57 | Friends

Follow me on Facebook:

Juanna Balisong

ENJOY READING (/>o<)/

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

TULAK ang isang shopping cart, tumingin-tingin si Faith sa mga naka-display na pagkain sa isang stall. Samantalang nasa unahan naman niya si Tiffany na namimili rin ng bibilhin.

Tumingin siya sa mga nakahilerang produkto at namili ng sa kanya.

Hindi naman maiwasang mapalingon pa ang ibang mamimili sa dalawang babae. Sa tangkad at ganda ng postura ng pangangatawan ng mga ito ay talaga repar mapagkakamalan mong artista o modelo. Kapansin-pansin din na ang isa sa mga ito ay ibang lahi dahil sa kulay ng balat at buhok, maging ang banyaga nitong katangian.

Faith was wearing a white cap na may tatak pang Hello Kitty sa gitna and a black face mask to hide her identity. While her Hazelnut hair was tied in a pony. Mahirap na dahil maaaring nagkalat pa rin ang mga paparazzi sa paligid.

“Anong tingin mo rito Faith? Tingin mo masarap ‘to?” Pakita ni Tiffany sa hawak na isang box ng chocolate coated na pringles.

“Oo.” Tango niya.

Nakapamaywang na basta na lamang inihagis ni Tiffany ang hawak sa cart at tumingin sa kanya. “Bakit ba parang tingin ko lahat na lang ng pinapakita ko sa’yong pagkain, lahat sa’yo masarap? Ni-hindi ka man lang magsabi ng hindi, puro ka oo. Maski siguro sabihin ko na tumalon ka sa tulay gagawin mo.”

Bahagya niyang tinaas ang sumbrerong suot. “E sa masarap naman talaga lahat ng pinipili mo.” Tumingin siya sa laman ng cart nila. “Saka favorite natin ito dati noong college kaya bakit ako magsasabi ng hindi?”

Natampal na lamang ni Tiffany ang noo. “I know you’re not comfortable dahil iniisip mo na may mga paparazzi sa paligid, tama?” Lumapit ito sa kanya at hinawakan ang dalawa niyang kamay. “Faith… I brought you here dahil gusto kong maranasan mo ulit yung reparat repara ka pa maging modelo o public figure. Do the things that we used to do when we were in our younger age. Huwag mong isipin iyang mga tarant*dong paparazzi o media na ‘yan. E ano naman kung makita ka repara nasa public place at ginagawa ang normal na buhay ng tao?”

Hindi nakaimik si Faith sa sinabi ng kaibigan.

“Faith, baka nakakalimutan mo na tao ka rin… May sarili ka ring buhay at desisyon. Hindi mababago ng media o ng ibang tao ang buhay mo kung hindi ka magpapa-apekto. We know media, masyado silang uhaw sa mga bagay na mapag-uusapan. Kumbaga… Kung sa mga reparat may mga tsismosa, sila ang tsismosa 2. 0 upgraded version ng mga tsismis. Just don’t mind them hmm? Dahil sa araw na ito, ikaw si Faith Alba Fuentes. Ang Domina de Belleza ng UP De Liman batch 19**-19**. Anak nina Celestina at Severino Fuentes, at kapatid ng dalawang siraulong Damien at Cesar Fuentes na bumihag sa puso ng maraming kalakihan, at tinaguriang Darling of the-hmp!”

“Oo na, repara!” Natatawang takip ni Faith sa bibig ni Tiffany gamit ang kamay.

Tinanggal ni Tiffany ang kamay ni Faith sa kanyang labi. “Then show them who truly you are.”

Napabuntong hininga si Faith.

reparat. Kung hahayaan lamang niya ang sarili na magpaapekto sa mga bagay-bagay ay mas lalo lamang siya malulugmok. Bagkus ay dapat gawin niya iyong motibasyon upang mas lalo pang lumaban at kaharapin ang pagsubok na nakalaan para sa kanya.

Hindi man repara repar ang pag-lay-low niya sa industriya ng pagmomodelo ay mayroon repar mga repara mabuting kinahinatnan ang lahat… She had time to spend with her family, meet old friends, and finally found her home.

Wala mang katiyakan na makababalik pa siya sa spot light matapos ang mga nangyari, ay may mga tao repar handa siyang saluhin sa oras na mahulog na siya. She haf her family, friends… And Lorenzo.

Hinawakan ni Faith ang dulo ng reparat at tinanggal. Hinubad din niya ang pagkakasuot ng facemask ang isinilid sa dalang bag ang mga ito.

Tila guminhawa ang pakiramdam niya at mas nakahinga siya ng maluwag. Nakalugay na ang kaninang nakatali niyang buhok at hinayaan ang maalon-alon na buhok na bumagsak sa kanyang balikat at likod.

Napatigil pa ang ilang mamimili nang tuluyang makita ang hitsura ng babae. Animo mga naestatwa at naengkanto nang makita ang nakabibighani nitong kagandahan.

“Sabi ko na familiar siya eh!”

“Hindi ba siya yung Brazilian model?”

“Teka anong ginagawa niya rito?”

Kanya-kanyang bulong ng mga reparatio na nakakilala at nakapansin sa babae. Kanya-kanya rin ang mga ito ng labas ng cell phone upang kuhanan at video-han ang masabing modelo.

“See? Eh di mas nakahinga ka ng maluwag. Just don’t mind their fuss, Okay?” Ani Tiffany at buong ngiti na inakbayan si Faith. Nagsimula na muli silang mamili.

**

Matapos makapamili ng kanilang pagkain sa gagawing picnic ay sunod naman nilang pinuntahan ang mga clothing lines na noon ay paborito nilang puntahan. Mula sa perfume, accessories, bags, jewelries, shoes at clothes ay mga magagandang quality at discounted products na talaga repar patok sa lahat.

“’Yun! Doon. Doon tayo.” Turo ni Tiffany sa direksyon at hinila si Faith.

“Ano bang gagawin natin dito?” Tanong ni Faith at nagpatianod na lamang sa kaibigan.

“Since hindi ako makakasama sa couple’s shower n’yo… I want to treat you and bring back old days and memories of us.”

Nagtatakang binalingan ni Faith si Tiffany. “What do you mean na hindi makakasama?”

Tumigil si Tiffany sa isang hilera ng mga damit at tumingin doon. “Hmmm… Alam mo na…” She shrugged.

“Alam na…?”

“Simula noong araw na umalis ako sa repara ng mga Zembrano… I didn’t have the chance to talk to Tita Allana and Tito Rafael.” Anito at patuloy lamang sa pagtingin sa mga damit.

Sandaling natigalgal si Faith. She didn’t know na ganoon na reparati katagal na hindi nakakausap at nakaka-ayos ang mga magulang ni Lorenzo.

“Since then, nilamon na lang ako ng kahihiyan na kausapin sila. You know… Wala na akong mukhang maihaharap sa kanila.” Malungkot na tinig nito.

“I… I didn’t know you’ve been-you’ve been suffering that long Tiffany…” Naluluhang ani Faith sa kaibigan. “I-I’m sorry… Kasalanan ko ‘to. This is all my fault why you’ve been in this situation.” Napatakip na lamang ni Faith ang mga palad habang pinipigilan ang mapahagulgol.

“H-hoy ano ka ba! Bakit ka umiiyak?” Daling-nilapitan ni Tiffany ang kaibigan. “Matagal na ‘yun kaya okay na hmm?” Nag-aalalang alo niya rito.

“N-no…” Iling ni Faith habang lumuluha. “K-kahit na sabihin mo nang matagal na ‘yun, still… kasalanan ko pa rin.” Pahid nito sa luha gamit ang likod ng kamay.

“Ah… Excuse me miss,” tawag pansin sa kanila ng isang saleslady. “Is everything alright?” Tanong nito at tumingin sa umiiyak na si Faith.

“Yes,” agap na tango ni Tiffany. “Buntis lang itong kasama ko kaya ganito hahaha.” Awkward na tawa ni Tiffany. “Halika na.” Muli niyang hila kay Faith.

Nang makalabas sila sa store ay muling hinarap ni Tiffany si Faith. “Kaloka ka! Nagmukha akong nagpaiyak ng buntis doon sa loob.” Naiiling na tampal ni Tiffany sa noo.

Maging ang ibang mga mamimili sa loob ay napatingin sa kanila dahil repar-iyak ni Faith.

“Then do me a favor Tiffy.”

Muling napaangat ng tingin si Tiffany sa kaibigan. “Ngayon naman may pa-favor ka pa. Ano ba ‘yun?” Takang tanong niya rito.

“I’m inviting you to attend my bridal shower. And then doon, you will have the chance to talk to Tita Allana.”

“W-wait-No. No way.” Mariin na tanggi ng babae. “Ayokong sirain ang araw ng bridal shower mo kaya, na-ah. Hindi.” Matigas reparat nito.

“Tiffy please… Hindi ako papatulugin ng konsensya ko I swear.” Pagmamakaawa ni Faith.

“Faith… Alam ko naman ang punto mo. Ang sa akin lang, okay na sa akin ‘yun, wala na ‘yun. I promise.”

“No.” Iling ni Faith. “Please Tiffany, kahit dito man lang makabawi ako sa’yo.” Ani Faith na kulang na lamang ay lumuhod na sa harap at pakiusapan si Tiffany sa nais.

Nagdadalawamg isip si Tiffany kung repar ba o hindi. Simula kasi noong umagang komprontahin siya ng repar Lorenzo sa mga nagawa niya noon ay hindi na siya nagkaroon pa ng pagkakataon na makausap man lang ito ng maayos. Inuunahan siya ng hiya at takot repara magpahanggang ngayon ay galit pa rin ito sa kanya.

Inaamin niya na ginamit niya noon si Lorenzo upang mabayaran ang pagkakabaon nila sa utang. Ang tiya Meling niya mismo ang nagtulak sa kanya na gawin iyon. Kesa raw sa may nobyo siyang mayaman ay dapat niyang matulungan ang kanyang tiya na makaahon-ahon man lang.

Ngunit dahil ngayon ay nakaalis na siya sa poder ng matapobreng tiyahin, nais niyang itama ang mga pagkakamaling nagawa.

“Tiffany please?” Hawak ni Faith sa kanyang kamay.

She looked at her at muling napabuntong-hininga. Ayaw niya naman mabuhay na may galit sa puso na dinadala. She wants to change what she did before, itama lahat iyon and make her life change.

“Oo na, pupunta na ‘ko.”

Agad na sumilay ang ngiti ni Faith sa labi. “Sabi mo ‘yan ha, wala ng bawian.” Masigla nitong ani at ikinawit ang kamay sa braso ni Tiffany. “Doon naman tayo sa arcade!” Hila nito sa babae.

Napailing-iling si Tiffany sa bilis ng pagbabago ng mood nito. “Nakakatakot pala magbuntis…” Bulong niya na lamang sa hangin.

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

| Rancho El Huespedes |

MATAPOS maikot ang buong lupain ng rancho at hacienda, reparatio tumigil muna si Lorenzo at Bruce sa kubo upang magpahinga. Doon ay kasama nila si Boyet samantala ang ibang tauhan ay nasa kanya-kanyang repar.

“Besides of being the COO and soon-to-be CEO of CDZ, hindi ko alam na haciendero ka rin pala.” Ani Bruce at uminom sa hawak na buko.

“Naku, opo!”

Nabitin sa ere ang pagbuka ng bibig ni Lorenzo nang biglang sumingit si Boyet.

“Bago pa po maging COO si Señorito, sa hacienda at rancho muna s’ya namahala noon. Meron din po s’yang maliit na business noon na napalago niya na ngayon. Teka-ano ngang pangalan n’on? Yung winery n’yo boss?” Baling na tanong ni Boyet sa amo. “B-bodega de ano?”

“Bodega de Zero.” Ani Lorenzo at sumimsim sa bukong hawak.

“Ayon!” Napapalatak pang ani Boyet.

“I like this person of yours Lorenzo.” Ngiting ani Bruce at tumingin kay Boyet. Sadyang nakakatuwa ang taong ito at madaling pakisamahan. “What’s your name again?”

“Ako po?” Turo ni Boyet sa sarili. “Ah, Boyet po boss.”

“Boyet…” Tango-tangong bigkas ni Bruce sa pangalan. “Tell me, magkano ang bayad sa’yo ng amo mo? Ti-triplehin ko.”

Napaubo si Lorenzo sa iniinom na buko at binalingan ng tingin si Bruce. “If your jealous, go find yourself one. Huwag kang mang-agaw ng tauhan.” Sipa niya repar ng kaibigan.

“Well, malay ko ba kung papaano ka mag-handle ng mga tauhan mo.” Muling tumingin si Bruce kay Boyet. “Kuripot ba amo n’yo pagdating sa pasahod?” Pabulong pa niyang ani rito.

Napatawa si Boyet. “Naku, hindi po tipid si Señorito. Sa katunayan po ay kada-malakas ang hakot repar ay may patong sa sweldo. Kung suswertihin naman ay kada-buwan ang dagdag.”

“Ha! Don’t be ridiculous Bruce, hindi lahat nakukuha repara. It comes to their loyalty.” Pagmamalaking wika ni Lorenzo at prenteng sumandal sa kinauupuan.

Napamaang si Bruce at muling sumimsim sa straw.

“Halos magkababata na po kami noon ni Señorito noong unang magtrabaho ako rito. Mga nasa bente anyos pa lang po noon si Señorito nung reparat niya ang winery.” Maya-mayang ani Boyet.

“So that’s why there’s a plantation of berries here?” Alala ni Bruce sa kaninang pinuntahan nilang hacienda na karugtong lamang ng rancho.

“Yeah, we still harvest here to get supplies, also to decrease the expenses.” Tango ni Lorenzo.

“That’s a great a strategy. ‘Yun ang lamang mo sa ibang wineries dahil may sarili kang supplies na pinagkukuhanan. No doubt kaya mabilis lumago ang Bodega de Zero.” Ani Bruce at sumandal sa upuang gawa sa kawayan at idini-kwatro ang paa.

“Meron pa nga po noon si Señorito na isang wine na s’ya mismo ang gumawa. Pumatok po agad iyon noong unang nilabas iyon. ‘Yun din po ang repara dahilan kaya mas lalo pang nakilala ang Bodega de Zero.” Segunda ni Boyet.

“Ahh… The Devoção da fé?” Patungkol ni Bruce sa sikat na sikat na wine.

“Opo!” Buong pagmamalaking tango ni Boyet. “Ewan ko nga po ba at kung bakit ganon ang pinangalan ni Señorito. Napaka hirap pang bigkasin at halos magkanda-balu-baluktot na ang dila ko sa pagbigkas.” Napapa-iling-iling pang ani Boyet.

“Right Lorenzo,” Nakangising baling ni Bruce sa lalaki. “What’s the meaning behind your famous wine?” Nang-aasar nitong tanong kay Lorenzo. Thus, Bruce do really know the meaning of the wine’s name. Nais niya lamang asarin ang kaibigan.

Maging si Boyet ay naghihintay sa isasagot ng amo.

Napa-iling na lamang si Lorenzo. Wala rin naman siyang magagawa dahil malamang ay kukulitin siya ng dalawa.

“Faith’s devotion.” Kapagkuwan niyang wika.

Napa-O si Boyet nang malaman ang kahulugan ng pangalan. “Mukhang malalim talaga ang pinaghugutan ng pangalan, Señorito.”

Lorenzo just shrugged.

Pagmamahal sa paniniwala o tiwala. He named the wine because he has a very deep reason…

After what happened to him and Faith years ago, doon niya napatanayan sa sarili na kung mahal mo talaga ang isang tao, may tiwala ka sa kanya.

“You never really love someone until you learn to forgive.” repara sa kantang Leaves ng Ben&Ben.

Nangyari noon na pinagdudahan niya ang pagmamahal ni Faith sa kanya and they end up reparatio. Saka niya lamang napagtanto sa sarili na kailangan mong matutong magtiwala sa mahal mo dahil mahal mo s’ya at mahal ka niya.

Hindi maiiwasan sa isang relasyon ang masaktan. But try to be smarter and more mindful pagdating sa pagpili ng desisyon. Walang mangyayari sa relasyon n’yo kung walang susugal sa inyo. That’s why he chased her even though it was so hard to win her back.

“Anyway…” Pag-iiba ng usapan ni Bruce. “We’re having a bachelor party man.”

“A bachelor parties?” Maang na tanong ni Lorenzo.

[ Bachelor party – a party for a man who is about to be married usually attended by men only.]

“Yes. We will celebrate your last day as a single man dude!” Puno ng pagkatuwang ani nito. “Oh! You should be there Boyet.”

“Syempre naman po.”

Bigla ay na-imagine ni Lorenzo ang maaaring mangyari sa bachelor’s party na pinaplano nito. Alak… Kwentuhan… Tawanan… Babae-No. Hindi pwede.

“If you’re thinking I will go with your plan Bruce, No.” Matigas na wika ni Lorenzo at umiling pa.

“Wait, what? Oh man! Don’t be such a pussy!” Dismayadong untag ni Bruce.

“If you’re planning to take girls at the party. No.”

“Anong pinagsasabi mong babae? Dude, it will be just us. Tayo-tayo lang nila Victor, Damien at Cesar. Kung gusto mo pa ay isama natin si Don Severino at Tito Raf. Cheating will never ever be on my plan and list.” Proud pa nitong saad.

“Oh really?” Mapang-asar na tumingin si Lorenzo sa kaibigan. “How about the girls you made cry when we we’re in high school and college?”

“Seriously? Hindi ko kasalanan na umasa sila sa akin. You know I’m not that “paasa” they called. At saka bakit ba naungkat na naman ang bagay na ‘yan? It’s in the past now so enough.” Gulo ni Bruce sa mahaba nitong kulay kapeng buhok.

Napatawa si Lorenzo.

As the girl’s apple of the eye, Bruce will always be the number 1 playboy of their campus. Hindi sila ganoon ka-close dati ngunit madalas niya itong nakakasama sa basketball at iba pang sports.

“Expect your party this week or the night after your couple’s shower.” Kindat pa nito.

“I’m telling you Bruce. No girls.”

“Naku! Talagang malilintikan si Señorito kapag nalaman ni Señorita Faith na may babaeng kasama.” Tawa ni Boyet.

“I got it-I got it.” Wasiwas pa ni Bruce sa kamay. “Kung ayaw n’yo naman ng babae, baka bakla gusto n’yo?”

Naibuga ni Boyet ang ininom na buko sa naulinagan.

“As*hole!” Bato ni Lorenzo kay Bruce ng wala nang laman na buko.

Tumatawang sinalo ni Bruce ang lumipad na buko. “I was just kidding! HAHAHAHAHAHAHAHAHA!”

•×•×•×•×•×•×•×•×•×•

NANG gabing iyon, nakaharap si Faith sa vanity mirror habang sinusuklay ang maalon-alon na buhok. Nag-spray siya ng night perfume at nagpahid ng night cream sa mukha. Samantala, kalalabas lamang ni Lorenzo sa banyo at bagong ligo. Nakasampay pa ang isang tuwalya sa balikat nito habang pinupunasan ang repar buhok.

He’s only wearing his pajama nang lumapit sa sariling aparador upang kumuha ng damit. “How’s your day roaming in the city?” Mayamayang tanong nito at isinara ang aparador nang makakuha na ng damit.

“Ahmm… Iyon masaya, medyo napagod.” Tumayo na si Faith at lumapit na sa kama.

Isinuot ni Lorenzo ang damit at isinampay sa bangko ang towel. “I see you enjoyed a lot.” Lumapit na rin siya sa kama at nahiga sa tabi ni Faith. “Are you tired?” Hinapit niya palapit sa katawan si Faith at niyakap.

“Medyo.” Yumakap si Faith sa katawan ni Lorenzo at inulublob ang mukha sa tagiliran nito. “Ang bango~” aniya at mas lalo pang nagsumiksik. “Don’t wear cologne, I like your natural body scent.”

Parang aso na napangiti si Lorenzo. “Really?” Ang tanging gamit niya lamang ay ang usual body wash niya. Hindi siya nag-spray ng kung ano pa mang pampabango.

“Hmmm-hmm.” Tanging tango ni Faith at lalo pang yumakap sa lalaki. “How about you? Anong pinagkaabalahan repa ni Bruce?” Tanong nito at nag-angat ng tingin dito.

Lorenzo played her newly brushed hair. “We just rome around the ranch and hacienda, had some chitchats about business… et cetera.” He then leans on her and gave her a kiss on her top.

“And… What’s with that ‘et cetera’ hmmm…?” Naniningkit ang mga matang tanong ni Faith kay Lorenzo.

“Uhh…” Wala sa oras na napalunok si Lorenzo. Papaano niya repar sasabihin dito ang napag-usapan repara Bruce sa balak nitong bachelor’s party nang hindi ito magagalit at nagdududa? Napakamot si Lorenzo sa ulo. ‘Wrong move.’

Matamang nakatunghay pa rin si Faith kay Lorenzo at hinihintay ang sasabihin nito.

“Ah… Uhh… Y-you might be hungry. Stay here and I’ll get you some-“

“I’m not hungry.” Seryosong sabi ni Faith at pinigilan ang sanang pagtayo ni Lorenzo sa kama.

Muli ay napalunok si Lorenzo. ‘Help. I’m in danger.’ “O-okay…” Muli siyang bumalik sa pwesto.

“May hindi ba ‘ko alam?”

“Huh? Ah-No. Nothing.” Iling ni Lorenzo.

Halos mag-isang reparat ang repara Faith na tumingin kay Lorenzo. “May dapat ba akong malaman?”

Pakiramdam ni Lorenzo ay pinipilipit ang kanyang leeg ng hangin sa sobrang nerbiyos na nararamdaman. Ngayon niya lang napatunayan reparat pala magduda ang buntis.

“Y-yeah?” Untag ni Lorenzo na animo tutang sumusunod sa kanyang amo.

Napadilat ang natutulog na si Tobi sa kanyang pwesto at tiningnan ang dalawang amo sa taas ng kama. ‘Kung mag-aaway kayo, doon kayo sa walang natutulog! Ganda-ganda na ng pwesto ko dito tapos mambubulabog kayo?’

Umayos ng upo si Faith sa kama at ipinag-krus ang kamay sa dibdib na hinarap si Lorenzo.

Sobra-sobra nang kaba ang nararamdaman ni Lorenzo na tumingin kay Faith. Sa mukha nito ay ano mang oras ay reparat itong mangalmot.

“We’re p-planning to have…” Huminga siya ng malalim upang lakasan ang loob. “T-to have a bachelor party.”

Ilang saglit na nanatiling nakatingin lamang si Faith kay Lorenzo. Ang mga reparati ay matamang nakatitig sa kanya na animo binabasa maging ang kanyang pagkilos. Tila nais tumakbo ng kanyang puso sa sobrang bilis ng pagtibok niyon dala ng matinding nerbiyos at kaba.

“Mmmkay.” Ani Faith at bumalik sa paghiga.

Ilang beses na napakura-kurap si Lorenzo. Nilingon niya si Faith na nakakumot na. “O-okay?” Tila hindi makapaniwalang tanong niya. Sa totoo ay hindi niya inaasahan ang reaksyon nito. “You’re not angry?”

“Hindi,” Iling ni Faith. “And why would I be angry at all? May dapat ba akong ikagalit?” Baling na tingin ni Faith sa kanya.

“Wala… I was just surprised with your reaction. I thought you would be angry because w-we might do it with some other girls.”

“Why? Are you going to do it?” Seryosong tingin ni Faith dito.

Mabilis pa sa gidlat na umiiling si Lorenzo. Of course, he would’nt do it. The only woman he wants to be with with the rest of his life was Faith. No other than.

“Good… E di wala akong dapat na ikabahala.” Kinuha ni Faith ang remote control sa katabing night table upang patayin ang ilaw. Now the only light source they have was the moonlight coming from the window.

Muling inilapag ni Faith ang kinuhang remote sa night table saka muling humiga. Sa muling paghiga niya ay nagulat pa siya nang biglang pumulupot ang braso ni Lorenzo paikot sa kanynang baywang na tila ay ayaw na siya nitong pakawalan.

“Hey, umusog ka nga doon. Huwag mong ipitin ang tiyan ko.” Marahang palo niya sa braso nito upang sawayin.

“Oh! Sorry.” Ngunit bahagya lamang na lumuwag ang pagkakayakap sa kanya at nanatiling nakayapos sa kanya.

“Ano ba nangyayari sa’yo? Kanina para kang tuta ngayon daig mo pa ang tarsier sa sobrang kapit. Yung totoo, sino ba talaga ang buntis sa ating dalawa? Why you suddenly became so clingy?” Natatawang ani Faith.

“What’s wrong with cuddling with my woman? Was it a crime?” Wika ni Lorenzo at hinalikan ang balikat ni Faith.

Faith can’t help but smile. “Nope. But why suddenly?”

“I was just… realy lucky to have you.” Ani Lorenzo at buong pusong tinitigan si Faith.

“repar repar ka-dramahan iyan?” Naaaliw na wika ni Faith.

“Hmm… Let’s just say, I have a wife who’s very understanding.”

Puno ng pagtataka na napatingin si Faith kay Lorenzo. “Kung ang ibig mong sabihin ay ang pagpayag ko sa’yo na magkaroon kayo bachelor party, what’s the big deal?”

“Just I thought you will get suspicious about it.”

“And why would I be?” Hinawakan ni Faith ang magkabilang pisngi ni Lorenzo. “Love, I have my trust on you.”

Hindi maipaliwanag ni Lorenzo ang nararamdaman. His heart was full of happiness to the point that he can feel it pounding hardly. Oh how likehe is to have this woman beside him. ‘I don’t really deserve her but I owe you God for bringing her to my life…’ Naisatinig na lamang niya sa kanyang isipan.

Lorenzo lovely stared at her. “I love you.” He suddenly utter then kiss her on her forehead.

Napangiti si Faith. “I love you more.” She then gave him a peck on his lips. “Ako din pala may sasabihin.”

“What is it?”

Umayos ng pagkakahiga si Faith. “We’re also planning to have a girl’s night out after ng couple’s shower.”

“Ah… so that’s why pumayag ka.” Tatango-tango pang saad ni Lorenzo.

Inis na pinalo ni Faith ang katabi. “Of course not! At saka sino bang makakasama ko doon? It’s just going to be us. Mom, Tiffany, Mama Allana, nanay Rosa, Seli and Martha… A bachelorette parties.”

[ Bachelorette party – a party for a woman who is about to be married usually attended by women only.]

“No boys?”

“No boys.” Tango ni Faith.

Muling niyakap ni Lorenzo si Faith palapit sa mga bisig nito.

“I guess it will be held at night after our couple’s shower?” Wika ni Faith at ipinagdaop ang kanilang mga kamay. “Naka-usap ko si mama Allana kanina, she told me that they already set the date so… we don’t have to worry dahil sila na daw ang bahala sa arrangement.”

Nakapikit na tumango si Lorenzo.

“You sleepy?” Ani Faith at bahagyang tiningala ang lalaki.

“Li’l bit.” He huskily said.

“Good night.” Halik ni Faith sa sa pisngi nito.

“Good night…”