KABANATA 33

“Why are these outcast still here, Elton? Hindi ba malinaw ang utos namin?” ang senyora ng mga Esperanza at ang ina ni Kendall.

Mula kay Tito Elton ay naghanap ang matalim na titig ng mag-asawang Esperanza hanggang sa napadpad iyon kay Nanay na noon ay nakatayo sa likod nina Tito Elton at Kuya Eli. Kita ko ang mahigpit na pagkapit ng mga kamay niya sa isa’t isa, halatang miserable at takot. My heart was in pain seeing my mother suffer like that. Alam kong magkakaibigan ang mga Aldivar at Esperanza, pero hindi ko matatanggap na ganituhin nila kami ni Nanay sa puder nina Tito Elton. Tsaka ano ba ang ibedensiya nila na magpapatunay na na-hostage ni Kuya Jamile si Kendall? Iyon ba ang natagpuan nila? Iyon din ba ang patunay ni Kendall? Dahil kahit si Kuya Eli ay hindi pinapaniwalaan iyon lalo na at pati sa kaniya ay hindi pinapapakausap si Kendall na narinig ko’y muli nilang tinago sa kanilang mansiyon.

“Aalis na po kami ngayon kagaya ng gusto niyo kaya huwag na po kayong mangamba,” matapang kong ani at lumabas mula sa pagkatatago sa akin ni Bellisimo. “Pero sana po ay mapatunayan talagang totoo ang akusa niyo sa kuya ko dahil hindi ganoong klaseng tao ang kuya ko!”

Kaagad akong hinawakan ni Bellisimo sa braso. Nanginginig ako sa galit. I was frustrated that I instantly cried. Matitiis ko pa ang mga bulungan, ang mga mapagmatang tingin ng mga tao rito, at ang pagpaparinig nila sa amin na hindi kami nababagay sa lugar na ito, ngunit ang maagrabyado ang pamilya ko ng ganito ay iba na. Tawagin na nila akong bastos, pero hindi ako tatayo lang rito habang nakikita ko ang ina kong nasasaktan sa nangyayaring ito. Nangako ako sa sarili ko na kapag wala si Tatay at si Kuya, ako ang bahala sa kaniya.

“Hindi ganoong klaseng tao? Our daughter was missing and was found at your brother’s turf! Walang ibang kilala si Kendall sa labas ng Esperanza at nagkataon pang sa puder ng kapamilya ng sampid sa lugar na ito siya nakita. Kendall’s screaming of wealth and she’s carrying the surename of the famous Esperanza kaya bakit walang may magbabalak ng iba sa kaniya lalo pa ang mga kagaya niyong galing sa putikan? Hindi ba nga at iyon din ang dahilan ng pagkapit niyo sa mga Aldivar?”

“That’s enough!”

Suminghap ang lahat nang malakas na sumigaw si Tito Elton. I saw the rage in his eyes nang tignan ang mga taong kaibigan niya sa kaniyang harap. Natigilan ang mga nasa harap ngunit mabilis lang iyon. Tumikhim sila at kaagad ring bumalik ang matatapang nilang expresiyon. The Ferrers were just watching at the side. Alam ko namang si Bellisimo lang ang pinunta nila rito na nakaprotekta pa rin sa akin hanggang ngayon.

“Elton, I don’t want our good relationship to be ruined by this.” Umiling ang senyor ng mga Esperanza. “But we don’t want to take back our accusations.”

“Aalis na po sila ngayon, Tito, Tita,” si Kuya Eli. “Pero hindi rin po ibig sabihin noon ay hindi na namin gugustuhin na malaman ang katotohanan.”

Nalipat ang paningin ng mag-asawa kay Kuya Eli na seryoso silang tinignan pabalik. They looked shock for a bit. Ofcourse, Kuya Eli respected them a lot dahil kay Kendall. Alam kong inaasahan nilang magagalit si Kuya Eli sa amin at papanigan sila para kay Kendall, pero heto siya at pinoprotektahan din kami. Hindi nila alam na dahil sa akin, mas naging malapit sina Kuya Jamile at Kuya Eli, like real brothers, like best of friends. Kaya naniniwala ako na kagaya namin nina Nanay ay naniniwala rin siyang walang kasalanan ang kuya ko at naniniwala rin siyang mapapatunayan ni Kendall iyon. Ramdam ko rin. Nagtitiwala ako.

“Very well…” Tumango ang mag-asawa kay Tito Elton at sinamaan pa kami ng tingin ni Nanay sa huling pagkakataon bago sila tumalikod at umalis.

“Bellisimo, go home,” utos ni Mr. Ferrer, ang ama niya.

Tumingin ako sa kamay na nakahawak sa braso ko bago tumingala sa nagmamay-ari noon Bellisimo was clenching his jaw hard, kitang-kita sa mga mata niya ang pagtanggi sa sinabi ng ama.

“No,” mariin niyang pagtanggi.

Nakita kong sumama ang timpla ng mukha ng mga magulang niya at ang ina niya’y napatingin ng masama sa akin. Well, bigdeal nga naman dahil ang unico ijo nila’y kasintahan ang kapatid ng isang kriminal at naglapastangan sa kayamanan ng Esperanza. Their pride wouldn’t take it.

“Kung ayaw mong may gawin din kaming masama ay umuwi ka, Bellisimo. You know me.”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Bellisimo sa akin sa banta ng kaniyang ama. Bumuntonghininga ako at marahas na inalis ang kamay ni Bellisimo sa akin. He snapped his head towards me at nakita ko kaagad ang takot doon. Alam kong nakita niya ang desisyon sa mga mata ko. His eyes almost pleaded at kinailangan kong ilunok ang sakit, huwag lang bumigay sa kaniya.

Our relationship was still fresh, so I guess, he’ll be fine, I’ll be fine. Kaunting sakit lang at alam kong hihilom din kaagad lalo na siya. He could easily find another woman para ipalit sa akin. I know that… he could.

Hinawakan ko siya sa pisngi at masuyo akong ngumiti. “Umuwi ka na.”

Mariin siyang umiling. Bellisimo’s eyes instantly became bloodshot. Rinig na rinig ko ang paglalim ng hininga niya.

“No,” he firmly said. “I said I wouldn’t let you go, Jamila! I’ll follow you.”

“Pero ikaw lang iyon.” Natigilan siya at hindi makapaniwala akong tinignan nang sabihin ko iyon. “I can let you go.”

“You don’t mean that,” hindi makapaniwala pa rin niyang ani. “Jamila, no.”

I don’t mean that, yes. But I have to. Wala na tayong kinabukasan, Bellisimo. This place was not for me, for us. I don’t belong to any of this place nor to your embrace. I am an outcast at maging sa pagmamahal mo ay parang pinahiram lang din sa akin at kaagad ring binawi. Kahit baliktarin man ang lahat, hindi ang mundo mo ang kinababagayan ng mundo ko.

Hindi ako nakasagot at nanghihina ang mga kamay niyang napabitiw sa mga balikat ko. Sa tingin ko ay nakarating na sa kaniya ang pinapahiwatig ko. Narinig ko siyang suminghap, ngunit unti-unti ring tumalikod sa akin at naglakad. Palayo nang palayo hanggang sa hindi ko na tanaw maging ang anino niya. Bumuga ako ng hangin at noon lang lumabas ang mga luha na kanina lang ay pilit kong itinatago. Kaagad na tumakbo palapit si Nanay sa akin para yakapin ako. I instantly hugged her back because I needed it so much.

No words were left to say. Our love already ended there without even starting at the first place.