinsepe Hamil na ang kasagutan nito."

"Amang, nakikita ko na hindi maganda ang ugali ni Prinsepe Hamil. Batay sa kanyang reaksiyon. At nararamdaman ko maging miserable lamang ang buhay ko sa piling niya kahit na akoy maging; isang prinsesa pa."

"Tignan natin kung ano ang pasya ng konseho, anak. Kinakabahan ako sa igawad sa iyo. Alam natin na ang batas ay batas hindi puwede itong baliin kahit na ang Hari pa."

"Alam ko po iyan, Amang."

"Teka, Hirana anak, sino ba ang tinutukoy mong iniibig mo?" ang inang ang nagtanong.

Tumingin si Hirana kay Kiro na ngumiti sa kanya.

"Amang, puwede ba na kausapin ko muna siya bago siya ipakilala sa inyo?"

"Sige anak, kami ay magpapahinga muna."

"Sige po."

Nang wala na ang magulang ni Hirana Kaagad na niyakap ni Kiro ito."Pinasaya mo ako ng labis, Hirana!"

"Pero natatakot ako, Kiro. Paano kung sa makalawa ay parusahan na ako ng kamatayan!"

"May tiwala ka ba sa akin, Hirana?"

"Lubos ang tiwala ko sa iyo, Kiro!"

"Kung ganon alisin mo sa iyong puso ang takot. Dahil hindi naman ako papayag na mawala ang mahal ko."

"Teka nga pala, puwede ka bang magpakita ka kina Amang at Inang, pero sa tunay mong anyo?"

"Oo ba. Kung ito ay iyon nais, Hirana."

Kay tamis ng ngiti ni Hirana. Pumikit siya isinandal ang mukha sa dibdib ni Kiro.

Hinaplos-haplos ni Kiro ang buhok ng binibini."Hirana, may sasabihin nga pala ako sa iyo."

"Hmmm, ano ito?"

"Sana ay makabuo tayo para mabuksan ang pinto ng kaharian ng makapasok tayo."

"Bakit?"

"Parusa nila sa akin, sa pagsuway ko na umibig sa isang tao, saka lamang mawawala ang parusa ko kung makakabuo na tayo ng atin supling."

"Ginagawa naman natin di ba?"

"Hindi pa sapat?"

"Ha? Paano?"

"May rikwal kasi."

"Hmmm, totoo ba iyan o rikwal mo?"

Ngumiti ng pagkapilyo pilyo si Kiro."Hmmm, pareho."

"Anong rikwal ito?"

Sa isang iglap bigla na lang natalian pataas ang kamay ni Hirana. Pero hindi naman mahigpit ang pagkatali. At nasa loob na sila ng silid.

"Kiro?" ngumiti lang ito sa kanya.

Ang sumunod na nangyari hubad na siya.

"Kiro, ha! Ang aga-aga."

"Ito ang rikwal ko sa umaga ginagawa."

"A-anong gagawin mo?" Pero sa puso ni Hirana puno ng pananabik sa nais gawin ng Ginoo sa kanya.

Pumuwesto sa likuran ni Hirana si Kiro. Hinalikan ang batok niya pababa sa kanyang likod.

Napasinghap ng todo si Hirana, naglakbay ang kilabot sa buo niyang katawan. Pakiramdaman niya may ibang ginagamit si Kiro maliban sa labi nito.

Bumaba pa hanggang sa kanyang puwetan ang labi ni Kiro. Hindi nakayanan ni Hirana ang samot saring reaction ng katawan umikot siya paharapan dito.

"Kiro!"

Pinagapang pataas ni Kiro ang labi huminto muna sa dalawang dibdib ni Hirana. Dito nag lunoy hanggang magsawa pero walang kasawaan para sa kanya. Iniwan sandali ito gumapang muli ang labi patungo sa uhaw na labi ni Hirana. Na kaagad na sinakop ito. Muli na naman bumaba ang labi ni Kiro iisa ang puntirya ang kuweba nito.

Napaungol nangalakas si Hirana ng dumampi ang labi ni Kiro sa pagkababae niya. At lalo pa siyang napahiyaw when he put his tongue inside her hole then lift up his tongue straight to her clitoris what more he did sucks it and lick it. Kiro lips stay there until his woman reached her climax. Kiro didn't leave her feminine until he lick all her semen. Pakiramdam ni Hirana mauubusan siya ng hininga sa ginagawa ni Kiro sa kanya my gosh binabaliw siya talaga nito. After he do that pinagapang ni Kiro ang dila sa may sinapupunan ni Hirana at humiling na ngayon araw mabubuo na ang kanilang anak ni Hirana. Tumayo na siya niyakap niya ng mahigpit si Hirana tanda na muling mapag-isa ang kanilang katawan. Dumausdos na ang kamay ni Hirana, bumagsak sila sa kamang puno ng mga ibat-ibang bulaklak.

Walang kapaguran tinahak nila ang mundo ng pagmamahalan nila. Paulit-ulit silang naging isa para makasigurado na may mabubuong buhay.

Maya-maya bumalik ang Amang at Inang Hirana.

"Hirana, anak. Heto dinalhan ka namin ng nilagang saging," ang Inang niya.

Mabilis na nakadamit si Hirana, sinalubong ang magulang."Salamat, Inang," tinignan ang Ginoong hubad pa pinanglakihan niya ito ng mata. Sinasabing magbihis ka na.

Ngiting-ngiti na tumayo ito naibaling ni Hirana ang tingin sa magulang. Paano kasi nakahanda pa ito sa isang matinding labanan. At wala nang pagtataka pa kay Hirana dahil kanina nasa silid sila ngayon nasa kubo na ulit.

"Anak, nakausap mo na ba siya?"

"Opo, Amang, Inang. Nais ninyo ba siyang makita sa ngayon?"

"Nasaan ba siya, anak?"

"Narito po ako, Inang, Amang," wika ni Kiro na sumulpot bigla sa likutan ni Hirana.

Nanglaki ang mata nang magulang ni Hirana ng makita si Prinsepe Kiro.