Chapter 7

Niligpit ko na ang pinagkainan namin at hinugasan ko nadin. Tumayo na si mama at umakyat sa kwarto para magpahinga , sumunod naman ako sakanya pagkatapos kong maligpit at malinis ang ginamit ko kanina.

"Ma inomin moto." Sabi ko sabay abot ng gamot sakanya at tubig.

"Anak , thank you for taking care of me. I'm so proud and appreciated all your effort.... Im so sorry for this, pinapahirapan kita. I-Im so sorry mama always love you and I'm very t-thankful to be your mom."

Hindi ko napigilan ang yakapin siya.

"Ma naman e." Sabi ko.

I just cried to her and I bend my knee to face her.

"A- ako nga dapat mag sorry kasi w-wala akong maitulong s-sayo, Im sorry but always remember I'm always here by your side, magpagaling kalang mama yun lang."

She just smile and wipe my tears. I just hug her I really love this woman the best woman in my life.

"Always be safe okay, k-kung m-may mangyari man s-sakin please , wag kang magtatanim ng sama ng loob sa papa mo."

Parang ayaw ko, galit ako kay papa dahil wala siya dito . Kung tutuosin siya ang may kasalanan kung bakit nagkaganito kami.

Habang tumatagal mas lalo pang nahihirapan si mama, kung noon isang suso niya lang apektado ngayon dalawa na . Namamaga nadin ang kanyang kabilang kamay lahat apektado.

Hindi na siya makagalaw, kaya ako na nagpapaligo sakanya. Patagal nang patagal hirap na hirap na si mama. Sinubokan na namin na pumunta nang hospital kaso lahat naman sila puro refer ng refer, parang pinagpapasahan nila kami.

Mahirap ng walang umaalalay sa akin para tulongan si mama. Tinulongan din ako ni tita geneva siya na nag cover ng mga babayarin sa bawat check up at maintenance.

" Arghhhh!" Nataranta akong tumakbo paakyat sa kwarto ni mama.

"Maaaaa, anong nangyari sayo??" Tarantang tanong ko.

Hinawakan ko siya at pinatayo, kaso sumigaw siya na masakit.

" Huwag mokong hawakan at masakit." Iyak na sabi ni mama.

"Anong gagawin ko ma? " Sabi ko.

Pinipigilan kong huwag maiyak at nagawa ko naman 'yon. Ayaw kong iparamdam sa kanya na naawa ako o mahina ako kailangan niya nang masasandalan.

" Maa, ipapatayo kita ng dahan dahan ha?" Sabi ko.

" Argggggh Hindi ko na kayaa." Sabi ni mama.

Tumakbo na ako sa labas at hindi ko na napigilan na huwag maiyak, pumunta ulit ako kay kuya mario para manghingi ng tulong.

Isinugod namin ni kuya si mama sa hospital at inasikaso naman siya ng mga nurse. Umiyak lang ako ng umiyak habang yakap ako ni kuya mario.

Umuwi ako saglit para kumuha ng gamit niya at gamit ko. Nagmadali akong pumunta at sa sobrang pagmamadali ko may nabangga pa akong lalaki.

"Sorry miss." sabi niya hindi ko siya tinignan at kinuha ko lang bag na nahulog.

"Laurence let's go." sigaw ng doctor sa kanya.

Hindi ko na siya pinansin at pumunta na sa kwarto ni mama. Pagdating ko gising na siya tumakbo ako.

"Wow gising kana magandang binibini." sabi ko sabay halik sakanya.

"Parang... baliw." Nanghihinang sagot niya.

Bumili ako ng prutas bago ako dumiretso dito, pinagbalat ko siya ng orange at binigay sakanya. Hinawak ko ang kamay niya sobrang higpit na para bang kumukuha ako ng lakas sakanya.

"Anong ginagawa mo?" tanong niya. "I guess you are worried about me." Sabi niya.

" Bakit naman po ako magwo-worry

mama?" tanong ko."You've been through so much mama hindi ka papatayin ng cancer." Sabi ko. " Kahit ang doctor sabi wala daw dapat ipag-alala." sabi ko.

" anak, balita ko napaaway ka. Anong nangyari?" Tanong niya.

" I will tell you when you come out of the surgery." Ngiting sabi ko.

"Ano nga bakit ka napaaway?" tanong niya.

"Kaya ko sarili ko mama you don't trust me na?" tanong ko.

"Anong gulo ang pinasok mo? you should make me trust you." Sabi niya. " Kahit na gusto ko nang mamatay... I can't die dahil sayo." Sabi niya.

"Dapat pala papasok ako sa lahat ng gulo.. to make you live longer." Ngiting sabi ko.

"Tumigil ka." Sabi niya natatawa din.

I giggled at her tumalon pa ako at dumapa sakanya at niyakap siya.

"Gosh... my mama is so kind and loving." Sabi ko habang nakayakap sakanya at ipinikit ko ang mata ko.

I wish we can stay this longer.

Nag ayos na ako at dinala namin si mama sa operating room. Hawak ko ang kamay niya at nakatingin sakanya habang tinutulak ang stretcher niya.

Tumigil kami sa pinto at hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

"Pag may nangyari sa akin... huwag kang umiyak ng parang baliw.. kumain ka sa tamang oras ha." Sabi niya.

" Stop... worrying about me mama just do well I love you." I swallowed hard and leaned on her to kiss her.

Nag antay lang ako sa labas na matapos ang ginagawa sa loob. Pabalik balik pa ako ng lakad at hindi mapakali.

Ilang oras ang hinintay ko bago lumabas ang doctor. Parang nanlulumo ako nang makita siya , wala pa siyang nasasabi pero dinaga na ang puso ko sa kaba.

"I'm sorry... but she didn't survive" he said.

Para ako nanlambot sa nadinig ko. Hindi ko siya pinansin at pumasok ako sa loob. Tumakbo ako kay mama at hinawakan siya.

"Ma , may masama ba sayo?" Tanong ko

Hinawakan ko siya nagbibiro lang ang doctor tama.

"Ma?? " ulit ko but she didn't respond hinawakan ko ang ulo niya at tinignan siya.

"Ma???" I said softly .

But still she didn't respond again I cried . no, no this can't be real.

" Ma , a-ano ba." I said .

But I can't help it i shout like na para bang magigising siya . I cried and call her name but she didn't respond.

"M-ma wag mo n-nman a-akong i-wan." I said."Mama naman , ang daya mo naman e sabi mo magpapagaling ka... hindi moko iiwan n-nangako ka." Sumbat ko.

I cried while hugging her.

"Mama, huwag mokong iwan please ginagawa ko na l-lahat oh, please." Iyak na sabi ko.

Kuya Mario help me to settle everything, he help me about her wake. We fix everything for her funeral, may naayos pala si mama para sa kanya. Naghanap na ako ng isusuot niya at ng kabaong, I just wanted to fix everything.

"Kumain ka muna " sabi ni pat.

Andito na mga kaibigan ko .

"Sorry for being late kahapon lang kami nakauwi galing London" keziah said.

I just smile and my tears started to fall again, both of them went close and embrace me a tight hug I cried to them.

" Celes , ang papa mo a-andito." Patricia said.

I look in the casket and my father is there standing. Tumayo ako at naikuyom ko ang kamay ko galit na galit ako.

" Bakit andito ka?? " Sigaw ko.

" What a stupid question Celeste." He said.

" K-kapal naman ng mukha mo para m-magpakita pa." I said at umiyak ako sa harapan niya. " Umalis kana , hindi kita kailangan. " Dagdag ko.

" Huwag na huwag mokong pagtaasan ng boses, malilintikan ka sakin you will stay in my house , so sakin kapa din titira." Sabi niya.

Gulat ako napatingin sakanya para bang hindi man lang siya nasaktan na wala na si mama.

" A-ayaw ko sainyo." Paulit ulit akong umiling.

" Whether you like it or not sakin ka naman titira." He said and walk out.

Napaluhod n-nalang ako sa sinabi niya. Ayaw ko siyang makasama siya ang dahilan bakit nawala ang mama ko.

Pero wala akong nagawa sakanya talaga ako nag stay pero inisip ko huwag magtanim ng sama ng loob sakanya, gaya nang sabi ni mama kaya nakikisama ako at iniintindi siya.

Pero pinagbubuhatan niya na ako ng kamay, laging lasing at nakikipagsugalan.

Parang pinasan ko na ang kamalasan sa mundo.

Mama I miss you :(

Hindi naging madali ang naging kalagayan ko kay papa. Isang araw nakita niya ang motor ko sa garahe at nagalit si papa. Sinaktan niya hinayaan ko nalang siya sa ginagawa niya parang nasanay nalang ako.

Pag gabi umiiyak ako , alam mo ba yung pakiramdam na parang walang nagmamahal sayo? Yung wala kang masasandalan. May kaibigan ako pero ayaw ko silang sumbongan dahil ang saya nila at ayaw kong sirain yon.

Ang sakit sa akin na mawala si mama. Pinagdarasal ko na sana nanaginip nalang ako. Gusto kong nasa tabi ko si papa , para patahimikin ako.

Madilim sobrang dilim may bumubulong sa akin na taposin ko nalang. Nagdidilim ang paningin ko. Nagkaroon ako ng kakampi sa madilim at apat na sulok ng kwarto ko.

Bawat gabi ang dilim ang siyang yumayakap sa akin. Dugo? Niyan ang nais kong makita. Gumagaan at galak ang puso ko pag nasusugatan ko ang sarili ko.

I felt relieved and happiness.

My blood makes me calm and I love seeing blood. I just wanted to end this fucking life. I tried to end it but I stop, Nang makita ako ni papa.

Instead he will stop me , tinawanan niya lang ako dahil mukha akong tanga. Tinalikuran niya ako. Invalidating my feelings makes me down. Umiyak ako ng umiyak.

I don't love my life.

Everything change when I met Doctor Cruz. She's my friend, no my family. She's always there by my side and every pain I feel , she's validating it. We've become close , I always end up telling her my problem and I cried to her.

I never saw her that she pity me but instead she give me an advice and hug the darkness inside me. She refer me to a psychiatrist to help me. I didn't refuse her offer because I know, I need that.

I met his son Kuya bryl and kuya bryl offer a work for me. I accept it and kuya bryl is so kind parang kuya ko na siya. Pag napapagalitan ako lagi siyang andyan. Pag nagkakamali ako pinapagalitan niya ako para matuto ako. She give me allowance but I refuse hindi niya naman ako kargado.

Besides I have work. Madami kaming utang kaya kailangan kong magtrabaho pambayad. Kung si papa ang aasahan ko gugutomin lang ako at mababaog kami sa utang.

I enrolled in Ust and take the exam. Because of my grades I apply scholarship. Ang saya ko dahil natanggap ako maging scholar sa Ust nayon.

This time I know my purpose at ano ang gusto ko in the future.

I want to become a neurosurgeon doctor. I had become a successful doctor.