CHAPTER ONE : New Faces

I have to urge to myself, If I’ll go to the next class or ditch it, pero ayokong maka record naman agad agad baka bukas na lang ako mag cut, wala rin naman talaga akong interest mag aral ng ayos gusto ko lang maranasan ang schools.

Where in you have classmates, teachers, the noise around you, the cafeteria, and lots of teen ages like me.

But in my back the back of my mind ayoko talaga ng maraming tao, maingay at magugulong kasama. I’m just weird as fuck, and I know it! This schooling things consumes too much energy plus the boredom.

I sighed at dumiretyo muna ako sa locker room matapos ang klase at inilagay ang ilang books, hindi naman ako butihing bata, pero hindi din ganong kasama. Diba nga gusto ko lang ma experience ang maexpose sa maraming tao pero sa mabuting paraan tsaka halos lahat naman ng itinuturo ng mga professor dito ay alam ko na. I self study at may nag tuturo din naman sakin. But this whole concept of school is a bit tiring, ngayon ko lang nalaman.

Habang abala ako sa pag aayos ng gamit ko may nakita akong note. Naiwan siguro ito ng dating may ari, dahil nakatupi ito.

‘Im glad to see again, Amethyst’

Amethyst?

Parang narinig ko na ‘yon. Baka mag katunog lang. Dahil ang kilala kong amethyst ay wala na, matagal nang wala.

I crumpled the sticky note and throw it in the nearest trash can. It’s my locker now, kung kanino man iyon wala na kong paki alam. Dahil ako na ang gumagamit no’n ngayon.

Nag lakad ako papunta sa room namin dahil oras na ng ulit ng klase ko. Late na nga ulit ako, bakit kasi nalipat pa ng room nakakatamad kayang pabalik balik.

Ganito siguro talaga pag school nag aral. Madami pang studyante na na makaka salamuha pero wala silang paki at ganon din ako.

Halos lahat nakakasalubong ko hindi maiiwasan tumawa at murmuring words.

They want me to feel out of place but as if naman. Tsaka para saan ba? Pag pinatulan mo lalo lang lalaki ang ulo nila kasi pinansin mo. Kaya dapat hindi iwasan—wag mo pag tuunan ng pansin, ikakagalit nila ‘yon.

At iyon ang gustong gustong nakikita ng kanila. Inis at nang gagalaiti. I didn’t realize I was smirking all way to my room.

Ang tingin sa mga mata nila ay kakaiba. Oh, I forgot.

I shouldn’t let them see me in this look, baka mayabang sila o di kaya matakot. My cousin always remind me to get rid this expression. He said, natatakot daw siya. I really don’t know. I cleared my throat, and back to serious mode.

Great entrance Seven,

“Welcome, Ms Steinford. Please introduce yourself and have a sit.” I raise my brow to him. Hindi ko kasi pwede pala ang ganito sa school, I don’t have problem with LGBTQ.

Ngayon lang kasi ako nakakita ng ganito. In person. Anyway nevermind. Tumingin ako sa kanila isa isa, may mga irita at may walang paki, masasanay din sila bahala sila.

They are not my concern.

“Vlade Steinford, twenty. Thank you.” Pwede ng hindi niyo malamang ang pag katao ko. Tsaka hindi ko masyadong type ang pangalan na ginawa na ginawa ng pinsan pero okay na rin pwede na.

“Okay, please take your sit. By the way. Where are those kids?”

Malakas na pagbukas ng pinto ang nagpakaw ng tingin naming lahat. The figure of this men are familiar. Hindi ko matandaan kung kelan ko nakita.

I easily forgot things simula ng nang yari ang pinaka malalang trahedya sa buhay namin.

My head is hurting and forgetting things. Traumatized daw sabi ng tuminging doctor sakin noon.

I suddenly argued to look at them, hindi kasi maganda ang kutob ko sa kanila. The three of them walk in. The seriousness are crawling to this room. The boldness and ruthless jaw lines are very visible.

Unang kita mo pa lang hindi mo mapag kakaila na hinahangan sila, pansin ko iyon sa mga classmate kong pigil hininga. Hindi mo alam maya maya bigla silang mag buburst out pero hindi nangyari.

Ang laki siguro ng takot at respeto na rin sa kalalakihang ito. They are handsome but still not interested—not my type okay. Hindi yata kasama sa experience na ‘yon ang gusto ko.

“Sabi ng source ko. Cooper is out of the country daw. May pinuntahang babae, next week ang uwi.”

“Then why Uno is not here?”

Rinig na rinig ko ang bulungan nila. Lima sila kanina, bakit tatlo na lang? Weird. Malamig pa rin ang tingin ko habang nag lalakad sila likod ng upuan ko. One of them look at me, para bang naninibago ang kanyang mata kaya ako na ang umiwas.

Twin. They remind me of C and C. That evil twin. I want to ripped their mouth when they smirk. A-hole shits.

Lumakad lang sila palikod ko, then napansin ko ang katapat na row. Masama ang tingin sakin ng isang kulay gatas na babae. Her brows and curly hairs suit herself. Maganda siya kung tutuusin.

Pero kita ko sa mata niya kung gaano kadilim ang ugali nito. Hindi ko sinasabing hindi masama ang ugali ko, kung tutuusin, mas madilim kesa sa kanila pero yung kanya, iba ang pinapagiwatig.

Hindi pa rin ang naalis ang sama ng tingin n’ya sakin habang may binubulong ang katabing babae nito. At siya na ang kusang bumitaw nito.

Jealousy…iyon ang nakikita ko. Hindi ko lang alam kung tama pero iyon ang nakikita ko. Bakit kaya? Tsaka ano namang ikaseselos niya. Wala naman akong ginagawa at ikakaselos niya.

Women and their insecurities. Hindi makita ang kung ano sa kanila, at tanging pinupuna ang iba. Hindi makita ang ganda na meron sila.

I shrugged saka tumingin sa mga sinulat ng prof. Nakakantok pag nakikita ko yung kung sinusulat niya.

Itinuon ko ang braso ko saka umubob. Hindi ko alam na ganito pala kabored pag nasa school. Pero okay lang at least dito walang body guard na lagi mong makikita. Nasa malayo lang. But knowing the body guard, they don’t want to disobey their queen.

Nakapikit ang mata ko pero hindi talaga ako tulog dahil sa mga matang nandidilim sa likuran ko. Kung bala ng baril ang tingin nila paniguradong butas na ang likod ko.

The sound of clock ticking is all I can here. I’m holding up myself not to walk out, nanakit na ang likod ko dito. I closed my eyes, hands on my pocket.

Come on Jin, konting tiis pa malapit na matapos to. At hindi nga nag tagal isang malakas na tulog ng bell ang umalingaw ngaw sa buong room. Nakahinga ako mg maluwag dahil sa matagal kong pag titiis, nakalam na tiyan ko at bagot na bagot na.

Patayo na sana ako ng napatigil, dahil someone grabbed my arms. I didn’t look at her, sa halip nakatingin ako sa kamay na nakakapit pa rin sakin.

Hindi naman sa allergic ako sa human interactions. Pero you know, personal space? And touching is not really my thing.

Okay, nasanay ako sa napaka lawak na mansion with maids, and my mens. And no one dare touch me without my permission. It’s not brats child thing, sadyang ayoko lang ng hinahawakan,

But then this girl, grab my arm? Nandilim ang paningin ko, at marahas ang pag kawak sa kamay ng babaeng ito at tinanggal ang pag kakahawak sakin. At hindi ko sinasadyang sumubsub siya. Napalakas yata ako, I know it’s not her fault dahil hindi niya alam yun pero they telling me something at sila ang unang nag approach sakin so tendency may kasalanan din sila.

Her friends are in shock, bago sila natauhan at tinulungan. One of them, step forward at galit na galit.

“How dare you to sit too close to them huh?!” Tumabi yung babaeng humawak sakin at dinuro duro ako ng babaeng nakatitigan ko kanina. Saka ko lang napag tanto, kung anong pinapahiwatig niya.

Oh, someone’s jealous.

“Fine. So let change sits. Happy?” Kung ‘yon lang din naman ang problema edi ibibigay ko. Hindi ko ibababa ang sarili ko para lang sa upuan.

She looks really pissed and irritated. O ano pang kinagagalit nito, ibinigay na nga ang gusto tapos ganito pang attitude ang ibibigay niya. Come on! Hindi habang buhay ang pagiging mabait at kalmado ko. Pinag bigyan ko lang sarili ko dahil unang araw para sakin ito. I don’t want bad vibes to kill my day.

Nalimutan kong andito pa pala kami sa loob ng classroom, kaya ang mga mata ay pawang nakaabang sa mga susunod na mangyayari. Normal na yata ito dito, pero parang naging bago sa paningin nila. I rolled my eyes, para kasing mga bubuyog dahil sa kanya kanyang bulungan. Don’t worry I won’t give them headache today. Dinampot ko ang bag ko at humarap muli sa kanila,

“Bitch back off and don’t you ever flirt with the dark assassin—cause you will mess up with me.” Ani niya, hindi pa rin talaga siya natatauhan sa sinabi, o baka naman ayaw niyang aapakan siya.

Ano bang nasa isip ng mga to? Hindi ba mag kaiba ang nakaupo sa nakikipag landian? And as far as my memory can remember hindi ko tinitigan o sinulyapan palikod ang mga taong sinasabi niya. Tapos binantaan niya ako?

Seriously? Kaya ba siya nag seselos kanina? Nilagpasan ko ang pwesto nila at hindi ko siya pinansin sa halip ay inayos ko na lang ang bag sa pag kakasambit sa likod ko dahil kanina pa ako gutom. May gamot akong kailangan inumin, at hindi sa ganitong paraan.

“Hey! Are you deaf? Gusto mo tagalugin ko pa, baka hindi mo maintindihan!” She looks insane, sinakbit ko yung bag ko at paalis na dapat ng hinarangan nila ako, baliw na talaga sila wala naman akong ginawa sa oh-so-called-dark-assassin nila,

Ano na namang gusto nilang palabasin? Napaka kitid ng utak. Simpleng simple lang naman ang sinabi ko. Mag palit kami ng upuan para naman mapansin sila ng gusto nilang pumansin sa kanila.

Ganito na ba kababa ang kababaihan ngayon? Look, I’m not a talkative person. At hindi rin mahaba ang pasensya ko, sa katunayan ito ang pinaka mahabang pag papasensya ang nagawa ko. At good thing hindi pa ako sumasabog sa inis at baka natutukan ko na ng baril ito sa noo.

I cannot leave the house without protection. Mahirap na,

“Look. I come in peace alright, go! Feel free to have them, Im not interested anyway. And don’t touch me again.” This little virus. Masama kong tinignan yung babaeng humawak sakin, I can see the shocking expression she had. Dapat lang siyang magulat at matakot.

My words against them. Wala akong balak manakit ngayon araw, wag naman sana akong sagarin.

“You’re not going anywhere bitch!” The girl with curly hair said. Napakunot ang noo ko dahil nasabi ko na naman ang dapat kong sabihin. Tsaka ano bang hindi nila maintindihan na wala naman akong paki alam sa mga ‘yon kahit iuwi pa nila. I don’t care!

You see, my time is precious like golds. At kailangan ko ng inumin ang gamot ko dahil baka mangyari ang hindi ko gustong mangyari, and they don’t worth any piece of my time, at wala din naman akong mapapala pag pinatulan ko sila.

Masasayang ang energy at oras ko sa kanila tsaka baka mapahiya pa. Hindi sa pag mamayabang dahil iyon kasi ang nakikita ko. They use they’re mouth not mind.

Nang hindi ako nag salita, sila na talaga ang nanguna.

“Get her!”

What? Nagulat ako ng bigla nga silang nag lapitan sakin. Seriously? As if you mahahawakan niyo ulit ako. Tama na yung hinawakan ako ng kasamahan nila. Wag lang maulit na ganito. May apat na babae ang lumapit at akmang sasabunutan ako pero umiwas lang ako ng umiwas. Dahil as I said they don’t worth my fucking effort and I’m fucking starving to death at nung pagod sila ay lumabas na ako.

“I’m starving. Can you please stop wasting my time? And do what you want jeez!” Sabi ko. Sabihan ninyo na may pagka strange ang attitude ko but sad to say in born na akong ganito. Tsaka totoo naman ang sinabi ko! Asikasuhin nila ang buhay nila at nag sasayang lang kaming oras sa isa’t isa. Wala naman silang mapapala sakin. Dahil wala naman akong ginagawang masama. Wala pa,

Lumabas ako sa classroom at doon nag kanya kanyang ginagawa ang iba. The strange stares from the three mans are bothering me. Hindi ko alam kung sinusundan nila ako, dahil ramdam ko ang presensya nila hindi kalayuan sa gawi ko.

I’m not assuming or maybe, pero iisa lang naman ang dinadaanan namin kaya siguro feeling ko sinusundan nila ako.

I didn’t look at them. Sinasadya ko lang dumaan sa madaming part ng studyante. Dahil labasan na ng lahat para mag recess kaya ayon. Natigil sila sa pag lalakad.

Why the hell are they following me? Feeling ko hindi lang sila simpling studyante. I can feel it.

Underground underlings are normal here. But we have rules and regulation to penitrate each other. Kaya nacontrol pa ang iba.

And if my instinct is true, maaaring taga black society sila. Hindi naman nila ako makikila, tama nga ang pinsan ko. Maaring delikado kung malaaman nila ang tunay kong pangalan.

Ang ulo ko ang isa sa pinaka malaki ang patong. Dead or alive. People undergrounds are triggered about my surname, natatakot dahil baka mawalan ng saysay ang pinag hirapan nila ng matagal.

And I will sure na babagsak lahat ng may kinalaman sa gabing iyon.

School is good though. Hindi man sa student pero performance and facilities are good. Mabait din ang professor pero may ilan na hindi, tapos medyo masama din ang ugali ng mga students. More on bullying, hindi naman ako nangingialam sa kanila, they have rules.

I don’t know how these school turn upside down, marami nga may talent in martial arts but some of them using it to step on small people. They took advantage of it

Some secret people are in here, hiding. Some of them are in transactions. Hindi naman siguro madadamay ang mga students dito. My cousin is not that pabaya. Hindi pwedeng maraming buhay ang mawala. Malaking scandalo ito sa publiko. And I won’t risk this school name for that.

We build this school, pero ngayon pa lang ako nakakapasok dito. The last time I saw this, nasa blue print pa. Dahil sa pinsan ko naman ito pinaayos at siya ang namahala. Habang kinulong ako sa loob ng mansion.

“Someone’s follow me earlier.” Sabi ko.

Tapos na ang klase ko kay andito ako sa loob ng office niya. I don’t have my car at hindi ko pa rin alam kung saan ako tutuloy. Hindi naman ako pwedeng mag uwian from Baguio to Manila masyadong malayo. We still have condominium around here kaya probably one of those.

“Ah. I forgot to tell you. Keep your eye on them—I forgot their names—But those freaks are observant.” Seryoso siyang nakatingin sakin habang duro duro ng lollipop niya.

Wait sinong iiwasan ko kung hindi naman s’ya nag drop names? Like what the fuck? Minsan gusto ko nang itakwil ang isang ito, I roam my eyes around this room,

“Are you sure you’re not being bug here?” Tinignan ko ang bawat sulok ng kwarto na ito. Hindi mo maiiwasan ‘yon. May ilan talaga na sugapa at mag hahalungkay ng ebidensya para sayo. Wala naman akong napansin…wait binabawi ko, something is blinking to this edge sides of fourth corner.

See? Kahit ikaw pa ang principal they will get down to it. Lalo na may bagong salta. Hinigit ko yung maliit na bagay na umiilaw at ipinakita sa kanya. He is shocked.

“Hindi mo talaga pwedeng asahan ang sino man ngayon.” I whispered.

Bago tuluyang sirain. I look at him. Kung hindi pa ako darating dito panigurado madami ng nag taka agad sakin. At kung sino man ang mag gawa nito, tinitiyak kong gusto nilang mawala kami sa landas nila. But I won’t let them.

“Call our mens to round the school facilities. And let them check every single office, cafeteria even the comfort rooms.” I ordered him. Nataranta naman siya saka hinahanap ang phone niya. He didn’t look at me, alam niya kasing papagalitan ko pa siya dahil sa kapabayaan niya.

I won’t let my people be watched. Hindi maganda iyon para sa paaralan namin gayon may mga studyante kaming mga normal. My family planned this, pero hindi na naipatayo kaya ako ang gumawa no’n. Tinutupad ko ang gusto nilang mangyari.

“Laxus. Ready your men. I have something important mission for you.”

“Anything milady.”

I hung up the call. Since I don’t have phone, but we have a earpiece na naka connect lamang sa Laxus. Kaya isang beep lang kilala niya na kung sino iyon. Dumeretyo na ako pumunta ng parking kung nasaan kami mag kikita. Hindi naman gayong kalayo si Laxus dahil sila ang mistulang secret guard ko. Pero hindi sila pwedeng makita dahil madaming naka tingin sa paligid namin. Hindi ko alam kung sino ang kalaban at kakampe, Laxus are my secret weapon, he can’t be seen that easily.

Isang SUV ang huminto sa harap ko. Hindi ko muna binuksan ang pinto nito dahil bumaling ako sa kanan kung saan malayo iyon pero kita ko ang talim ng tingin nila sakin. Mukhang may nag mamatyag na agad.

“Milady?” Pinag bukasan ako ni Laxus ng pinto, napatagal na siguro ang titigan namin. Inayos ko ang upo ko saka iniwan ang mga maaring sabihin nila.

“Bring you’re team. And secretly check this school…something is not right here.” Nakatingin ako sa unahan niya. Hindi ibigsabihin nito wala akong tiwala sa pinsan ko. Kailangan lang namin mag ingat, maraming nakapaligid na kaaway.

“I’ve seen their faces once..” Napabaling ako ng marahas sa kanya. He knows them?

“They are five in numbers. They’re the one killed the Himenez…na dapat tayo ang tatrabaho.” He seriously said. Kita ko ang nag babadya sa mga mata niya. His worried about what will happen when we encounter each other. Pero siguro sa lawak ng paaralan na ito hindi nila naman ako matutukoy.

Hindi ako nag salita sa mga sinabi niyang informasyon. I see, assassins by name. Hindi yata alam ng mga taga hanga nila na isa sila sa pinaka malalaki ang patong sa ulo. Sinabi ko na kaya iba ang pakiramdam ko sa mga ito.

Ibinaba niya ako sa tapat ng malaki at napaka taas na condominium. I order him to get me a pad. We own a lot of properties, ang ilan nasa pangalan ko, ang iba naman sa mga kapatid ko.

“We took care of your things and we installed cameras, security systems near your pad. We will connect it to your laptop.” Anang ng boritonong boses niya. Sanay na ako dahil halos lahat naman ng tauhan ko gano’n. In our world your emotions can dig your own grave. They will uses it for you’re greatest downfall. Trust me.

We been their.

“Leave. I can take care of it.” Pero sa halip na umalis ay nakasunod siya papuntang elevator. Masama ko siyang tinitigan dahil sa ginawa niya. He disobey my order, and I really hate it.

Mabilis kong hinugot sa gitna ng hita ko ang baril na kanina ko pa tinatago at tinutok sa noo niya pag lingon ng katawan ko. “ I said leave.”

He didn’t look shocked or afraid or anything! Dahil hindi naman ito ang unang beses na tinutukan ko siya. Nag katinginan kaming dalawa, there is something he want to tell. At agad kong nahulaan ‘yon. Ibinaba ko ang baril at itinuro iyon sa gilid namin. Sakto sa taong nakasakay sa isang pulang sasakyan. It was tinted but I know…someone is inside.

Mabilis ang pag kakaharurot niya papunta kung saan kami nandon. Laxus grab and covered me by his body, at nag labas ng baril. Nag paputok na rin ang mga tao sa loob ng pulang sasakyan. Kaya nag tago kami sa gilid ng isang sasakyan.

“Damn!”

Kinasa ko ang baril ko at kumawala sa pag kakatago sakin ni Laxus. This is not a warm welcome.

“MILADY!” Hindi ko pinakinggan ang sigaw niya. Dahil tinarget ko ang gulong ng mga ito, behind that tinted window nagawa kong makita ang galaw ng tao sa loob.

“One.” I fired my gun, sakto iyon sa likod ng bumaril samin.

“Two.” Another shot, kasabay ng pag tama sakin ng isang bala. Daplis lang, not even a good gun man. Marami ang dugo, nandilim ang mata ko. I really hate to see my own blood. I mesmerized the day my parents die, and It wants me to kill more and more.

“Die sucker.” Pinaulanan ko pati ni Laxus ang sasakyan hanggang bumungo ito salabas ng parking lot ng condominium. I can only hear the gun fire and the loud thug crush of something.

Laxus say something but I can’t hear him. Ramdam ko ang hapdi ng pag tali niya sa balikat ko. He guide me to the elevator, he used is earpiece to call the some of our mens, I think.

“Milady!! Fuck!!” The last words I hear before everything went dark.