Chapter 24

THIRD PERSON'S POV

HAZEL couldn't understand herself. Why did she let herself accept that proposal? Wala sa plano niya - nila ang bagay na iyon, pero tila may sariling buhay ang bibig at katawan niya dahil sa pagsang-ayon dito.

Arnold Bustamante, the Major General of this Country offered her to be their camp/quarter Doctor or their Nurse's. She doesn't want to be with them but it seems that her body, soul and mind was their allies. She doesn't want to be in danger. But, why the hell did she accept that?! She doesn't even know why her body and mind reacted that way.

Sumasakit ang ulo niya sa kakaisip dahil sa paglihis ng mga plano nila. Hindi pwedeng masira ito pero bakit siya mismo ang sisira dito? Bukod sa paglihis ng mga plano nila kinakabahan rin siya. Hindi niya maintindihan ang sobrang pagbilis ng tibok ng kanyang puso. Kahit na anong gawin niyang paghinga ng malalim at pagkalma sa sarili ay lalo lamang siyang kinakabahan sa hindi niya mawari.

The hell! Why is my heart beating like this? May mangyayare bang masama? Badness! Huh? Nababaliw na talaga siya!

Napatingin siya sa mataas na gusali ng Police Head Quarters. Napailing siya at pilit na kinakalma ang sarili pero wala talagang nangyayare, lalo lamang na lumalala ang pagiging balisa niya.

Like duh! Ano bang meron? Sasabak ba siya ng gera? She can't even think straight, what the fuck happened? she can't even think clearly.

Pinilit ni Hazel na ikalma ang sarili kahit na hindi niya talaga magawa. Tumuloy siya sa pagpasok sa loob at hinanap ang office ni Major. Natuwa siya ng makita ito. May kausap ito pero nakatalikod sa kanya kaya hindi niya makita ang mukha ng lalaki.

"Major!" Nakangiti niyang tinawag ito kaya sabay na napatingin sa kanya ang dalawa. Ang mga paningin niyang na kay Major kanina ay dahan dahang napunta sa kausap nito kanina. Nang magtama ang kanilang paningin ay tuluyan siyang nalagutan ng hininga sa pagtama ng paningin nila.

Ghad! Ano ba itong nararamdaman ko!? It feels like she knows him. Who the hell is this man? Do I know him?

"Z-zarie?"

Kumunot ang noo niya sa pangalang binanggit ng lalaki. Lalo pang nagsalubong ang kilay niya ng maluha luhang lumapit ang lalaki.

"H-hindi ako si Zarie." She said with a trembling voice.

RYKER doesn't want to assume, but his mind and heart tells him that she is Zarie. They are really look alike, the way she smile, the way she move, the way her body acts, and even her voice was telling him that she is his wife.

Nanginginig na lumapit siya sa babae. Walang sabi sabi na niyakap niya ito. He really missed her, so damn much! Ryker felt her stopped. Naririnig niya ang mabilis na pagtibok ng puso ng babae na sinabayan ng mabilis na pagkabog ng puso niya. It feels like he already found his home.

Humigpit lalo ang yakap ni Ryker kay Hazel while her, hindi niya alam kung bakit natutulos siya sa kinatatayuan. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito ang asal ng lalaki. Pinilit niya itong kumalas sa kanya. Nahihirapan siya dahil ayaw nitong kumalas at naiinis na siya dito.

"I am not her!" Mariin niyang sigaw sa lalaki.

Napabitaw ang lalaki sa mahigpit na pagkakayakap sa kanya. Madilim ang mukha nito at nagtatangis ang mga bagang.

"You are!"

"I am not!"

"Fuck! Why do you have to lied?!"

Nagsalubong ang mga kilay ko tanda ng pagkairita sa kanya.

Ano ba ang problema ng lalaking ito at pinipilit ang kalokohang sinasabi niya.

"Are you on drugs?" Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Naiinis na ako at kapag hindi pa siya tumigil masasapak ko talaga siya. "You know, whoever you are Mister, I don't know who Zarie is, I am not her and as far as I know hindi ako nagkaamnesia kaya hindi ako siya. Malinaw sa mga alaala ko kung sino ako mula ng bata pa ako maging hanggang ngayon." Mas malimaw na habang maaga pa ay malaman ng lalaking ito na hindi siya ang babaeng inaakalang nitong siya. Ayoko na may ganito habang nagtatrabaho ako.

There's a tension between the two of Us. The way we stared to each other, the way our face making a frowned, and the way how we glared to one other. Walang sino man ang gustong magpatalo sa pagitan namin.

Hah! Nunkang papatalo ako sa kanya.

"S-sandali guys!"

Naputol ang tensyon sa pagitan namin ng pumagitna si Arnold. Masama ko siyang tinignan.

"Guys! Easy, wait lang, H-hazel siya pala si Ryker, the General."

Bahagya akong nagulat sa sinabi niya. Kung ganon siya na pala ito. Muntik ko ng hindi makilala.

Nanatiling nakatitig sa kanya si Ryker. Wala ng sinabi pero naroon pa rin ang mga matang pilit na kinikilatis siya.

Tsk. Nakakaurat naman 'tong baliw na ito.

Tumikhim ako bago ilipat kay Arnold ang paningin. "Pwede ko na bang makita kung saan ang clinic niyo? Or kung saan ang magiging office ko?"

"A-ah? A-ah! Yeah! T-tara."

Isa pa itong wierd.

Iniwan namin si Ryker doon na nakatitig pa rin sa akin. I even rolled my eyes to him when I got a chance to meet his sight.

Mahabang katahimikan ang namayani sa amin ni Arnold habang tinatahak ang daan papunta sa clinic. Pero hindi ata natahimik ang madaldal at nagsalita din.

"P-pasensya ka na kay General, kamukha mo kasi ang asawa niya."

Napahinto ako sa paglalakad at natigilan sa sinabi ni Arnold. I don't know why but my heart started beating fast. Pakiramdam niya mauubusan siya ng hininga sa sobrang bilis ng tibok ng puso niya.

"N-nasaan na ang asawa niya?"

Arnold's face shows the seriousness of his face. There was an evidence that he doesn't want to talk about it but he can't denied the fact that he also want to tell the reason's why Ryker reacted that way, in front of me.

"I-it's ok if you don't want to answer."

"She's dead."

Napalunok siya at napayuko. I felt sorry for him. I don't know what to say. All I can think is, I must say sorry for him. Hindi ko maiwasang isipin ang mukha ni Ryker kanina. The sadness in his eyes was the evidence that he still mourning for his Wife.

"Let's go?"

Bahagya siyang ngumiti kay Arnold bago siya tumango.

This is the start, I should plan it carefully.