Chapter 30 Territory

Third Person POV

“Who said I’m going to die?” sabi ni Silver habang nakangisi ito.

Ang lalaki naman ay hindi nakapagsalita sandali, bago ito pumikit at ngumiti.

“Nice. Now, let’s have a fair fight.” sabi nito at nagpaulan ng naparaming espada patungo kay Silver. Si Silver naman ay hindi gumalaw sa kinaroroonan niya, pati ang mga espadang gawa nito na nasa likod niya ay hindi niya din pinapagalaw.

Ngumisi ang lalaki dahil sigurado siyang walang takas si Silver sa kapangyarihan niya. Pero nabigla nalang siya ng may matulis na bagay na nakakasunog ang dumapo sa balat niya sa likod.

“You know, it’s never fair from the very beginning.” sabi bigla ng boses sa likod niya na alam na alam niyang boses ni Silver. Pagtingin niya muli sa kinaroroonan ni Silver kanina ay nakita niya nalang na ang lahat ng espada na galing sa kaniya ay naging katulad na nong kay Silver.

Kaya dali dali siyang lumayo at gumawa ng espada at mabilis na hinampas ito kay Silver pero sinalo lang ni Silver ang espada. Nawala bigla ang hawak-hawak nitong espada pati nadin ang sinalo nito. Kaya di maiwasan ng lalaki na kabahan sa nakikita at sumusakit din ang balat nito sa likod kahit dampi lang yung ginawa ni Silver kanina sa kanya.

Hindi niya gusto ang pinapakita ni Silver na expression sa kanya. Nakasmirk lang kasi ito habang tinitingnan siya sa mata. Kaya gumawa siya ng napakaraming espada na napapalibutan si Silver. Hindi naman siya nag-alala na may nakakakita sa laban nilang dalawa dahil nilagyan niya ng barrier ang lugar nato sa ibang bahagi ng Arklaria kaya hindi malalaman ng iba na may naglalaban dito.

Ngumisi lang si Silver sa kanya habang nakataas ang isang kilay, at nagsnap. Sa isang iglap lang lahat ng espadang gawa niya ay hindi na sa kanya kundi lahat ng ito ay kapareho nung gawa ni Silver.

Natigilan siya sa nakikita. Nagpapalabas ulit siya ng maraming espada pero lahat ng ito ay nagbagong anyo kagaya nung sa kay Silver. “Boo” sabi bigla ng tao sa likod niya, pagtingin niya dito ay si Silver kaya di niya maiwasang lumayo.

“Ahh.. scared now?” sabi si Silver sa nanghahamong tono. “Why don’t you use that covenant of yours to fight me?” nakasmirk na sabi pa ni Silver.

“I have no intention of using my covenant to fight you. Why don’t you just do what I’ve done kanina sayo?” sagot naman ng lalaki.

“Tsskk. I don’t understand why a covenant chooses someone weak and scared about me. Work on it boy, I’ll fight you some other time.” sabi ni Silver at nawala lahat ng espada na nakalutang sa paligid. Nagsisimula na siyang maglakad patungo sa Westville entrance gate.

“Why?.... Why won’t you kill me now that you have the chance and no one will know?” tanong ng lalaki habang nakayuko at nakakuyom ang kamao.

Huminto sa paglalakad si Silver at nagsalita “I don’t know what’s bothering you right now, but I know that you know that attacking me is like committing suicide. Don’t use me for whatever reason you have, I don’t like it. Besides I won’t kill you, no, atleast not now, afterall you’re the twin of Silver’s friend.” sabi nito sa lalaki at nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa makapasok na ito sa Westville.

Naguguluhan naman ang lalaki sa narinig mula kay Silver. Buong akala kasi niya na walang sinasanto ang cursed nato, totoo naman, pero hindi niya expected na parang tao lang din ito na may puso. Para kasing nag-iisip at nag-alala din ito sa mga possibleng mangyayari lalo na sa vessel nito na si Silver.

“hayyy why do I feel like she’s not really.... bad?”...”and why do I feel guilty?”... ngumiti ng malungkot ang lalaki, kasabay nito ang pagbuhos ng ulan. “Silver.” bulong nito.

Silver POV

Ang sakit ng ulo ko.

Hah? Nandito ako ngayon sa harapan ng aking mga kaibigan pati nadin ang mahal na hari at ang ibang guards. Kaya tumingin ako sa paligid. Nasa Southville padin toh, pero bakit nandito ang mahal na hari at ang mga guards sa palasyo?

“Silver, are you okay? Nag-alalang tanong sa akin ni Annie at nakikita ko din ang mga nag-alalang mukha ng iba kung kaibigan.

“Ah, hah?”

“Are you okay?... you don’t look good.” nag-alalang sabi naman ni Mina.

Tiningnan ko ang kabuo-an ko at doon ko lang narealized na ang daming dugo sa damit ko at may mga hiwa din ang damit ko. Mukha akong may pinatay, kahit ako naman yung namatay sandali. Medyo naalala ko yun, pero blurry sa akin ang nagaganap na laban ng cursed ko at ng lalaking parang boy version ni Rania.

“I already check you kanina at wala ka namang sugat, niyakap ka pa nga namin, pero parang wala ka sa sarili mo? Are you okay?” tanong naman ni Alex.

Tiningnan ko sila, bakit wala yata si Rania dito ngayon?

“I guess I’m fine guys, don’t worry.”

“What happened to you? You’re missing for a month.”

“Sorry what?” tanong ko. Akala ko alam nila kung nasaan ako pero hindi pala. Ibig sabihin, itinago talaga ako ni mama? Pero sa anong dahilan?

“You’ve been missing for a month. Everyone’s worried, hindi din namin natagpuan ang mama mo, pati sina Rania at Hereum ay nawala bigla. Naalala mo ba kung anong nangyari nong araw na may umatake ditong demons?” tanong ni Alex.

“Guys, I think we should let her rest first. Tsaka ito Silver oh tubig.” sabi ni Cher na sumulpot bigla sa likod ko. Kasunod nito ay si Anna, ang cold pading tumingin. Kinuha ko ang tubig at uminom. Pagkatapos ay sinabi ko sa kanila ang natatandaan ko nun.

“Hindi nga kami nagkakamali, ikaw yung may kakaibang presensiya sa araw na yun, ibig sabihin, lumabas ang curse mo, tama?” I nodded.

“But why did you hide afterwards?”

“I didn’t hide. I just woke up.” Kita ko ang gulat sa mga mata nila sa sinabi. Napatayo din ang mahal na hari. “Did you just say that you just woke up?” I nodded.

Tumingin ang mahal na hari kanina Anna at Cher, bago ulit tumingin sa akin. “There’s also a possibility that Dawn’s now awake.”

Naguluhan ako sa sinabi ng mahal na hari. “Anong nangyari kay Dawn?” tanong ko sa kanila. Sinabi ng mahal na hari sa akin kung anong nangyari kay Dawn. Kung paano magwala ang aura nito kaya lumipat sila doon sa Southville dahil ikakamatay nila pagnagtagal pa sila sa Northville. Bago daw sila lumipat sa Southville ay sinubukan ng mahal na hari na gisingin si Dawn pero hindi daw talaga ito magising. Sinubukan daw nilang pasukin ulit ang Northville, pero lumala ang aura ni Dawn habang tumatagal dahil hindi ka na talaga makahinga pagtinamaan ka sa aura nito. Lahat ng bahagi ng Northville ay sakop na ng aura ni Dawn.

They tried summoning a covenant, and meron ding dumating pero hindi din daw ito nakakatagal doon, dahil bukod daw sa kukunin ang iyong hininga ay sisirain din daw nito ang senses ng tao. Kaya hindi na nila alam kung anong nangyayari kay Dawn sa loob.

“I’ll go.” sabi ko.

“What??? Silver, I know na may curse ka, pero delikado pa din.” pigil sa kin ni Annie na nag-alala.

“I won’t die. Don’t worry. I just want to make sure she’s okay. I miss her.” sabi ko sa kanya.

“Okay, but still be careful.” I nodded at her.

“I’ll teleport you in front of the Northville’s gate.” sabi bigla ni Anna. Umiling naman ako sa kanya. Nasa Main hall naman kami sa Southville, kailangan ko lang makapunta sa door na yun.

“Where can I found that vectura door again?” tanong ko sa kanila. “Bakit, anong gagawin mo doon?”

“Trust me, that’s where it leads me faster to Dawn.” sagot ko naman. Nagsnap nalang bigla ng kamay si Anna, at nandito na ako sa harap ng vectura door. Although kinakabahan ako dahil sa encounter namin dati dito. Hopefully kay Dawn ang bagsak ko at hindi sa ibang cursed creature.

Now when I think about it, It really make sense now. I think this door will leads us to someone or something we have a kind of connection na hindi ko pa din naiintindihan. Oo nga may connection kami ni Dawn, like my soul is looking and longing for her, also kami ang nasa propesiya. But Annie was the first one who opened the door before na doon naglead sa babaeng parang galing hukay?, what’s her connection with that person? That is something I don’t understand.

Whatever it is, I’m quite sure now that Dawn is really a cursed creature now... and that Northville is her territory.. but that won’t change the way I feel about her.

I then opened the door and darkness welcomed me.