KABANATA 39

“Anak, ayos ka lang ba?” Narinig ko ang nag-aalalang tinig ni Nanay sa aking likod.

Mula sa pagkayuyuko sa pagpupunas ng aming mesang pinagkainan ay pilit akong ngumiti bago tumingin kay Nanay. Halata sa mga mata niya ang pag-aalala sa akin. Maybe I didn’t try enough to hide what I’ve been feeling. Dapat siguro ay pag-igihan ko pa para hindi na sila maabala pa.

“Ayos lang po ako, Nay. Bakit niyo naman po natanong?” pagmaang-maangan ko.

Marahan siyang napailing bago lumapit sa akin. Hinaplos niya ang braso ko and my smile faltered. I averted my gaze from my mother dahil ayaw kong makita niyang manubig ang mga mata ko.

“Jamila, kahit itago mo’y mapapansin at mararamdaman ko pa rin na hindi ka ayos. Ina mo ako, wala kang maitatago sa akin.” Narinig ko siyang bumuntonghininga. “Ilang araw ko nang napapansin na ganiyan ka magmula pa noong araw na umuwi ka mula sa pamimili. May nangyari ba? Magsabi ka kay Nanay, anak.”

My lips trembled. I rubbed my face before heaving a deep sigh. How could I tell her that I am breaking? Ayaw kong makarating ito kay Kuya Jamile at sisihin niya ang kaniyang sarili. Kahit pa na hindi naman namin ginusto lahat ang nangyayari, kilala ko siya. Alam kong nasaktan na siya nang masaktan si Nanay sa mga nangyari, paano kapag nalaman pa niya ang akin? Panigurado na hindi na niya maatin na harapin kami or worst, hindi na naman siya uuwi rito. Ayaw ko nang mawalay ulit kay Kuya.

“Nay…” Humarap ako kay Nanay at binigyan siya ng malungkot na ngiti. “Mali po ba na hindi ko siya pinaglaban?”

Halatang natigilan si Nanay sa narinig mula sa akin at basi sa paninitig niya ay alam kong nakuha niya kaagad ang pinaparating ko. Tumango siya ng isang beses bago ako marahang iginiya sa pahaba at kahoy naming upuan sa sala. Naupo kami roon na dalawa.

“Pasensiya ka na, anak. Alam kong nahihirapan ka sa mga nangyari lalo na sa nangyari sa inyo ni Bellisimo. Ngunit naiintindihan ko rin naman kung bakit iyon ang naging desisyon mo. Ayaw mo lang na masira siya sa pamilya niya dahil lang sa magkarelasiyon kayo, hindi ba? Nakita ko naman na nais kang ipaglaban ni Bellisimo, ngunit kung ako rin naman sa lagay mo ay ganoon din ang magiging desisyon ko. Mas lalo lang magkakagulo ang bawat pamilya natin sa ganoon.” Masuyo niyang hinaplos ang aking buhok habang nanatili akong nakatingin sa aking mga kamay. “Parte talaga ng buhay ang magsikripisyo minsan, anak. Ayaw ko ring nasasaktan ka ng ganito, kayo ng kuya mo, kaya ang tanging magagawa ko na lamang ngayon ay damayan at suportahan kayo sa mga desisyon ninyo. Narito lang ako palagi para sa inyo.”

Sinsero akong ngumiti kay Nanay para manlang mabawasan din ang sakit na nadarama niya para sa akin. Alam ko naman na lahat naman kami rito ay nasaktan at nahirapan sa nangyari, hindi lang ako.

“Nagkita kasi kami noong araw na iyon, Nay. Hinanap at hinabol po ako rito ni Bellisimo.” Nakangiti akong tumingin sa malayo. “Sa totoo lang po ay muntik na akong bumigay sa kaniya noon, pero labis kong pinigilan ang aking sarili. Ayaw ko rin po sanang makarating ito sa inyo lalo na kay Kuya dahil siguradong sisisihin niya ang kaniyang sarili, ngunit ngayong kinukwento ko sa iyo ay bahagya pong gumaan ang pakiramdam ko. Salamat, Nay.”

Nang muling tignan ang aking ina ay nakita ko kaagad na nanubig ang kaniyang mga mata. Nagyakapan kami at marahan akong napapikit para damhin ang init niya. Hindi ko lang inaasahan na sa pagmulat ko ng aking mga mata ay makikita ko si Kuya Jamile sa hamba ng aming pinto at maingat akong pinakatitigan. Kaagad akong kinabahan at napatayo ganoon din si Nanay na natigilan din nang makita si Kuya.

“Jamile…” usal ni Nanay at kaagad na napahawak sa aking braso.

Pinilig ni Kuya ang ulo niya, tila tinuturo ang labas ng bahay. He looked so serious at kinabahan ako sa kaisipan na narinig niya ang mga napag-usapan namin kanina ni Nanay. I guiltily looked away bago sinunod ang nais niya.

“Mag-uusap lang po kami ni Kuya, Nay,” paalam ko kay Nanay na nag-uunawa namang tumango sa akin.

Nauna na si Kuya Jamile sa labas at nang makarating ay nakita ko siyang nakaupo sa putol na katawan ng puno roon habang naninigarilyo na. Ako nama’y dumiretso sa kahoy na upuan doon. Hindi naman ako ganoong kalapit sa kaniya kaya hindi naman napupunta sa akin ang usok ng kaniyang sigarilyo.

“Hindi ka masaya,” ang kaagad niyang sabi dahilan para magulat ako. “Kahit anong pilit mong itago, kita ko pa rin iyon, Jamila.”

Napayuko ako dahil doon. Maybe I am really that transparent.

“K-Kuya…” Suminghap ako. “Huwag mo sanang isipin na kasalanan mo kaya ako nagkakaganito. Desisyon ko rin iyon dahil iyon ang nakita kong makabubuti sa sitwasiyong hindi naman natin inaasahan ang lahat na nangyari.”

Muli ko siyang tinignan at nakita kong sa malayo na ang tingin niya. Bumuga si Kuya mula sa kaniyang sigarilyo at masasabi kong ang laki ng pinagbago ni Kuya Jamile sa pisikal niyang anyo. Moreno si Kuya, matangkad, matipuno, at bagay na bagay sa kaniya ngayon ang mullet style na niyang buhok.

“Pero mas sisisihin ko ang sarili ko kung nakikita kitang nasasaktan dahil sa labag sa loob mong desisyon na iyon, Jamila. Iyon nga ang nakikita mong makabubuti, pero masaya ka ba?” Seryoso siyang lumingon at tumitig sa akin. “Mas masaya pa rin ako kapag nakikita ko kayong masaya ni Nanay. Kaya nga kahit labag sa loob ko rin noon ang pakikipag-relasiyon ni Nanay kay Tito Elton, hinayaan ko na lang dahil doon siya masaya. Ngayon kahit magkalayo pa rin sila at kahit na may posibilidad na magkalamat ang mga Aldivar sa mga Esperanza dahil sa atin, sila pa rin. Kasi masaya sila sa isa’t isa, kasi dalawa silang lumalaban sa relasiyon nila.”

I pursed my lips at ramdam ko ang panginginig ng aking katawan nang marinig iyon. Tama si Kuya. Tamang-tama.

“Pero huli na ang lahat…” halos pabulong kong saad.

“Sinong nagsabi na huli na? Alam mo ba na araw-araw akong binubulabog noong Ferrer na iyon para lang magtanong tungkol sa iyo? Sinabi rin niya sa akin na pinaalis mo raw siya mismo, pero sige pa rin sa katatanong.” Napailing siya. “Noong una ayaw ko talaga sa kaniya, pero bilib na ako sa pagmamahal niya sa iyo. Handa ka niyang ipaglaban, Jamila. Kaya bakit ka matatakot kung kasama mo naman ang taong mahal mo sa laban?”

Tears escaped my eyes when everyting dawned at me. I am not really happy. I am happier when I am with him. Ang puso ko ay naiwan pa rin doon sa Esperanza, but would I risk coming place to the place where I already didn’t belong?

“K-Kuya…”

Pinatay ni Kuya ang sigarilyo niya at nakangiting tumayo mula sa pagkauupo. Lumapit siya sa akin at marahan na tinapik ang ulo ko.

“Hindi kita pipigilan. Doon ka sa kung saan ka masaya.”

Napatayo ako at mabilis na yumakap kay Kuya. Naramdaman ko na lang pagkatapos na yinakap din kami ni Nanay. I smiled while crying.

I needed to go back. I needed to take my heart back. Back from the place where I left it. To where Bellisimo is.