CHAPTER 57 zombies

Hindi kami lulubayan ng dalawang yun alam ko. Kaya sinabi ko sa matanda na dumeretso ng takbo. Bumitaw ako kay President at mabilis na nag-dive sa likod ng isang puno.

Dere-deretsong tumakbo ang matanda at hinabol siya ng dalawang zombies. Umikot ako sa puno nang tumapat sa akin ang mga humahabol. At nang mauna na sila sa akin ay saka ako humabol sa dalawang zombies.

Nakatali sa bewang ng zombies ang red flag nila. Binilisan ko ang takbo ko at dinaklot nang sabay ang mga flag.

"Tcha!" sigaw ko.

Muntik nang makuha nung isang zombie ang flag sa bewang ko buti na lang nakailag ako. Tumigil sa pagtakbo ang mga zombies pero deretso ako sa pagtakbo, hinabol ko si President Gunford.

Inabutan ko ang matanda na nakatayo sa gilid ng isang puno. "Mrs. Leofwin!" tawag niya.

"I got their flags!" sabi ko.

Ngumiti ang matanda. "That's great! Where are the zombies now?!"

"They stopped running the moment I took their flags. Bet they'll be back at their camp," sabi ko.

Tumakbo ulit kami ng matanda, this time pababa ba sa bundok. Humawan ang mga puno at nawala na rin ang masukal na bahagi.

"I really wish we'll win," ani President Gunford. "What do you think?"

Tumawa lang ako. Maraming player sa larong to. Tiyak na marami ring mabibilis tumakbo.

Nakarating kami sa likod ng isang abandonadong building. May nakita agad akong pulutong ng zombies sa kalsada. Mukhang kontrolado nila ang main road papunta sa finish line. Pag pumunta kami dun, hahabulin kami ng mga zombies. Madami sila. Hindi namin sila kaya.

Hinila ko ang matanda sa likod ng isang container. "We need to go to the other side," sabi KO.

"Other side, you mean The Port side?"

Tumango ako.

Tinuro ko ang eskinita na Mukhang doon sa Port ang deretso. "This way."

Dahan-dahan lang ang lakad namin ng matanda at nakayuko kami dahil baka may mga zombies sa loob ng building eh bukas pa naman Yung mga bintana.

Pagdating namin sa dulo nung eskinita, may daan doon papuntang pier pero ang problema, konektado yun sa main road. Makikita kami nung mga zombies.

"Ah bahala na!" asik ko.

"What?" gulat na sabi ni President Gunford.

"Nothing. We should run really fast to the other side of the road!" sabi ko.

Lalabas kami sa eskinita.

"One..." bilang ko. Hudyat sa pagtakbo. "Two... Three!"

We sprinted across the main road as fast as we can. Hindi ko na inintindi kung nakita kami nung zombies o hindi. Basta takbo na kami.

Ang kaso, may dalawang runner mula sa isa pang eskinita ang nakasabay namin papasok sa kalsada.

Bumunggo sa akin ang isa at dahil sa lakas ng impact, napasadlak ako sa semento. "Aray ko po!" angal ko. Hindi marunong pumreno ang isang yun ah.

"Nicky?!"

Huh?!

"Caroline!?"

"Dad?!"

Ano daw?

Lumingon ako sa bumunggo sa akin at laking gulat ko nang makita si Bennet.

"Bennet!"

Maputla ang mukha ng lalaki at pawisan siya sa pagtakbo. Halatang napagod siya. Siguro nakipagbakbakan siya sa maraming zombies.

He was staring at me as if he was worried. Worried of what, worried of me?

Tae.

"Are you okay?" tanong ni Caroline kaya napalingon ako sa kanya.

Gulo-gulo ang buhok ng babae, at medyo wala siyang poise ngayon kumpara nung mga unang pagkakataon na nakita ko siya.

Tumango ako. "I'm good."

President Gunford offered his hand but it was Bennet who took my arms and pulled me up. Umiiwas siya ng tingin kaya hindi ko siya matanong kung okay lang siya kasi medyo namumutla talaga ang lalaki.

Binitawan niya din ako agad.

The fvck is wrong with you, Bennet?! Gusto ko sanang ibuga sa mukha niya.

Bennet took Caroline's arm, medyo kumirot ang puso ko dahil dun pero inindyan ko na lang. Feeling bato muna ako.

"I'm really tired from all this running," ani President Gunford.

"Yeah, same," sagot ko.

"I guess we better run, zombies are coming!" turo ni Caroline sa grupo ng zombies na papalapit sa 'min.

"Ampotek na mga pangit!" sambit ko bago hinikit si President Gunford patakbo. Mabilis ang reflexes ko. Habang naiwan sa pansitan si Bennet at si Caroline na natulala yata.

Tumakbo lang kami ng matanda. Binaybay ang gilid ng pantalan. Kita kong walang zombies ang Road 45, at nasa dulo nun ang finish line!! Ayos!

"Yahoo! We're almost there!" sigaw ni President Gunford.

Ngumiti lang ako. Yes. Mananalo nga yata kami.

"Wait, where's your husband and my daughter?" tanong ni President na Lumingon sa likod niya.

Lumingon na din ako. Iniexpect kong nakabuntot ang dalawa sa min pero hindi ko nakita si Bennet at si Caroline. Anyare sa dalawang yun?

Tumigil ako sa pagtakbo. Alam kong malaki ang phobia ni Bennet sa zombies at mukhang tinalaban na siya ng takot niya. Natuod na ata ang gago.

Ano na kayang nangyari sa lalaking yun? Nahimatay na? Huwag naman sana.

Tsk!

"You looked very worried," ani President Gunford na hindi ko napansin na nakatitig pala sa mukha ko.

Sumaltak ako. "Bennet... he got this unbelievable phobia for zombies, I'm wondering what happened back there," sagot ko.

Tumango ang matanda. "You want to go back?" tanong niya.

Tumango din ako bilang tugon. Inabot ko sa matanda ang flag ko. "You can run to the finish line Sir, I'll just fetch my husband and your daughter."

Tumawa si President Gunford. "Alright you better hurry. Before the zombies eat their brain."

Nang tumakbo papuntang finish line ang matanda, tumakbo ako pabalik dun sa lugar kung saan kami nagtagpo kanina nina Bennet.

It was a long run, umikot pa kasi ako sa Road 39 dahil maraming zombies ang Nakita ko sa Port.

Lumilinga-linga ako sa paligid. Hindi ko sila makita.

"Bennet!" sigaw ko. Sana wala akong ma-attract na zombies.

Mayamaya nakita ko ang grupo ng mga zombies sa gilid ng isang building. Tago agad ako. Nang makalampas sila, tsaka ko lang naisip na baka malapit lang sina Bennet sa building. Takbo ako papunta dun.

Medyo humigingal na rin ako. Not to mention nanghihina. Hello. Hindi pa ako nagaalmusal, gutom na ako at takbo pa nang takbo. I'm not a goddamn robot.

Luminga-linga ako sa paligid. Hanggang sa makarinig ako ng nag-uusap. Galing sa loob ng building. Sinundan ko yung sound hanggang sa makita ko sila.

Si Bennet at si Caroline.

Nakaupo ang babae sa sahig habang nakatunghay sa kanya si Bennet at nakahawak sa braso sa pormang halos nakayakap na.

Malapit rin ang mukha nila sa isa't isa. Tipong naghahalikan.

Sumigid ang kirot sa puso ko. Libo-libong karayom ang tumusok pero hindi agad ako nagreact. Tiningnan ko nang buo ang nakita ko.

No. Hindi sila naghahalikan. Mas tamang nagbubulungan sila. Siguro, para hindi narinig ng mga zombies sa labas. May gasgas sa paa si Caroline at may posibilidad na na-sprain siya. So that's the reason why they didn't followed us. Zehel was clutching her arms to sit properly. Nakahinga ako nang maluwag.

Kala ko may ginagawa na silang kung ano.

"Bennet?" tawag ko para pukawin ang atensyon nila.

Lumingon ang lalaki at halatang nagulat siya nung makita ako. "Nicky? What are you doing here?!"

"Hindi namin kayo nakita so bumalik ako," sagot ko. Lumapit ako sa dalawa. "Anong nangyari?"

"She sprained her right foot," sagot ni Bennet.

So tama ako.

"We better give up this run, Caroline. You can't run anymore," ani Bennet.

Matay sa pag-iling si Caroline. "No! I wanna finish this race!"

Stubborn git! Hindi na nga makakatakbo ipipilit pa.

"It dangerous, Caroline," singit ko. "Your foot need immediate assistance."

Sinamaan ako nang tingin ng babae. "I don't care! I said I want to finish the race!"

"O siya eh di sige tumakbo ka hanggang mapilay ka!" sagot ko.

"What?!" tanong ni Caroline.

Tumingin naman si Bennet sa akin ng pamosong 'tumigil-ka-titig-type' niya. Tinaasan niya rin ako ng kilay. Umismid ako.

"We can't do anything about your feet, Caroline," ani Bennet sa babae. "You can't run."

"Then I can ride on your back!"

Pigilan niyo ko, sasabunutan ko tong Caroline na to! Gagawin pang kabayo si Bennet! Aangkas siya sa likod?! Mukha niya!

"Alright, if you insist."

Nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Bennet. Payag siyang babahin sa likod niya ang babae? Whuut?!

Gusto kong mag reklamo. Gusto kong magprotesta. Lahat ng cells sa katawan ko ay tumututol pero hindi ako makapagsalita. Nanatili lang akong nakatingin sa dalawa.

Hell! I don't know what to think anymore.

Kita kong inalalayan ni Bennet si Caroline pa pasakayin sa likod niya. At sa kung anong espiritung sumapi sa akin, tumulong pa ako. "Careful."

I see to it na maayos ang pagkaka-piggibackride ni Bennet kay Caroline kasi baka mahulog ang babae.

"Hold him tighter," bilin ko kay Caroline. "Don't let go."

Tumingin si Bennet sa akin. At medyo kakaiba ang titig niya. It was deep and knowing and strange.

"Huwag kayong dumaan sa Portway, maraming zombies dun. Sa Road 33 to 35 kayo, clear doon," sabi ko kay Bennet.

"What about you?" tanong ng lalaki.

"I'll be a decoy," sagot ko. "Yung mga zombies na hahabol sa inyo, ako na ang bahala." Ngumiti ako.

Ngumiti din si Caroline. "Thanks!" plastic na sabi niya.

"You're welcome!" mas plastic na sagot ko.

Bennet and Caroline took the Road 31. Sumakay ako pagtakbo sa kanila. Pero nang makakita kami ng zombies sa isang kanto, tinuro ko kay Bennet ang daan. "Take that road!" sigaw ko.

Ni hindi na naka-react si Bennet nang tumakbo ako patungo sa dereksyon ng mga zombies. "Go on! Akong bahala dito!" sigaw ko pa.

Then I saw Bennet and Caroline, took the left road to another route.

Nakita ako nung mga zombies, as expected hinabol nila ako. I was fast enough pero medyo nanghihina na rin ako sa pagod. Pasikot-sikot ang takbo ko. Left. Right. Left. Right.

May mga zombies na nakunan ko ng red flag. 10 red flags na ang hawak ko.

Pagdating ko sa Area 13, doon bumigay ang lakas ko. Mainit na rin kasi ang araw tapos gutom na rin ako kaya nahilo ako at napaupo sa batuhan.

Everything was spinning and my tummy is hurting. Hala! Ubos na pa naman ang tubig ko.

Tumingin ako sa paligid. Walang tao o zombie. Mag-isa lang yata ako sa buong Area 13.

Nahihilo ako kaya pinilit kong gumapang papunta sa gilid ng puno.

Yan hala, Cole! Pakabayani ka pa! Kung dumeretso ka sa finish line eh di sana lumalamon ka na ngayon ng pagkain! Nanalo ka pa! Gaga ka!

Tsk.

Para akong tangang kinakausap lang ang sarili ko sa ilalim ng puno. Nanginginig pa ang mga binti at hita ko kaya hindi ako makatayo.

Eh sa magagawa ko? Hanggang sa ganito lang ang kaya kong gawin. Wish ko na lang dumaan si Superman at isakay din ako sa likod niya. Mukhang Malabo pa kasi na bumalik ang lakas ko, unless na kumain ako. At anong kakainin ko dito? Damo? Lupa? Bato?

Bennet POV

Upon arriving behind the finish line, I saw President Gunford strutting toward us. Siguro nag-alala siya nung makitang nasa likod ko si Caroline.

"What happened?" salubong niya.

Dahan-dahan kong ibinaba si Caroline sa isang bench na nakatalaga sa mga manlalaro. "She sprained her ankle," sagot ko.

I looked behind me and see if Nicky arrive, but she was nowhere to see. Saan na kaya sumuot ang babaeng yun?

"Ah. Just a sprain?" parang dismayadong sabi ni President Gunford sa anak niya.

Kita kong nagsidatingan ang mga medics para asikasuhin si Caroline kaya bahagya akong lumayo.

Tumayo ako malapit sa finish line at tinanaw kung kasama sa mga pigurang tumatakbo pabalik si Nicky. Pero wala siya.

Mayamaya nagulat ako nang bigla akong hampasin sa likod ni President Gunford. Hindi agad ako naka-react.

"Bennet, my man!" anang matanda. "I really like your wife!"

Naikuom ko ang kamao ko dahil sa narinig. Okay. This old man liking my wife is not good for my ear. Tiningnan ko nang masama si President Gunford.

"You can't have my wife!" asik ko.

Nagtawa ang matanda. "No. No. Silly boy. I mean, I like her personality. Her as a whole being. Geez. No need to get jealous!"

Hindi naman ako nagseselos. Hindi ko lang talaga gusto yung narinig ko.

"Where is she anyway?"

"I don't know. We leave her behind," sagot ko. "She droves those zombies away from us."

"So you can take Caroline here?"

"Yeah."

"What a brave heart!"

Sira kamo ang tuktok ng babaeng yun! Sarap niyang batukan.

I'm still hoping na makikita ko si Nicky pero wala pa rin siya.

The truth is... naiinis ako. Hindi lang kay Nicky kundi sa sarili ko.

Last night, noong nag-uusap kami ni Nicky we were okay. Then nakita kong biglang nag-iba ang expression ng mukha niya. Na para bang may bumabagabag sa kanya at hindi niya yun masabi sa 'kin.

Just as I said before, Ayokong makita si Nicky na ganoon. Na wala sa sarili. Na malungkot. Sinabi ko sa kanya na kapag may problema siya, sabihin niya yun sa'kin. Pero wala siyang sinasabi! At yun ang nagiging problema ko.

Kapag ganun ang expression ng mukha niya, pakiramdam ko... aalis siya. Na iiwan niya ako. Hindi niya lang sinasabi sa'kin.

I want to fix everything on our relationship. I want to have a normal life with her. Was that bad?

Kaya nabadtrip ako kagabi. Iniwasan ko siya. Gusto kong maisip niya ang gusto kong ipahiwatig pero malabo yatang mangyari yun. Kaya mas naiinis ako sa sarili ko. Kasi wala akong maisip na paraan para sabihin sa kanyang huwag siyang aalis. Na sa tabi ko na lang siya lagi.

I want us to norture whatever relationship we got. But I can't say it with words. That's why I'm pissed.

I know I might be overreacting. At maaaring nagtataka si Nicky sa ikinikilos ko. Haaay. Siguro dapat kausapin ko siya mamaya. Yung harapan!

"Bennet! Are you listening to me?!"

Napaunat ako nang marinig si President Gunford. Nasa tabi ko pa pala siya. Akala ko umalis na siya kanina.

"What?" maang kong tanong.

"You're not listening?"

"Sorry."

Napailing ang matanda. "Man, we're having a drinking party after this!"

Napakunot ang noo ko.

"Drinking party?"

"Yeah! Only for boys!"

"Where?"

"At Casa Catriona! After this event, I'll be expecting you!" tinapik ako sa balikat ng matanda.

Tumango lang ako. Hinahanap pa rin ng mata ko Nicky. Nang hindi ko siya makita, iniwan ko si President Gunford at lumapit sa mga event organiser. Tinanong ko kung nakita nila ang asawa ko. Surprisingly, kilala nila si Nicky but sadly hindi rin nila alam kung nasaan ang babae.

At two in the afternoon, kinabahan na ako nang hindi pa rin bumalik si Nicky. Even President Gunford told the guards to look for Liza but she was missing.

Wala nang mga zombies sa kalakhan ng District 3 dahil tapos na ang event. Naglakas-loob akong hanapin siya sa buong venue.

I was shouting everywhere, looking at every corner of every building.

"Nicky!"

"Where are you?!"

No response.

My heart was pounding like crazy. Kung anu-anong masasamang scenario ang napasok sa utak ko. Napapadasal tuloy ako nang wala sa oras.

"Nicky!"

Nakarating akong Area 13. Yung bahagi ng District 3 na maraming puno.

I looked around, hindi ko pa rin siya nakita. Aalis na sana ako at dederetso sa The Port pero napansin ko bigla ang isang pigura na natatakluban ng isa sa maliit na puno.

Nang lumapit ako, mas bumilis ang takbo g puso ko. Si Nicky!

Mabilis akong lumapit sa babae. Wala siyang malay at basa ng pawis ang buong katawan niya. She looked even paler!

"Nicky!" untag ko sa babae.

No response.

"Nicky!"

Biglang gumalaw ang asawa ko. Nagmulat siya ng mata na parang naalimpungatan sa pagkatulog.

"Ah yeah. Tatlong order nga ng chicken joy, yung spicy! Add extra rice and fries din! Tsaka coke, ah no Royal na lang. Thank you!"

Huh?

Natigilan ako. Anong sinabi niya? Tama bang... umorder siya ng pagkain?

Tinitigan ko ang babae na halatang tulala pa at wala sa huwisyo.

"Nicky... gutom ka na ba?" tanong ko.

Cole POV

Alam ko naman na engot ako, oo alam ko. Wala nang mas eengot pa sa 'kin. Babaeng hindi nag-almusal, tumakbo hanggang mahimatay sa gutom.

Pramis. Ni hindi ko nga na-realized na nagpassed-out na pala ako dahil sa gutom. Akala ko tumakbo lang ako sa jollibee at nag-order ng pagkain, yun pala nawala na talaga ako sa mundo.

Buti't nakita pa ni Bennet ang katawang-lupa ko. Kung hindi, mamamatay ako dahil sa katangahan ko.

"Eat, you prat!" sikmat ni Bennet sa 'kin na inabutan ako ng pagkain sa styro. Yun yung inihanda ng mga organiser ng event.

"Salamat," sabi ko sabay lapang doon sa pagkain.

Gutom na nga talaga ako. Walang pause ang pagsubo ko. Dere-deretso. Tipong bibitayin na mamaya. Kung hindi pa ako pinitik ni Bennet sa noo, di ako pepreno.

"Chew your food, stupid! Baka mabilaukan ka dyan!" tipong inis na sabi niya.

Bennet was just staring at me while I munch on my food with irritated face. Siguro badshot siya kasi binuhat niya ako mula Area 13 hanggang sa finish line para lang makakain.

Anyway, mukhang nawala na ang topak niya. Kinakausap na niya ako ulit eh. Good. Ayokong umalis na ganun ang trato niya sa 'kin. Malulungkot ako.

"Did you guys finished the race?" tanong ko kay Bennet patungkol kanina nung tumakbo sila sa finish line ni Caroline.

Tumango si Bennet.

"Thanks to myself. Pero hindi kayo manalo," sabi ko.

Umismid lang ang lalaki.

"Tsh! Kung ako ang partner mo eh di sana panalo ka!" buska ko sa kanya. "Bakit kasi si Caroline pa inalok mo?"

"Wala akong choice! Isa pa, naiinis ako nung makita sashiopaoshi kausap si Sagara at washuwashi adsghkfgshkll nagseselos awdmmmmougashikarabombom..."

Pahina nang pahina yung boses ni Bennet kaya hindi ko na siya naintindihan.

"Ano?!" tanong ko.

Kumunot lang ang noo ni Bennet. "Wala!"

"Daya naman nito! Ano nga yun?!" pilit ko.

Bennet just scoffed. "Mas maganda sayo si Caroline! That's it!"

Tumaas-bumaba ang kilay ko dahil sa narinig pero hindi ako nag-comment.

Itinuon ko ang pansin ko sa pagkain at hindi nilingon si Bennet kahit ang totoo eh gusto ko siyang sabunutan at sampalin siya kaliwa't kanan.

Alam kong hindi ako ganun kaganda kompara kay Caroline pero kailangan bang ipamukha? Sipain ko siya eh!

Nakatingin sa 'kin si Bennet pero hindi ko talaga siya kinibo.

"What?" aniya nang mapansing hindi ako nagsalita.

Dedma.

"Hey! Talk!"

Ayoko nga.

"Nicky!"

Nagpaka-busy ako sa pagkain. Kunyari interesado ako dun sa ilang pirasong karne at yun lang ang tinitigan ko. No pansin kay Bennet.

"Nicky Alphonse Leofwin! I'm talking to you! Look at me!"

Waleeey. Hindi kita papansinin. Talk to air, Bennet Leofwin!

Wait... bakit alam ko ang buong pangalan ni Bennet? Lol. Saan ko nga ba nakita ang... ah. Sa marriage certificate, nung pumirma ako. Naalala kong naamaze ako sa haba ng heritage name ni Bennet.

"Fine! Mas maganda ka kay Caroline, Nicky. Stop pouting."

Tumingin ako kay Bennet. "Huwag mo akong bolahin lalo na't labas sa nguso mo, husband. Tanggap kong ako'y lupa at siya'y langit."

Sa kung anong kababalaghan eh tumawa nang malakas si Bennet. Humalakhak siya nang bigay todo to the point na pinagtinginan na siya ng mga tao sa paligid. Umeecho sa buong District 3 yung tawa niya.

It was a sight to behold, really.

Laughing Bennet is my favorite Bennet above all. Kapag tumatawa siya, sobrang accomplished ng pakiramdam ko. It was a feeling of Nirvana and Heaven.

Wonderful.

"Parang baliw," ingos ko. Sabay deretso sa pagkain.

"Hey! Bennet! Bennet!"

Napatigil ako sa pagsubo nang narinig ang boses ng matandang hukluban. Nung lumingon ako nakita ko si President Gunford na tumatakbo palapit sa 'min.

Tumigil sa pagtawa si Bennet at tiningnan din ang palapit na matanda. "Yeah?"

"Bennet, thank god you're still here! The drinking party! We're going there!"

Napamaang ako. Drinking Party? So may party-party pa after nito?

"Sorry, Nicky dear, only for boys," baling ng matanda sa akin.

Oh. Lalaki lang? Sila-sila lang?

"We won the event, so you don't have to worry. You have a prize," dugtong ng matanda na tinapik ako sa balikat.

Nanlaki ang mata ko. "We won?! Really?!"

"Yep!"

"What's the prize? Is it house and lot? Million peso? What?"

"Baliw," singit ni Bennet.

Sinimangutan ko ang lalaki. "Bakit? Masamang mangarap?"

Hindi siya nagsalita.

Tumawa naman si President Gunford. "Silly. Nothing like that. Its my gift for you for being a cute partner!"

Wow naman. Nahiya tuloy ako. Cute daw. A he he.

Kita kong mukhang naalibadbaran si Bennet sa sitwasyon. Umiikot ikot yung mata niya at tumataas baba ang mga kilay. Naku baka magtransform na yan.

Wala akong choice kundi itaboy palayo si Zehel kasama ang matanda. Sinabi kong pumunta na sila doon sa kung ano mang drinking party na gagawin nila.

"Alright!" ani pa ni Bennet. "But I'll be back at midnight!" turo niya sa 'kin.

Midnight.

Good. I'll be gone then.

Ngumiti ako at tumango. "I'll be waiting for you."

"Magpahatid ka kay Lukas pauwi. Huwag kang uuwi mag-isa sa bahay!" bilin pa niya.

Tumango ulit ako. "Okay. Okay. Kakaladkarin ko ang pamangkin mo na yun."

Iginala ko ang paningin ko hanggang makita ko si Rave malapit sa isang puno at may kausap na babae. Mmmm. Mukhang may binobola ang gunggong na yun.

Nang tumingin ako kay Bennet, hila-hila na siya ni President Gunford palayo. He was still looking at me helplessly. Kumaway lang ako at ngumiti.

Goodbye, husband. See you when I see you. Pero siguro hindi na tayo magkikita. Mas okay na yun. Makakalimutan rin kita. Sana maging masaya ka.

By six in the evening, inaya na ako ni Rave na ihatid sa District 6. Turn out, binilinan pala siya ni Bennet na ihatid ako. Land Rover ang sasakyan ni Lukas, yung bagay sa kabundukan kaya manghang-mangha ako.

Nung makarating kami sa bahay ni Bennet, nagpaalam din kaagad ang binata. May date ata siya kaya nagmamadali ding umalis.

Malungkot akong pumasok sa loob ng bahay. Mabigat na mabigat ang pakiramdam ko. Parang may isang sako ng bato na nakadagan sa dibdib ko. It was hard to breathe.

Tumayo ako sa gitna ng sala at minasdan ang buong bahay.

Maiksing panahon lang ang itinira ko sa bahay ni Bennet pero pakiramdam ko at home na at home ako sa lugar na to. This kind of house, is my kind of home.

Or maybe Bennet is my home, that's the reason why. Too bad, I'm leaving.

Can I cry?

Pwede ba akong magluksa? Kahit wala akong karapatan? Agh. So hard. Napakahirap.

Naglakad ako papunta sa kuwarto ko at minasdan ang maleta. Maglalakbay na ulit ako kasama siya. Tapos na ang journey ko kasama si Bennet kaya dun na ulit ako sa dati.

Mountains.

Sea.

Animals.

War.

Sila na ulit ang makakasama ko. Get a grip, Cole. Maging masaya ka na lang! Tulad ng dati.

Tulad ng dati.

Nag-beep ang cellphone ko kaya kinuha ko yun. Nag-text si Nicky.

Ready na daw siya.

Huminga ako nang malalim. My heart was pounding heavily. Hindi stable ang tibok ng puso ko. Parang... parang ang sarap umiyak.

Tumakbo ako sa kuwarto ni Bennet at humiga sa kama niya. Niyakap ko ang unan niya at sinubsob ang sarili ko doon. I don't want to go. But I need to. Fvck my life!

Minsan lang ako maghangad ng taong gusto ko, hindi ko pa makuha. Parusa ko ito dahil nanloko ako.

I deserved this. I know I do.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakahiga sa kama ni Bennet. Nakatulog na nga ako. Siguro dahil na rin sa pagod sa pagtakbo.

Naalimpungatan lang ako nung makarinig nang kalabog mula sa labas. Bumangon ako sa kama at tumingin sa oras.

10:45 pm.

Wala pang midnight. Dumating na si Nicky?

Tiningnan ko kung may text ang kakambal ko o si Thurstin pero wala. So ano yung kalabog?

Lumabas ako ng kuwarto at tiningnan kung ano nangyari. Doon ako nagulat dahil nakita ko si Bennet sa may pintuan, nakalugmok sa pamispisan at parang tulog.

"Bennet!" tawag ko sabay lapit sa lalaki.

Bennet's face was all red. Magulo rin ang buhok niya. Tinulungan ko siyang bumangon. Akala ko kung napano na siya, yun pala... LASING ang lalaki.

"You're drunk," sabi ko.

"I'm not," tanggi niya. Nakapikit ang mata ni Bennet pero yumakap siya sa kin nung alalayan ko siya.

Sumobra yata ang nainom ni Bennet sa Drinking Party. Hindi siya makagulapay eh. Inalalayan ko siya papunta sa kuwarto niya.

"Lasing ka," sabi ko ulit.

"Hindi nga," pabulong niyang sagot ko.

"Hindi daw, eh di ka nga makalakad eh."

Narinig kong bumuntung-hininga si Bennet. "Gusto lang kitang mayakap," sagot niya sabay mulat ng mata.

Napahugot ako nang hininga. Humigpit bigla ang yakap ni Bennet sa 'kin. He trapped me powerfully with his strong arms, kinilabutan ako bigla. Tapos tumitig siya sa akin.

"You know what, I really love your eyes," pabulong na sabi niya. "So black. So mesmerizing. Alam ko brown ang mata pero bakit naging black bigla? Are you a witch? Did you cast magical spell on me, bounding me to you?"

Jusko lord! Wala sa huwisyo si Bennet. Kung anu-anong sinasabi niya!

"Lasing ka nga," sabi ko ulit. "Hindi ako witch."

"Then what are you?"

Tao. Tao lang po ako.

Palakas nang palakas ang tibok ng puso ko. Humihigpit nang humihigpit ang yakap ni Bennet. Lumalapit din ang mukha niya.

"Can I kiss you?"

Nanlaki ang mata ko. What da fudge is he talking about?!

"Bennet... ano..."

Jusko. Lasing nga siya! Anong gagawin ko? Pagbibigyan ko ba?

Oo Cole, chance mo na. Aalis ka na!

Tokwa talaga!

Hindi ako makapag-decide. Siguro nainip si Bennet. Bumitaw siya ng yakap at tinulak ako. Akala ko nagalit siya. Kaya mas laking gulat ko nang itulak niya ako sa kama.

"Leofwin!" sigaw ko.

Ngumisi bigla si Bennet at hinubad ang polo shirt na suot niya. Bago sumampa sa kama at daganan ako. Then he kissed me full on my lips I can taste beer and wine on his mouth.

Nalasing ako bigla.

Cole POV

Halos hindi ako nakahinga. Bennet was kissing me with all his might. Hindi ko alam kung nasa huwisyo siya o lango na sa alak. He was aggressive, like an attacking lion to its prey. His kiss was almost painful.

"B--Bennet..."

Napasinghap ako nang maramdaman ang paggapang ng kamay ng lalaki sa buong katawan ko. Parang kuryente ang daloy noon. The friction is too much.

Mainit ang katawan ni Bennet, even his breath was so hot. Pakiramdam ko'y umiinit ang buong katawan ko.

"Can we?" narinig kong bulong ni Bennet sa may tenga ko. "Will you let me?"

Oh my god. Hindi ko alam ang isasagot ko. Naguguluhan ako. Alam kong mali ito, hindi ito tama. I'm not his wife, he's not my husband. At aalis na ako.

Pero... yun nga eh. Aalis na ako. This will be the only memory I have of him. Pwede ba? For once, tadhana pwede ba? Can I show him my love just for the last time?

"Please..." Bennet breathe again. He paused as he look deeply into my eyes.

His chocolate eyes that I will surely miss. I delved into them and smile.

"Of course," sagot ko.

Niyakap ko si Bennet nang mahigpit. I could feel his hot breath, his hot skin, I could smell his scent. Most of all, I could feel and hear the beating of his heart.

As of this moment, I am so drowned.

Bumitaw ng yakap si Bennet. He reached for my blouse and took them off in hurry. Then my pants, his fingers dig into my waist and easily pulled off the piece of clothing.

Next moment, I am naked... and so was he. I could see fire on Bennet's eyes. They're scorching my soul. His hand expertly and gently reached every part of my body.

I feel confused.

Halos hindi ako makahinga sa sensasyon. Kahit kelan ay hindi pa ako nahawakan ng kahit sinong lalaki. Kaya bago sa akin ang lahat ng ito.

I feel scared also.

Kung para saan ang takot ay hindi ko na naintindihan. Nakatuon lang ang buong pansin ko sa lalaking yumayakap sa 'kin ngayon.

Bennet's mouth reached for my lips for the tenth time. His tongue force my mouth to open for him. Napaungol ako. He's really a great kisser.

Iniwasan kong mapatingin sa katawan ni Bennet. Baka kasi tumulo ang dugo sa ilong ko. He looked as sexy as hell. His maleness and all his glory, I can't look at them.

Bennet's hand was trembling as he parted my legs to position himself.

Kumabog nang malakas ang dibdib ko. Okay! Natakot ako bigla. There he is, right above me. About to conquer my womanhood.

Tumitig ako sa mata ni Bennet, his eyes were cloudy. Like he was in a dream. He keep muttering 'oh god! oh god!'.

Napahugot ako nang hinga nang maramdaman ang bagay na yun. There. Below me. Nagsimula siyang umatake.

Pinigilan ko ang sumigaw sa sakit. Kinagat ko ang labi ko at pumikit ako.

It was so painful my flesh gone rigid. Putang-maya! Ganito ba 'to kasakit?! O siguro kasi binigla ni Bennet. Naiintindihan ko siya, hindi niya alam na virgin ako. Pero hudas, muntik ko nang masipa si Bennet dahil sa sakit.

Narinig kong huminga nang malalim si Bennet. "Strange, you're tight!" tila mangha niyang sabi.

Gagu! Ikaw ang una ko! Gusto kong isigaw sa mukha niya.

My mind was in full blown mess. Bennet dive in and took my hand. He then kiss me as he moved gently. "You're so beautiful," sabi niya.

"Come on, Bennet. Umiiskor ka na kaya huwag ka nang mambola," asik ko.

Narinig kong tumawa ang lalaki bago nagsimulang gumalaw nang mabilis.

That's when I felt that strange sensation start to build up from my inner core. It was different and feels good as he trust. Crap.

I hold Bennet tightly. I don't want to let go. He's taking me somewhere. To a place so beautiful. A Paradise.

"Jesus!" Bennet muttered. He cupped my face and kiss me. His speedy trust becoming more forceful and faster. Then with his last trust, I can feel some hot liquid shooting inside me, crawling to the edge of my uterus.

"I love you," he said. Voice trembling and chest heaving pantly. Then he embraced me, not even bothered to detached himself from me, he buried his face deeply into my neck.

Next moment, tulog na siya.

I could hear him breathing peacefully.

Halos hindi ako nakahinga, I'm in state of silent panic.

My heart was pounding. I just gave myself to him at wala akong panghihinayang doon. Pero hindi ko maiwasang maguluhan. My body was aching all over so is my heart.

Halos nasa trenta minutos kong kinalma ang sarili ko bago ko nagawang bumangon. Mahigpit ang yakap ni Bennet pero Bumitaw ako sa kanya.

Pinulot ko ang mga damit ko sa sahig at nagtungo sa banyo. Doon, inayos ko ang sarili ko. My face was flushed. So is my lips.

Suddenly, some feels hit me and I feel nauseated. Umupo ako sa tiles ng C. R. at tahimik na umiyak.

Stupid Cole! Stupid!

Gusto kong sapakin ang sarili ko pero walang sense kung gagawin ko yun. Hindi ko naman pinagsisisihan ang nangyari, I just wish na sana hindi ganito yung sitwasyon. Bennet made love to me, knowing that I am my twin. Doon sumasakit ang dibdib ko.

Haaay.

Tama na nga ito. Wala namang magbabago kahit anong gawin ko.

Tumayo ako at pinagpatuloy ang ginagawa ko.