CHAPTER 6 Doomed

“Ano na ‘to, Brielle? Diba sinabi ko na sayong bawal kayong pumasok doon?!” Tikom ang bibig kong nakayuko sa harapan nila Nana, Tatay Paeng at Clyde. Alexander is now holding Itim in his arms.

I also expected that he would reprimand me. Who doesn't become irritated when their orders are not followed? Kung ako ang nasa posisyon niya ay ganito din ang magiging reaksyon ko.

“May utak ka ba ha?!”

“Clyde! Tama na ‘yan! At alalahanin mong mas matanda pa iyan sa ‘yo!” Pinigilan kong matawa dahil sa pagpalo ni Nana sa braso ni Clyde. Tiningnan ako ni Clyde ng masama at inis na napakamot sa ulo.

“Ito kasi nay e,” Tumingin si Nana sa akin nang dismayado ang mukha. I gulped when she turned to face me with her arms crossed.

“Aubrielle, ‘di ba binilinan na kita na kitang huwag pumunta roon?” seryosong saad niya. Dahan dahan naman akong tumango.

“Y-yes Na, I know. But can you consider it this time? I have reasons naman e.” Prior to going to the ranch, I had already explained to them why I had gone there. Ayoko namang sabihin na may nakasalamuha akong lalaking hindi ko naman kilala.

“Aba, kahit na! Ang tanda mo na, ang tigas pa ng ulo m— A-aray nay!” Napahagikgik kaming tatlo habang si Tatay Paeng naman ay umiiling iling habang nakatingin sa mag ina. Kinurot kasi ni Nana si Clyde sa tagiliran. The somber discourse of earlier was replaced with laughter.

“Tumigil ka. Ikaw talagang bata ka, sinabi ko na sayong mas matanda iyan kesa sa iyon kaya galangal mo.” Sermon ni Nana sa kaniya. There are no words to describe Clyde's expression right now.

One thing I observed about Nana's family is that they consistently maintain a smile, regardless of the circumstances or issues that may arise in ther lives. Malayong malayo sa pamilyang kinalakihan ko at dahil kami nga lang dalawa ni Dad ay palagi pang nauuwi sa awayan ang lahat. I can't help but be envious of them.

“O sya, tama na ito at Brielle.” Bumaling sa akin si Nana habang nakaturo ang mga daliri niya sa akin. “Huwag mo na iyong uulitin, naintindihan mo ba?”

Nakangiti akong tumango. I stepped forward right away and gave her a hug. “Thank you so much, Na.”

“Sige na, halina kayo dahil malapit na ang tanghalian. May malaking salo salo doon sa Kubo dahil dadating si Senyorito.” Hindi ko naman napigilan ang pagkunot ng aking noo. Kanina ko pa naririnig ang salitang senyorito na iyan. Because I'm foreign to this place, I don't even understand exactly who he is. But based on what I've seen, he appears to be well-known around here.

“Yehey, kainan na!” Zoe exclaimed joyfully. All of us chuckled.

■■■■■

“Amen.” Everyone started to walk over to the table and put food on their plates that they were holding after praying and making the sign of the cross.

Nakatulala lang ako habang pinapanood sila. It’s my first time to see people eat like this lalo na’t marami rami rin kami ang nandirito. Usually kasi kapag may birthday party or big events na may nagaganap ay puro sophisticated and elegant ang mga nasa paligid. The waiters will bring the meal to your table so you won't even need to get up to get it.

Pansin kong medyo may kalakihan ang kubong sinasabi ni Nana kanina. Halos lahat din ng nakita kong mga nagtatrabaho kanina ay nandidito. Nagsimula na ring mag ingay ang buong paligid. Hinanap ko ang sinasabi nilang senyorito ngunit hindi nandoon pa raw siya sa mansyon sabi ng narinig ko kanina.

“Hindi ka pa ba tatayo diyan? Ang swerte mo naman kung ako pa ang kukuha ng pagkain mo no.” rinig kong sabi ni Clyde nang makabalik ito sa gilid ko habang may laman ng pagkain ang plato niya. I gave him a grating eye roll. Namumuro na talaga ang lalaking to ah. He has been irritated with me since this morning, which I don't understand. Wala naman akong naalalang atraso sa kaniya o may ginawang masama maliban na lamang sa hindi ko pagsunod sa utos niya.

“Why are you behaving like that? I don't think I've ever treated you badly.” Maybe he just want my attention. Ang gahaman talaga ng lalaking to pagdating sa mood. I already know the answer, so I don't have to speculate about whether or not his parents reprimand him frequently.

“Tss,” tanging sabi niya lang at hindi na ulit ako pinansin. Ang kambal ay nasa tabi ni Nana at Tatay Paeng. Nandito kasi kami ni Clyde ngayon sa labas ng kubo habang nakaupo sa upuang bato pero may lamesa naman sa harapan. Nahihiya naman akong lumapit kay Nana para sabihing kuhanin niya ako ng pagkain. I turned to gaze at Clyde, who was enjoyingly munching his meal. This man is really self-centered.

“Ate Brielle!” I aimed my gaze in the direction of the voice. Natagpuan ng aking mga mata si Art na kumakaway habang papalapit sa amin.

“Anong ginagawa mo dito?/ What are you doing here?” Sabay naming tanong na ikinatawa naman naming dalawa. Oh my gosh, I miss this gay. Parang kahapon lang ay ang pagkilala namin sa isa’t isa.

“You talk first,” saad ko sa kaniya at umusog ng konti para makaupo siya.

“Nagtatrabaho dito ang Tatay ko at sinundo niya ako kanina kasi may salo-salo daw.” He explained. “Ikaw bakit ka nandito? Sinama ka rin ba ni Nay Carmen?”

I smiled and nodded to him. Suminghap ito at biglang pinalungkot ang kaniyang mukha. “Akala ko po na panaginip lang na nameet ko po kayo, grabe.”

“Well, it’s my pleasure then. Hindi rin ako makapaniwalang na-meet kita.”

“Gutom na po ba kayo?” He abruptly asked, pointing at my plate on the table that was empty. I timidly and clumsily nodded. I could hear my stomach roaring at the same moment.

“Ako na pong kukuha na pagkain niyo.” Nagulat naman ako dahil sa pagpresinta nito. I'm not sure if I still want to eat. I feel a little awkward carrying it there and observing the throng. I'm not sure why, but right now my confidence seems to be dozing.

“Are you sure? How about you?”

“Kukuha rin po ako. Diyan lang po kayo, babalik din ako.” Pipigilan ko pa sana siya nang umalis na ito papalayo. It's embarrassing for my part but that's okay dahil nalaman kong mabait pala siya hindi kagaya ng lalaking nasa tabi ko ngayon na parang alien kung kumain.

After a while, Art came back with two plates in both hands. Nang mailagay na niya ito sa mesa ay kinain na rin naming ito. Nagulat pa nga ako dahil hindi lang siya kundi limang iba’t ibang pagkain ang nilagay niya sa pinggan ko. They have a Coca-Cola rin for drinks which is okay for me too.

Three SUVs arrived out of nowhere while we were in the middle of eating. Pero ang umagaw ng aking pansin ay ang pulang Nissan Terra. Nasa unahan ito and the car exudes grandeur. This sort of vehicle costs between 1. 6 and 2. 3 million pesos, if I'm not mistaken. Hindi naman ako masiyadong pamilyar pa sa ibang kotse lalong lalo na sa mga SUV dahil medyo hindi naman ako interesado doon.

“Who are they?” usisa ko kay Art. Saglit ako nitong sinulyapan bago binalik ang kaniyang atensyon sa mga paparating.

“Si Señorito at ang mga body guard niya,” In response to what he said, I furrowed my brows. He is the person Nana was referring about previously. Hindi na ako nasurprise kung bakit senyorito ang tawag sa kaniya dahil halatang halata na kahit hindi ko pa nakikita ang mukha niya.

Maya maya ay tumigil na ang mga kotse at nagparking sa may gilid ng kubo. May malawak pa kasing space sa tabi. This place doesn't seem to run out of space, which genuinely astounds me. Now I'm curious how much this land cost them to purchase.

Biglang namayani ang katahimikan sa buong paligid nang unti unting bumukas ang pintuan ng kulay pulang Suv. Watching someone get out of a car slowly made me feel as though I was in a movie. Starting with their fully-ground-level leather shoes and moving on to his attire.

Napasinghap ako nang tuluyan ko ng nakita ang kaniyang mukha. Hindi ako pwedeng magkamali. It’s Leandro Vicente. Isa sa mga alam kong may kinikimkim na galit kay Dad. Hindi mo maitatangging isang normal na tao lang ito dahil base na rin sa kaniyang aura at pagtindig ay talagang hindi siya basta basta. Given that I assumed there were other people in the Philippines with the surname Aguirre, I didn't believe he was the senyorito they were pointing to.

I stared at his stern face that was grinning at us while maintaining a poker face. Panatag ang loob kong hindi niya ako makikilala dahil sa pananamit at alam kong magtataka rin siya kung bakit ako nandito. Napairap ako ng malala nang kumaway pa ito sa lahat. The surroundings, which had been peaceful, suddenly became boisterous.

I still remember until now yung mga plano niyang pabagsakin ang kompanya ni Dad but unfortunately ay hindi iyon naging successful dahil sa kabi kabilang spy na hinire namin ni Dad. I've heard he only wants to be as business-oriented and successful as my Dad. We anticipated that his camp would be terrible, therefore no charges or lawsuits were filed. Good to him na bigla siyang tumahimik at hindi na nagparamdam after years. I'm hoping that he will learn from it that having an excessive amount of envy and a desire for power will lead to failure.

Kung hindi ko lang alam ang totoo niyang pagkatao ay baka katulad din ako ng iba na pinupuri siya. Hindi ko siya tinuonan pa ng pansin bagkus itinuon na lamang muli sa pagkain.

“Mmm!” Kunot noo kong tiningnan si Art na parang hindi mapakali sa kaniyang inuupuan at parang nagpipigil ng sigaw. Pulang pula ang mukha nito habang may tinitingnan sa kaniyang harapan. Sinundan ko ang pinagmumulan ng atensyon ng kaniyang mga mata.

Bigla akong hindi nakagalaw sa aking kinauupuan. “What is he doing here?” I whispered while looking at a man who had just gotten out of the car that Mr. Leandro earlier.

“Kita mo ang lalaking ‘yon, Ate Brielle?” ani Art habang itinuro ang taong hindi ko na hiniling pang makita ulit. Pigil ang hininga kong tiningnan ito mula ulo hanggang paa. “Siya si Hector. Mayor yan sa Davao City at panganay na anak ni Senyorito. Actually hindi naman sila close. Sumabog kasi ang isyu sa buong nayon dati na may pagkamuhi daw si Mayor sa papa niya simula nung mamatay ang ina nito. Nag-asawa kasi ulit si senyorito kaso wala dito. Hindi ko nga alam kung saan iyong bansa pumunta. Ayaw nga rin ni Hector doon sa bagong asawa ni senyo—”

“Ang ingay! Pwede bang tumahimik kana?!” Clyde was now glaring at Art and me with contempt as we turned to face him. The shock I felt even caused me to hold my chest.

“Andiyan ka pala?” Art said with a tinge of irony. Clyde rose up and strode away from us without showing any emotion.

“Napaka moody talaga ng mukhang asong ‘yon,” nakahalukipkip na sabi ni Art. Tumikhim naman ako.

“That mood has been with him since yesterday. I'm not sure why.” Umiling iling lang siya sa akin.

“Hayaan mo na ate. Ganiyan talaga ‘yang lalaking yan. Hindi mo maintindihan. Magulo pa sa solving ko sa math.” Napatawa naman kaming dalawa. Nasa kalagitnaan kami ng masayang sandali nang biglang may nagsalita gamit ang microphone.

“Maligayang pagbabalik sa inyo, Senyorito!” Sabi ng lalaking medyo may katandaan na saka kinamayan si Mr. Leandro. Nagpalakpakan naman ang lahat pati na rin si Art maliban sa akin.

“Maraming salamat sa inyong lahat…” Tugon naman niya. May mga iilan pa siyang sinabi pero hindi na ako nakinig pa. Habang naglilibot ang tingin ay biglang dumapo ang mga mata ko kay Mayor Hector kuno na sinasabi ni Art. I shook my head as I noticed him on the side casually flirting with a woman of evident stature and affluence because of her whiteness and well-dressed attire.

“Mag-ingat ka rin kay Mayor ate Brielle dahil hindi malayong matipuhan ka niyan. Matinik kasi yan sa babae at kung alam ko lang ay maraming nagkakandarapa diyan. Well, gwapo naman talaga siya at mukhang hot dahdie pero sorry nalang, hindi ko type ang mga red flags.” Art was looking at what I was gazing at, which startled me. The amount of information I learned about that man made me gag a little. Wala naman sa isip kong alamin ang kahit na anong impormasyon tungkol sa kaniya dahil unang una ay hindi naman ako interesadong maki-alam sa buhay ng iba.

Matapos ang iilan pang moment na binigay kay Mr. Leandro ay unti unti na ring nagsisi-alisan ang ibang mga trabahador sa paligid. Pansin ko rin na sa buong salo-salo kanina ay close ang lahat sa kaniya. I'm curious as to what magic elixir or force he employed to manipulate others and subdue him.

“Art, alam mo ba kung nasaan ang comfort room dito?” Saad ko sa kay Art nang tatayo na sana ito. For some time now, I've had the urge to pee. Katatapos lang kasi naming kumain at ngayon nga ay nagsisimula ng bumalik ang lahat sa kanya-kaniya nilang ginagawa.

“Ay wait lang ate Brielle. Ibibigay ko muna ang mga pinagkainan sa maghuhugas ng mga pinggan.” Tumango naman ako at sinundan siya ng tingin. Nakita kong binigay niya nga ito sa isang ginang na nakasuot ng apron. Before directing us to the restroom, he left and came back. Napadami ata ang pag inom ko ng softdrinks at tubig.

■■■■■

“Dito ate, pumasok ka lang sa hallway na yan at pagkatapos ay makakakita ka ng women at men cr na sign sa pinakadulo.” Paliwanag niya sa akin. Napatingin ako sa magkabilang gilid ng cr. It’s pretty big and wide. Sure ba siyang comfort room talaga to?

“Sige, you can go ahead. Alam ko na rin naman ang daan pabalik. Thank you.” Aniko sa kaniya. Tatay Yosef abruptly informed him that they were leaving before we left. Nagulat pa nga ako dahil ang lalaking nakasalubong namin ni Clyde nung naglalakad kami kahapon ay siya rin palang tatay ni Art. Small world isn’t?

“Sigurado kaba ate? Okay lang naman sa akin eh.” Ngumiti naman ako sa kaniya.

“Yeah, don’t worry about me.” Rinig ko naman ang pagkawala niya ng buntong hininga pero kinalaunan ay lumiwanag na rin ang mukha niya.

Nang makaalis na siya ay tumalikod na ako. To the end of the hallway, where he instructed me to go, I immediately found a sign. I used the women's restroom to urinate.

Lumabas na rin ako pagkatapos umihi. Thankfully, there’s a hand sanitizer inside kaya hindi na ako nahirapan pang maghanap. Meron ding sink doon at tatlong faucet.

Hahakbang na sana ako para lumabas na nang bigla akong nakaramdam ng pagkabigla nang makarinig ng mumunting ungol. I took a quick glance around, but I couldn't spot anyone. Because I opened each cubicle one at a time and discovered a spotless toilet bowl, I knew there was no one in the women's restroom either.

“Oh my! Please s-stop…” napatakip ako ng bibig nang mapagtantong sa men’s comfort room nangagaling ang boses na iyon. Don’t tell me… a murder or other crime is being committed inside.

Napapikit ako nang marinig muli ang boses na iyon na parang nasasaktan. I worked to overcome my fear and muster the bravery to enter. As I made my way inside gently, my palms were chilly. I need to help that person who owns that voice. Sinasabi ko na nga bang tama nga ang hinala ko. That Leandro is such a criminal and a jerk. He merely permits crime to proliferate over his domain.

“N-not there! Please n-no– Ugh!” Wala na akong inaksayang segundo at dali daling pumasok sa loob.

“Stop! Magpakita kang mamamatay tao ka! Kung sino ka man lumabas ka! Or else—”

“or else what?!” A moment of silence prevailed all around. Napapitlag ako ng bahagya nang makarinig ng isang mariin pero may halong galit at pagbabantang sigaw ng isang lalaki. O-oh no!

Maya maya ay biglang bumukas ang isang pintuan na nagmumula sa isang cubicle. That door was almost broken from being opened so forcefully. Sumalubong sa akin ang lalaking kani-kanina lang ay pinag-uusapan namin ni Art. Halos maging bato ako sa aking kinatatayuan dahil sa sobrang pagkabalisa at gulat. Nakakuyom ang kamao nito at tiim bagang na nakatitig sa akin.

From his neck to his large biceps, which were concealed in a white long sleeve with three buttons undone, and his obviously improperly fastened black slacks, his veins nearly burst. Magulo rin ang buhok nito na parang sumabak sa isang labanan.

“Answer me, Miss. Anong gagawin mo?” mapanuya nitong tanong. Parang gustong umatras ng kaluluwa ko at lumayo na lamang sa lugar na ito.

“I-I thought…” What's with my stuttering?! Kumalma ka Brielle.

“You thought what?” lumabas naman ang babaeng nanggaling din sa loob kung saan lumabas ng lalaking ito. I gasped when I saw that her hair was also messy and she was staring at me angrily while adjusting her clothes. Mas lalo pa akong hindi makapaniwala nang mamukhaan ang babae. Siya iyong kalandian ng lalaking ito kanina.

Don’t tell me… They—

“You know what, this is the second time that you barged into my territory and I can tell you that you’re really going to regret this.” Malamig na saad niya saka ako iniwan nang gulat pa rin ang nadarama. Nakita kong sinundan siya ng babaeng iyon na hindi pa rin maalis alis ang masama niyang titig sa akin.

What was that? Did I just disturbed someone’s intimate moment? Nakakahiya ka, Brielle!