Chapter 33

“Nakalimutan ata ang dating trabaho ko. Kaya ikaw, you can go home now, dahil ako ay maglilinis na. Diba, allergy ka rin sa dumi kaya umalis ka na diyan para ako ay makapagsimula na. Tsaka, baka lumabas din ang allergy mo. Get out!!" Pagpapaalis ko sa kanya.

“Baguhan ka kaya hindi mo alam ang story sa auditorium na ito!” sa sinabi niya ay bigla akong napatigil sa paglalakad para kumuha ng walis.

“Interesado ka ba?!” nakangiti niyang tanong sa akin.

Ewan ko ba, kung pinagtitripan lang ako ng lalakeng ito.

“Hoy, ikaw ha, nandiyan ka na naman sa kalokohan mo. Umalis ka na nga!”

“Alam mo bang, may namatay dito.” Natigilan ulit ako sa pagkuha ng gamit panglinis.

“ Ayos sa kanila, dito raw natagpuan yung katawan ng babae. Sabi, pinatay daw. Ang ilan naman, nagbigti raw.”

“Akala mo matatakot mo ako. Nakalimutan mo kaya kung sinong kaharap mo.”

“Hindi mo ba nakita ang paligid? creepy, lalo na kapag walang ilaw. Oh my God, tumayo ang mga buhok ko sa braso," pananakot niya kay Mylene.

“Nakakainis ka talagang lalake ka.” Natawa si Axelke sa reaction ni Mylene.

“Fine! Aaminin ko na, Hindi ko kayang linisin ang buong auditorium na ito. Okay, I accept your offer to help me," napangiti si Axelle sa narinig na sinabi ni Mylene.

“Natakot ka lang,” pang-aasar niya kay Mylene.

“Whatever. Tutulong ka ba o hindi?”

Tumakbo siya papunta kay Mylene at inakbayan. “Don't worry, I'm here to protect you.”

Tinanggal niya ang kamay ng lalake sa balikat niya.

“ Kumuha ka ng panlinis at magsimula ka na. Hindi yung uunahin mo pa yung kaharutan mo!”

“Ayos lang yun dahil ikaw naman yung hinaharot ko, eh!”

Tinapon niya ang walis na hawak kay Axelle.

“Doon ka magsimula, ako naman ay dito.”

“Parang ano lang. Magtatagpo tayo gaya ng pagtatagpo natin.”

“Magaling ka talaga sa kadumihan ng utak.” naglakad ako sa dulo ng auditorium para magwalis.

Buti nalang ay walang masyadong kalat. Siguradong maaga kaming matatapos nito.

Ngayon ko napansin, ng tumingin ako sa kanya hindi siya nagwawalis. Nakaupo siyang nakatingin sa akin.

“Kanina pa ba siya nakatingin sa akin," bulong ko.

“ Oh, ano na?! ha?!” sigaw ko sa kaniya.

Ngiti lang ang balik na reply niya. Ginalingan niya pa sa pagpapa-cute kay Mylene.

“Oh my God!”

Sumigaw na si Mylene. “Kung ayaw mong tumulong, lumabas ka!!” hindi pa rin siya pinapansin. Nakatingin lang itong nagpapa-cute.

“Bahala ka diyan!”

Nagpatuloy siya sa pagwawalis hanggang sa makarating sa kinaroroonan ni Axelle.

“Sa wakas, dumating ka na, ang tagal kitang hinintay.”

Bakit ba kasi ako pumayag na tulungan niya ako. Tuloy, ako ang namomoblema sa kahuratan nito. Tsaka, bakit din ako nagpauto sa mga sinabi niya tungkol sa babaeng namatay dito.

“Great!! Natapos na akong magwalis. Alis ka na diyan dahil aayusin ko na ang upuan.”

“No need, ako na ang mag-aayos. Ayaw ko naman mahirapan ang aking prinsesa. You can set there and watch me to arrange the chairs.”

“Really?!”

“Yup!

“Okay.”

“Sa bag ko, may mga pagkain doon tsaka inumin. Sinadya ko talaga yun for this.”

“Boyscout?”

“Yes. Tanda ko pa, lagi kaming panalo sa mga laro namin.”

Yan na naman siya sa kahambugan niya. Bahala ka diyan.

Umupo na siya sa gilid. Gaya ng sinabi ni Axelle, may lamang junk foods at tinapay tsaka inumin ang bag niya.

“Really, Axelle?! Wala kang dalang gamit sa school. Only gadgets?! Wala ka talagang pinagbago.”

“Naman.”

“Napagod ako don, ha. Hayy, gusto ko tuloy matulog sa malambot na kama.”

“Balita ko, maayos na yung relationship mo sa mga magulang mo. I'm really happy for you!” Tumingin siya kay Axelle. Nakita niyang umiba ang expression ng mukha but he still smiling.

“Oo.”

“Naaalala ko, yan yung pinapangarap mo noon. Masaya rin ako dahil hindi ka na nagtatrabaho sa gabi, nakakapagpahinga ka nang maayos. Masaya ako sa 'yo Mylene.

“Oo, Axelle. Iyon ang kapalit ng pagsakripisyo ko sa relationship natin. Patawad!” bulong niya.

“Yes, masaya rin ako dahil naging maayos na yung pakikitungo nila sa akin.

Natapos na siyang mag-ayos ng upuan. Lumapit siya sa akin at tinabihan ako sa pag-ubo.

He became serious. “Kahit ilang buwan lang pero matagal pa rin bago tayo nagkausap ng ganito. Lalo na, yung tayong dalawa lang.”

I feel his sadness. While telling to me those memories.

“ Na-miss ko na rin yung old school natin pati yung mga classmate natin.”

“Oo, tama siya. Na-miss ko na rin ang L high school. Na-miss ko yung mga activity doon, mga ganap doon. Dito kasi, serious sila. Mayayaman kasi mga tao rito kaya pangmayaman din ang mga habit at lifestyle rito. Dagdag pa yung kaartehan nila.”

“Tsaka, na-miss ko na rin yung mga fast food doon, yung mga ginagalaan natin. Tsaka, I missed also my friends. ”

“Oo nga, yung dalawa mong kaibigan. Si Kenneth at Markus, what happen to your friendship? ” tanong ko sa kanya. Nagdadalawang isip nga akong itanong sa kanya ang dalawa niyang kaibigan dahil nakikita ko ang kaniyang malungkot na mukha.

“Well, hindi naging maganda yung katapusan ng friendship namin. That day, when they came to my apartment to reconciling wity me, I was really mad that time. Naiisip ko, yung pang-iiwan nila sa akin, sa oras na, I really need them. Huminga sila ng tawad. But I never accept their apology. Dahil sobrang nagagalit talaga ako that time.”

“Ngayon, galit ka pa ba sa kanila? Pinapatawad mo na ba sila?"

Ilang segundo rin bago siya sumagot. “ Alam mo, narealize ko. Kapag yung galit ng isang tao, hindi niya pinakawalan yung galit na iyon, if they let anger live inside them, it can cause big problem dealing with everything, your health even your emotions naaapektuhan din and the people around you also.

Pinapatawad ko na sila but I don't know kung kaya kong humarap sa kanila. I mean, imposible ata maibalik yung kakomportable namin sa isa't-isa. Hindi ko alam kong maibalik pa yung dati naming pagkakaibigan.”

I force myself to answer, Axelle about this. “Ako ba, napatawad mo na? Seryoso?” he look at me suddenly.

“Alam mo bang masakit ang ginawa mo sa akin. You know naman, I really love you and I know you loved me, also. That's why, I don't understand, why you broke up with me?! why you leave me? Sobrang sakit!” nasupalpal ako sa mga sinabi niya lalo na sa harapan yung pagkakasabi, kaya nga hindi ko siya matingnan ng deretso dahil nahihiya ako.

“Pero gaya ng sabi nila, love will understand everything. Tsaka, tanga ang pag-ibig dahil kahit nasaktan sila, magically nawawala yung galit nila sa taong nananakit sa kanila dahil sa pagmamahal.

I already forgive you, Mylene because I love you. Hanggang ngayon, hindi nabawasan ang pagmamahal ko sa 'yo. Mahal pa rin kita. I hope you consider this, to love me again. Let's forget everything what happen in the past and make a new love story, a new story for us to begin.”

Nakakainggit naman ang pagiging mapagpatawad niya.

Hindi ko alam paano sagutin ang sinabi niya, “I hope you consider this, to love me again. Let's forget everything what happen in the past and make a new love story, a new story for us to begin.”

“Axelle, kahit gustuhin ko man, hindi pa rin pwede. Alam mo yung sagot kung bakit hindi pwede.”

“Ganito nalang ba lagi Mylene. You always give up something that very important to you. I want to ask you, do you also and still love me?”

“ Ayaw ko sagutin ang mga tanong mo. Ayaw ko!”

“Sabi nila, silent means yes!”

“Oo, totoo, I still love you until now. Sobrang tinamaan ang puso ko sayo. Nagpipigil lang ako dahil ayaw ko ng gulo. Masaya na ako sa sitwasyon ko ngayon specially, my status relationship to my family. Sana maintindihan mo.” bulong ni Mylene. Hindi niya masabi-sabi kay Axelle ang totoo.

“Okay. Hindi kita pipiliting sagutin ang tanong ko. But I want you to know, kahit ano mangyari, I still love you, I will still love you.” he smiled at me sincerely, nicely and emotionally.

I calm myself. I hug him. “Ito muna magagawa ko sayo ngayon, Axelle. Para mabawasan man lang ang dinadala mong bigat na nararamdaman!” hindi ko iyon sinabi sa kanya, just in my mind.

He hug me also tightly. “Thank you!”

“Tara na,” anyaya ko sa kaniya.

Biglaang sumara ang pinto kaya kinabahan ako. “Ano nangyayari?” Lumapit sa akin si Axelle.

“Baka tama nga talaga ang sabi nila tungkol sa babaeng nagpakamay dito, nagbigti.” Pananakot niya sa akin.

“ Don't expect na maniniwala ako sa 'yo. Eh bakit ikaw hindi ka natatakot?”

“Matapang ako eh!”

“Matapang din ako, no!” Nang mawala ang ilaw sa loob, napahawak siya ng kamay kay Axelle, natuwa naman ang binata.

“Okay. Okay. Ikaw na ang matapang. Please, umalis na tayo rito.” Lalo pa siyang natakot dahil sa mga tunog. Pinikit niya ang mga mata niya at napayakap kay Axelle.

“Ito lang pala ang paraan para ikaw mismo ang dumikit sa akin, ah!" sabi ni Axelle sa isip niya.

“Look. Open your eyes, ang ganda ng paligid, oh!” he convince me that everything is fine.

Nang dumilat ako, napa-wow ako sa ganda ng nakikita ko. Naalala ko tuloy yung ginawa niyang ganitong pagsorpresa sa akin sa old school namin.

Makukulay na bulb at maraming firefly. Artificial na firefly. Iba't ibang kulay. Sobrang ganda. Mas maganda ngayon kumpara dati.

“Magkano naman ang ginastos mo rito para makagawa ng ganitong kaganda? Tsaka, wait lang!” Humarap ako sa kanya.

“Wait lang, maglilinis ba ulit tayo, I mean ako, dahil sa kalat na ito?”

He smiled at me. “No. Ako na bahala sa mga kalat dito. I hired someone para ayusin ang mga bagay na yan.”

Napabuntong hininga ako. “Good. Akala ko, maglilinis ulit tayo, I mean, ako lang pala.”

“Mag-enjoy ka lang diyan.”

Lumapit ako sa mga lumilipad na firefly. Napalibutan ako nito.

“Sobrang ganda talaga!”

“Ayos ba?!” sigaw ni Axelle.

I reply her with my purely and genuinely smiling face.

“Can we stay for a while?”

“Yes.”

“Parang nasa paraiso ako nito.”

May kinuhang malong sa bag si Axelle at nilapag niya sa sahig, sa gitna ng mga lumilipad na firefly.

Tinabihan niya sa pag-upo si Axelle. Pinasandal siya sa balikat ng binata. Hindi siya humirit. Pagbibigyan niya ang binata sa request nito.

“Accept it, I'm the best boyfriend.”

“Do not call it a boyfriend because we are not in relationship,” hirit ni Mylene.

“Okay. I'm the best man, magaling gumawa ng sorpresa!”

“Well, I have no choice but to agree," ngumiti kami sa usa't isa dahil sa sinabi ko.

“Wow. Grabe ka, ha!”

“Just kidding. Okay. Dahil gumawa ka ng ganitong magandang sorpresa kaya hindi kita aasarin or iinisin, dito lang sa loob. Kapag lumabas na tayo, humanda ka.” ngumiti na lamang ang binata sa sinabi ng dalaga.

Umabot sila hanggang narinig nila ang bell, tanda na, malapit ng isasara ang gate ng school.

Sila nalang ang istudyante roon. “Ihatid na kita sa inyo?"

“You forgot what I said to you in the party celebration. My father do not wants me to hang out with the boys. Kapag nakita ka niya, ewan ko nalang sa mangyayari.”

“ I should not scared because you will become my girlfriend and time comes, I should face them.”

“ Huwag ka nga magpatawa. Sige na, mauuna na ako.”

“Hey! Wait lang, I forgot to tell you. Tomorrow is saturday, gusto mo bang gumala tayo sa mall? Hey, don't you ever refuse because we have a kasunduan.”

“Alam mo bang gusto kong tumanggi?” seryoso kong sabi sa kanya.

He smiled and said, “ I know. Pero dahil sa kasunduan natin, you can't. Am I right?” Tumalikod nalang ako at sinabi, “Just text me the time.

Narinig ko ang sigaw niyang, “Okay! Kita kits!”

Nagsinungaling ako sa kanya na susunduin ako ni papa. Ginawa ko yun dahil paniguradong pipilitin naman niyang ihatid niya ako.

Umiiwas lang naman ako sa gulo, eh! Alam niyo na, kapag nalaman ng parents niya ang tungkol sa aming dalawa, nagkikita at nag-uusap na naman kami, baka higit pa roon ang gagawin ng mga magulang niya.