Chapter 45: Carlo Follows Magnolia

Malapit na ang tanghalian nang bumangon siya. Pagsilip niya sa kusina ay may mga nakahanda ng ingredients na lulutin. Si Charmy ang kasama niya condo unit niya. Limang buwan na kasi siyang buntis kaya ayaw ng mga kaibigan niyang maiwan siyang mag-isa. Salitan ang mga ito sa pagbabantay sa kanya. Dalawa ang kasama niya lagi para siguradong okay siya. Hinanap niya ito pero wala ito sa banyo maging sa kuwarto nito. Naisip niyang baka may binili lang ito sa malapit na grocery store.

Siya na ang nagpatuloy sa paghihiwa ng gulay. Naalala niyang karekare ang lulutuin niya na request din nito. Pupunta kasi ang iba pa nilang kaibigan dahil walang pasok ang mga ito. Maya-maya ay tumunog ang doorbell. Inaasahan na niyang si Charmy iyon kaya hindi na niya sinilip ang peephole. Nang buksan niya ang pinto ay natigagal siya nang makitang si Carlo iyon. Mabilis siyang kinabig nito at niyakap nang mahigpit. “Carlo, mahigpit masyado.”

“Baby, I missed you. Bakit hindi ka sumasagot sa mga chat ko? Bakit hindi mo na ako pinapansin? Miss na miss na kita alam mo ba iyon? Hindi na kita mahintay eh. Please bumalik ka na.” Hindi niya napigilang gumanti ng yakap dito. Pinakawalan siya nito bago pinaliguan ng halik sa buong mukha. “Sabi mo three months lang. Hindi ba sabi ko three months ka lang dito? Lagpas ka na ng three months last week pa. I missed you so much.” Siniil siya nito ng halik na tumagal ng ilang minuto. Hindi pa sila maghihiwalay kung hindi dahil sa tikhim ni Charmy.

“Oh my gosh,” sabi nito na napatutop sa bibig. “Ikaw iyon!” Lumapit pa ito at hinawakan ang mukha ni Carlo at tiningnang mabuti. “Ikaw nga iyon!”

“Charmy!” Parang natauhan at biglang tumahimik bago inilahad ang kamay kay Carlo.

“I’m one of Lia’s most beautiful and sexiest buddies in New York. Makikiraan muna ha,” nakangiting sabi nito at iniwan na sila. “Pumasok nga muna kayo! Nakakahiya sa mga kapitbahay natin,” sigaw nito mula sa kusina.

“P-pasok ka Carlo.”

“Y-you’re pregnant?” Parang noon lang nito napansin ang tiyan niyang bilog na bilog na.

“Oo,” nakangiting sabi niya na kinakabahan.

“I-is that mine?” Parang kinakabahan ito nang magtanong kaya parang may patalim na tumarak sa puso niya.

Hindi niya kayang sabihin ang totoo dahil sa reaksiyon nitong parang kabado. Para bang malaking pagkakamali ang pagpunta nito sa New York. Hindi niya lang din maintindihan kung bakit nandoon ito. Kaya lang ay hindi niya rin maatim na direktang magsinungaling dito dahil nakokonsiyensiya siya rito at sa mga babies nila. Bago siya magsalita ay huminga muna siya nang malalim para kahit paano ay kumalma siya. Hindi naman din niya inaasahan ang pagdating nito. Ang plano pa naman niya ay umuwi na lang ng Pilipinas kapag nakapanganak na siya at may naisip na alibi. “Five months ang kambal. Bilangin mo mula sa huling gabing may nangyari sa atin.”

Tumahimik ito at nakita niya ang seryosong ekspresyon nito. Bumuntung-hininga muna ito bago nagsalita. Parang naging malungkot din ang hitsura nito. “That’s more than eight months ago. W-who is the father?”

“Nasa business trip ngayon,” pagsisinungaling niya.

“Please, I want to know.” Hindi niya maiwasang makaramdam ng pagkakonsiyensiya. Hindi niya sigurado pero para bang nagmamakaawa ito na noon lang niya nakita. Hindi niya kayang tiisin ito.

“Sa Pilipinas nangyari iyon, alam mo naman siguro iyon. Pero matagal na kaming hindi nagkikita. Magkasama kami sa isang hotel suite. Isang gabi lang iyon nangyari, hindi na naulit pa. Lately nagkausap kami at tinanggap niyang siya ang magiging ama.”

“P-pero bakit sa akin, w-walang nabuo? W-who’s that bastard?”

“Please don’t say that. I l-love the father of my twin.”

Maang lang na napatingin ito sa kanya. “I gotta go,” anito at hindi na lumingon sa kanya paglabas ng condo unit niya.

MAHIGIT tatlong buwan pa ang lumipas ay bilog na bilog na ang tiyan. Lalong binabantayan siya ng mga makukulit na kaibigan dahil nahihirapan na siyang kumilos. Gusto na nga ng mga itong sa ospital na rin siya tumira pansamantala hanggang lumabas ang kambal. Kahit anong pagtatanong ng mga ito ay nanatili lang tikom ang bibig niya tungkol sa ama ng mga bata. Si Charmy ay malakas ang kutob na si Carlo ang ama pero hindi niya iyon binigyan pa ng kumpirmasyon.

Nanonood lang siya ng Love, Rosie, isa sa mga paborito niyang rom-com films. Kung dati ay natatawa siya sa ibang scenes, ngayon ay biglang umangat ang emosyon niya. May kumawalang hikbi sa kanya. Naisip niya bigla na parang ganoon sila ni Carlo pero hindi naman siya mahal nito. Parang mas bagay pa sila sa pelikulang Friends With Benefits. Nakarelate lang siya dahil ang tagal ng hinintay ng mga ito para malaman ang pagmamahal sa isa’t isa. Mabuti na lang at naliligo pa si Charmy kaya walang nakakakita ng pagdadrama niya. Natigil lang siya sa pag-iyak nang may mag-doorbell. Inaasan niyang mga kaibigan nila iyon kaya nalaglag na naman ang panga niya nang makita kung sino ang bisita. “C-Carlo.”

“Malapit na akong magtampo niyan. Tuwing magkikita tayo, laging ganyan ang reaksiyon mo,” nakangiti pang sabi nito. Niyakap siya nito at hinalikan sa noo. Noon nito napansin na namumula ang mga mata at ilong niya. “Why are you crying, baby?”

“W-wala ito.”

Natawa na lang din ito nang makita ang pinapanood niya. Hindi niya na napansin na ibang pelikula na sa TV. When A Man Loves A Woman ang ipinapalabas, isa pa niyang paboritong pelikula. Luma na ito pero paulit-ulit pa rin niyang pinapanood. “Baby, we should not watch a movie to get our noses red,” natatawang sabi nito at inakbayan siya habang nakaupo sila sa couch. “If you don’t mind, I would like to meet the father of the twin.”

“W-we already broke up,” pagsisinungaling na naman niya.

“Why?”

“W-we don’t love each other anymore. Maybe we’re both into fast love.”

“He can’t do that! Paano ang mga bata? That bastard! I’m gonna beat him to a pulp.” Naiinis pa itong tumayo at nagpalakad-lakad.

“H-he cheated on me. I broke up with him. We don’t talk anymore. Kagustuhan kong huwag nang maulit pa iyon. Ayaw rin naman niya yatang panagutan ang mga bata.” Hindi na lang ito kumibo at parang nanghihinang umupo sa couch niya. Nangawit din siya kaya umupo siya sa tabi nito.

Ilang minuto silang tahimik bago ito tumingin sa kanya. “What’s the gender of the twins?”

“Boy and girl,” nakangiting sabi niya.

“A boy and a girl,” tumatangong sabi nito. Muli itong tumahimik habang hawak ang baba na para bang bata na nag-iisip.

“Mahirap magpalaki ng kambal nang mag-isa ka lang. I’ll be their father from now on.”

“H-hindi pwede!” Napatayo siya pero napangiwi siya nang makaramdam ng bahagyang pagsakit ng tiyan.

“I’m sorry.”

“C-Carlo, manganganak na yata ako. Next week ang due date ko eh,” nanghihinang sabi niya.

“Relax, I’ll take you to the hospital. Binuhat na siya nito bago tinawag si Charmy na nagmamadaling lumabas ng kusina at sumunod sa kanila. Binitbit nito ang isang bag na naglalaman ng mga gamit at damit niya habang nasa ospital siya.

Pagkarating sa ospital ay inasikaso na agad sila ng mga nurse. Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating ang doktor na magpapaanak sa kanya. Inobserbahan muna siya nito bago sinabing lalabas na ang kambal. “C-Carlo.”

“Yes, baby?” Halatang natataranta rin ito pero pinipilit maging kalmado.

“H-huwag mo akong iwan.”

Ngumiti ito bago siya dinampian ng halik sa mga labi. “Never, baby.”

“Thank you,” sabi niya at humalik sa pisngi nito. Sumama ito hanggang delivery room at mahigpit na hawak ang kamay niya habang umiire siya.

“Push harder,” kalmadong sabi ng doktor niya.

“C-Carlo,” sabi niya habang malakas na umiire. Maya-maya ay narinig na niya ang pagpalahaw ng isang sanggol. Pagkalipas ng mahigit dalawampung minuto ay lumabas na rin ang isa pang sanggol at umiyak. “Thank You, Lord,” nanghihinang sabi niya bago nawalan ng malay.

“A-are you, okay?” Bago pa siya mapapikit ay narinig niya pa ang nag-aalalang boses ni Carlo. “Magnolia, answer me. Baby, I love you so much. Doctor, nurse, please check my wife. Baby, answer me. I love you.”

Nang bumalik ang malay ni Magnolia ay parang nanghihina pa ang kanyang pakiramdam. Pagdilat niya ay nakita niya si Carlo na nakayukyok sa gilid ng kama niya. Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi nito. Napangiti siya nang magmulat din ito ng mga mata at ngitian siya. Bumangon agad ito para tingnan kung okay lang siya. “Kumusta ang kambal?”

“Nasa nursery pa, mommy,” malambing na sabi nito at dinampian ng halik ang tungki ng ilong niya.

“Pwede ko na ba silang makita?”

“Itatanong ko.” Pagbalik nito ay kasunod na nito ang mga nurse at doktor dala ang mga sanggol.

“My babies,” naluluhang sabi niya nang makarga isa-isa ang kambal. Saglit silang iniwan ng mga doktor at nurse para sa breastfeeding.

Habang nasa kanya ang anak na babae ay karga ni Carlo ang lalaki. “You’re gonna be Daddy's favorite junior. You’re gonna be as handsome as your Daddy. When you grow up and find the right girl, just come to me and I will teach you how to court her.”

“Loko-loko,” natatawang sabi niya na ikinangiti nito.

Maya-maya ay ang anak na lalaki naman ang nasa kanya. Nagsalita na naman ito. “You’re gonna be Daddy’s number one girl. You’re gonna be as pretty as your Mommy. You and your brother will rule the nation.”

“Puro ka kalokohan.” Tiningnan siya nito bago marahang lumapit sa kanya.

“Magnolia, marry me,” nagsusumamong sabi nito. “Please let me finish first,” awat nito sa sasabihin niya sana. “Mahirap magpalaki ng kambal. Wala naman ang tatay nila kung sinuman siya. He’s stupid for leaving you. Hindi na kita pakakawalan. I will treat them as my own. I will love them as a father loves his children. I will take care of you.”

“Carlo, hindi pwede. Ayokong magpakasal sa ‘yo.”

“Hindi pwede! I let you go many times, and that was the biggest mistake I made. You and I will be together. We will have a one happy family. They will be the kuya and ate of our future babies,” tuluy-tuloy na sabi nito na nakangiti pero alam niyang wala siyang magagawa para magbago ang desisyon nito.

“Basta ayoko at huwag mo na ring ipilit,” naiinis na sabi niya bago pinindot ang buzzer para papasukin ang mga nurse at doktor sa kuwarto niya. Hahaba lang ang debate at wala pa siyang lakas para makipagtalo dito.