Quadro Uno

Ito ay isang regular na araw sa paaralan para kay Itzyana hanggang sa hindi inaasahang

pangyayari. Sa oras ng pahinga, nakaupo siya kasama ang kanyang mga kaibigan at

nakikipagkwentuhan nang biglang may malamig na tilamsik ng tubig sa kanyang mukha, leaving

her drenched and bewildered. Tumingin siya sa paligid at nakita niya si Loxley na nakangiti

kasama ang mga kaibigan niyang sina Jaxie at Ileen, na humahagikgik at nakaturo sa kanya.

"Oh, no, sorry~" sabi ni Loxley, kunwari ay hindi niya sinasadyang buhusan siya ng tubig.

"Tingnan mo siya, sobrang pangit!" Nakangiting sabi ni Jaxie habang nakaturo kay Itzy.

Napatakip ng bibig si Ileen na parang pinipigilan ang pagtawa. "Ang pagsusuot ng marangyang

kwintas ay hindi ka mapapaganda, babae."

Napahiya si Itzy. Hindi niya maintindihan kung bakit nagawa ito ni Loxley sa kanya. Wala siyang

ginawang kahit ano sa kanya, at hindi rin niya ito lubos na kilala. Pinunasan niya ang kanyang

mukha gamit ang kanyang panyo at sinubukang pakalmahin ang kanyang sarili, ngunit ang

pangyayari ay nagdulot sa kanyang pakiramdam na hindi mapalagay.

Her friends were quick to console her at tinanong siya kung gusto niyang iulat ang bagay sa

guro. Itzy, gayunpaman, ay nag-aatubili na gumawa ng isang malaking deal mula dito. Ayaw

niyang gumawa ng eksena o magkaroon ng gulo. Nagpasya siyang hayaan ito at ipagpatuloy

ang kanyang araw.

Ngunit patuloy na naglalaro sa kanyang isipan ang pangyayari. Hindi niya maalis ang

pakiramdam na pinatatamaan at pinapahiya. Iniisip niya kung may nagawa ba siya upang

magalit si Loxley, but she couldn't recall any instance where she had interacted with her.

Habang lumilipas ang araw, napansin ni Itzy na si Loxley at ang kanyang mga kaibigan ay

tumatawa at nagbubulungan sa kanyang likuran.

Hindi makapaniwala si Itzy nang makita niya ang kanyang mga kaibigan na nakaupo kasama si

Loxley at ang kanyang grupo noong lunch break. Lumapit siya sa kanila at tinanong sila kung

bakit sila nakaupo kasama ng parehong mga tao na nagpahiya sa kanya noong nakaraang

linggo.

Nagkibit-balikat ang mga kaibigan niya at sinabi sa kanya na nagsasaya sila ni Loxley at ng

grupo niya. Itzy felt betrayed and hurt. Hindi siya makapaniwala na tinalikuran siya ng mga

kaibigan niya at sumama sa grupong nang-aapi sa kanya.

Sinubukan ni Itzy na mangatuwiran sa kanyang mga kaibigan, ngunit tumanggi silang makinig.

Nagsimula pa silang biruin siya, gaya ng ginawa ni Loxley at ng grupo niya. Itzy felt like she had

nowhere to go and no one to turn to. Hindi niya maintindihan kung bakit pipiliin ng kanyang mga

kaibigan na pumanig sa mga bully at saktan siya.

Nag-iisa si Itzy. Sinimulan niyang iwasan ang kanyang mga kaibigan at ginugol ang karamihan

sa kanyang oras na mag-isa. Sinubukan niyang mag-focus sa kanyang pag-aaral at iba pang

aktibidad, ngunit labis siyang naapektuhan ng insidente.

Nagpatuloy ang pambu-bully, at natagpuan ni Itzy ang kanyang sarili na nakahiwalay sa

kanyang mga kaklase. Pakiramdam niya ay walang nagmamalasakit sa kanya o sa kanyang

nararamdaman. She even considered changing schools to get away from the constant bullying

and isolation. Pero siyempre nasa isip niya lang iyon; hindi siya makapagtransfer ng school

dahil natatakot siyang malaman ng kanyang mga magulang ang tungkol sa pambu-bully.

Naging outcast si Itzy, at hindi niya alam kung paano makakawala sa cycle na ito. Ginugol niya

ang karamihan sa kanyang oras nang mag-isa, iniiwasan ang pakikipag-ugnayan sa kanyang

mga kaklase. Mag-isa siyang uupo sa oras ng pahinga sa tanghalian at iwasang makipag-eye

contact sa sinumang sumubok na lumapit sa kanya.

Napansin ng mga magulang ni Itzy ang pagbabago ng kanyang ugali at sinubukan siyang

kausapin tungkol sa mga nangyayari. Ngunit masyadong natakot si Itzy na sabihin sa kanila ang