CHAPTER 30: TRYING

It's been a hectic day. Ang dami ng ginawa sa office as usual. Kailangan by tomorrow ay tapos ko na 'to, dahil kasal na nila Mads at Martinez next week.

Sa Isla Esme gaganapin ang kasal. Mag li-leave ako ng one week dahil para makatulong na rin sa kasal at kasama si Basty. Sa Wednesday ang uwi ni Basty, kaya excited na akong makita siya ulit. 5 months na rin ng huli kami ng makita and 3 days from now ay magkikita na kami ulit.

I glanced at my wrist watch. It's already 12 o'clock in the afternoon. Tinapos ko lang ang isang paper na kailangan pirmahan ay pababa na ako sa cafeteria para kumain ng lunch.

Nang matapos ako ay tumayo na ako bago kinuha ang tumbler ko. I was about to leave when my office's door opened. Bumungad sa akin si Nathan na may dalang take out foods.

I crossed my arms. "Wala kang sinabi pupunta ka dito." Ani ko.

Ngumiti siya ng makabuluhan sa 'kin. "You're welcome, Snow." Sabi niya. Hindi pinansin ang sinabi ko.

Umupo siya sa tapat ng office table ko bago nilagay ang dala niyang pagkain.

"Tell me what do you want, Nathan?" Tiningnan ko siya ng maayos.

Pag-ganito kasi na nagdadala siya ng pagkain or nanlilibre ay alam kong may sasabihin siyang important.

Ngumiti lang siya. "Kain ka muna," Tugon niya. "Masarap 'tong i-order ko na food."

Wala akong magawa kundi ang kumain. Nag-simula kaming kumain ng dala niyang pagkain.

"Anong kailangan mo?" Tanong ko ulit.

Huminga siya ng malalim. "Oh well, si Sam."

"Anong meron sa kanya?"

He cleared his throat. "I want to propose to her, so I am here asking for your help."

Natawa ako sa kanya. "Mag po-propose ka lang pala! Akala ko kung ano ng pumunta mo rito."

Napakamog siya sa batok niya. "Eh, kasi hindi ko alam kung paano mag-propose sa kanya! Alam mo naman ang isang 'yon, parang nang galing sa ibang planeta dahil ibang-iba ang taste."

Hinawakan ko ang kamay niya bago ngumiti. "Don't worry, I'll help you."

Lumapit siya sa 'kin at niyakap ako. "Salamat talaga, Snow!"

"Crystal. . ."

Napatingin ako sa tumawag sa 'kin. Tinulak ko papalayo si Nathan. Nanlaki ang Mata ko ng makita si Basty na nakatayo sa pinto. Nang makabawi ako ay patakbo ako tumakbo sa kanya at mahigpit siyang niyakap.

"Basty, I miss you!" Sabi ko habang yakap-yakap siya ng mahigpit.

"I miss you more." Bulong niya.

"Akala ko ba sa Wednesday ka pa darating?" Tanong ko bago humiwalay sa kanya.

Ngumiti sa 'kin. "Hindi ako makapaghintay na makita ka, eh!"

Tumikhim si Nathan na nakaupo ngayon. Nakalimutan ko siya!

Hinawakan ko ang kamay ni Basty at lumapit kay Nathan.

"Basty, si Nathan. Nagkita na kayo noong nag-celebrate tayo ng Christmas sa bahay." Pagpapakilala ko.

"I know him." Malamig na tugon ni Basty kaya napatingin ako sa kanya.

Blanko ang ekspresyon ng mukha niya na nakatingin kay Nathan. Mukha namang naramdaman 'yon ni Nathan kaya tumayo siya.

"I'll go ahead na, Snow. Tawagan na lang kita pag-kailangan kita." Aniya.

Tumango ako. "Okay," Sagot ko. "Don't worry I'll help you."

Lumabas siya ng office ko kaya humarap ko si Basty na blanko pa rin ang ekspresyon ng mukha.

"Anong ginagawa niya rito? Bakit magkayakap pa kayo?" Tanong niya.

Napangiti ako. Nag-seselos na naman siya kay Nathan.

"Huwag ka ngang magselos kay Nathan." Sinapo ko mukha niya. "He's just my friend. Nagpapatulong lang siya sa 'kin."

"Anong kailangan niya sa 'yo para magyakapan kayo?" Tanong niya ulit.

"He's asking my help to propose to Sam, his girlfriend." Sagot ko.

Hindi siya umimik. Nakatingin lang siya sa 'kin. Ewan, pero iba ang tingin niya sa 'kin. Parang may gusto siyang sabihin sa 'kin.

"Hey, what's wrong?" Tanong ko.

Umiling siya bago ako niyakap. "Wala lang. Na miss lang kita ng sobra."

Niyakap ko rin siya. "Na miss rin kita," Sabi ko. "Nasaan ang mga gamit mo?" Tanong ko.

"Nasa bahay niyo," Sagot niya. "Balak ko sanang dumiretso sa Isla Esme, kaso sabi ni Mads sa susunod na ka pa daw ang alis mo."

"Ah oo, kasi tinapos ko pa 'tong mga kailangan tapusin para makapag-leave ako ng one week."

"Gusto ko sana sabay na tayo pumunta." Aniya.

Ngumiti ako. "Okay! Tapusin ko 'to bukas tapos alis na tayo."

"Kumain kana?" Tanong niya.

"Nagdala ng pagkain si Nathan, pero dumating ka. You want to eat somewhere?"

"Pwede ka na ba?"

Tumango ako. "Syempre!" Hinawakan ko ang kamay ko at hinila siya papalabas ng office.

Dinala ko siya sa isang restaurant at doon kami kumain. Ang dami naming pinag-usapan habang kumakain. Hindi namin namalayan ang oras.

Dapat uuwi na siya sa bahay namin, pero ayaw niya. He wants to stay with me, so I let him. Hinintay niya na matapos ang trabaho ko sa office. Nakaupo siya sa sofa ng office KO habang hinihintay ako.

Napangiti ako ng matapos ang trabaho ko. Inayos ko ang gamit ko at tumingin kay Basty na tulog na sa sofa. Masyadong maliit ang sofa ng office para sa kanga. Lumapit ako sa kanya at pinagmasdan siya.

Ang gwapo-gwapo ng boyfriend ko!

"Basty, gising na." Dahan-dahan ko inalpg ang balikat niya.

Nang imulat niya ang mata niya ay ngumiti siya sa 'kin. Tumayo siya at umupo sa sofa.

"Sorry, nakatulog ako. Tapos ka na?"

Tumango ako. "Yes! Tara na? Mukhang pagod ka sa biyahe."

Umalis kami ng office. Binigay ko sa kanya ang susi ng kotse ko dahil siya na daw ang mag da-drive.

Nakita ko si Basty na hindi makapakali sa kama. Nakaupo siya at nayuko. Mukhang malalim ang iniisip.

"Basty," hinawakan ko ang kamay niya at umupo sa harapan niya. "May problema ba?" Tanong ko.

"W-wala," Sagot niya. "Pagod lang ako."

Tumango ako. "Okay." Ani ko bago siya hinalikan sa labi.

Akala ko tatagal ang halik, pero tinulak niya ko palayo. Nagulat ako sa naging reaskyon niya.

"I'm sorry. I'm just tired." Aniya niya bago humiga sa kama.

Natulala ako sa nangyari. Nakatingin lang ako Basty na nakahiga sa kama at nakatalikod sa 'kin. Tumayo ako at kinuha ang blower ko. Nang matapos ako sa pag bo-blower ay humiga ako sa tabi niya.

Hindi ako ako matulog dahil sa ina-akto ni Basty. Maayos ako ng higa at humarap sa kanya. Tulog na siya.

Wala naman naming pinag-awayan kaya hindi ko alam bakit ilang siya sa 'kin. Okay naman kami bago siya umuwi dito sa Pilipinas. At wala naman akong nagawa ng masama sa kanya para maging ganito siya.

Iniiwasan niya ako. I'm sure of that.

Akala ko magiging okay na sa kinabukasan pero ganito pa rin. Kinakausap niya ako, pero alam ko na may bumabagabag sa kanya.

Nakarating na lang kami ng Isla Esme pero hindi siya nagbabago. Ilang pa rin siya sa 'kin, lalo na kung hinalikan ko siya.

Lumabas ako ng kwarto ko. Nandito kami sa bahay na tinirahan namin dati. Kakausapin ko siya kung anong problema.

Nakita ko siya na nanonood ng TV sa sala. Lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya niya.

"Basty, tulog na tayo." Tumingin ako sa kanya. 11PM na rin kasi.

"Sa kwarto ko ako natutulog." Aniya ng hindi man lang ako tinadapuan ng tingin. "Tulog na ko.

"May problema ba tayo?" Tanong ko at hinawakan ang kamay niya para pigilan siya. "Sabihin mo naman kung meron para hindi ako nagmumukhang tanga dito?"

"Pagod lang ako, Crystal." Sagot niya.

I rolled my eyes because of what he said. "Pagod rin ako, Basty! Pagod na akong intindihin ka! Simula ng dumating ka, ganyan ka na. Wala naman tayong problema bago ka uwi at lalong wala akong ginawang masama para Iwasan mo ako! Kung si Nathan ang problema mo, my god Basty! Ikakasal na 'yong tao!" Napalakas ang tono ng boses ko.

Nayuko siya. Hindi gumalaw sa tinayatayuan niya.

"Bukas na lang tayong mag-usap." Tugon niya.

I scoffed. "If you want to continue being like this, then fine! Bahala ka sa buhay mo."

Pumasok ako ng kwarto ko. Napasandal ako sa pintuan bago tumulo ang luha na kanina ko pa pinipigilan. Humiga ako sa kama ko at niyakap ang unan.

One week nga lang meron kami para magkasama tapos ganito pa ang mangyayari. Akala ko masusulit ko ang one week na kasama, hindi pala.

Narinig ko na bumukas ang pinto ng kwarto ko.

"Leave me alone!" Sigaw ko.

Wala akong narinig na tugon mula sa kanya pero ramdam ko ang presensya niya. Naramdaman ko na humiga siya tabi ko bago ako niyakap mula sa likod.

"I'm sorry," Bulong niya. "W-wala naman talagang problema at hindi kita iniiwasan. Malalim lang ang iniisip ko sa pag-aaral."

"Dapat sinasabi mo sa 'kin agad, para matulungan kita." Na pahikbi ako habang sinasabi 'yon.

"I know. I'm sorry. Huwag ka na umiyak."

Pinaharap niya ako sa kanya at pinunasan ang luhang tumulo mula sa mata ko.

"I'm sorry," Bulong niya. "Sorry for making you cry."

Hindi ako umimik at niyakap lang siya.

"One week na nga lang meron tayo, tapos ganito pa. Aalis ka na naman kaya dapat sinusulit natin ang oras."

"I know. I'm sorry again." Niyakap niya rin ako.

Humiwalay ako sa kanya. "Okay lang 'yon," Sabi ko. "Sana nagsasabi ka agad para na tutulungan kita."

Ngumiti siya bago tumango. "Sorry. Pinaiyak pa tuloy kita."

"Okay lang, basta pag ganito mag-sabi ka agad." Ani ko.

Nakatingin lang siya sa 'kin bago dahan-dahan na bumaba ang mukha niya para halikan ako.

Nang mag-dampi ang mga labi ay mabilis kong tinugunan ang halik na bininigay niya. He laid me on the bed while he was still kissing.

Naging malikot ang kamay niya. Napunta sa pisngi ko, pababa sa balikat ko hanggang sa napunta 'yon sa dibdib ko. Marahan niyang pinisil 'yon.

"Ahh, Basty. . ."

He planted wet kisses on my left boob and began to careless the other one.

I could feel the flame between our bodies. God! I miss him so much!

"I want you now." Bulong ko bago siya muling hinalikan ng mariin sa labi.

He began to kiss me on my neck again while my hands went down to unbutton his pants.

"God good! I miss you, Crystal." He whispered when he finally entered me.

Pabilis ng pabilis ang pag-galaw niya sa 'kin. Nag-iinit ang pakiramdam namin sa isa't-isa. My rooms filled with our moans and groans.

We seemed to be convulsing in every move we made. Until we reached our peak. We both cried our names as we reached our climax. Feels like heaven it was.

"Ohh, Basty!"

"Crystal!"

He buried his face on my neck. I embraced him tightly without disconnecting ourselves from each other. Pareho kaming hinihingal.

"I love you, Crystal. " He whispered. "I love you to the point that I can't live without you. Mababaliw ako pag nawala ka."

Pagod akong napangiti sa sinabi niya. "Ako rin, Basty. Mahal na mahal kita."